Αυτό που πάντα λάτρευα στον κινηματογράφο είναι η ιδιομορφία του. Είναι μία μορφή  τέχνης που πετυχαίνει ένα ελκυστικό και αξεπέραστης ομορφιάς πάντρεμα του ήχου και της εικόνας με αποτέλεσμα την έκρηξη συναισθήματος και ατμόσφαιρας. Όσο και οι εποχές να αλλάζουν, όσα διαφορετική ήδη ψυχαγωγίας να έρθουν στο προσκήνιο, το παλιό, καλό σινεμά θα μένει πάντα στο πίσω μέρος του μυαλού μας. Όταν σβήσουν τα φώτα και πάρεις αγκαλιά τα pop corn σου, τότε όλα σταματούν και αφήνεσαι στην άνεση της πολυθρόνας σου. Οι τίτλοι πέφτουν και μία απαλή μουσική ντύνει τη νύχτα σου καθώς η ταινία ξεκινά…

Σήμερα θα γράψω  με γλώσσα μου τη μουσική και όχι τις λέξεις. Σήμερα θα γράψω για soundtracks. Τα τραγούδια που ντύνουν κάθε ταινία, καταφέρνουν – τις περισσότερες φορές τουλάχιστον – να με παρασύρουν με τη μελωδία τους ακριβώς εκεί που θέλουν, ταξιδεύοντας με στο “άβατο” κάθε ιστορίας, εκεί που επικρατεί κορύφωση και ένταση.

Ξεκινάω λοιπόν με μια αναδρομή με  αγαπημένα soundtracks που συνόδεψαν ταινίες των τελευταίων ετών. Αφήνοντας πίσω μου πολλά άλλα μουσικά αριστουργήματα, επιλέγω οκτώ soundtracks που νιώθω ότι αντιπροσωπεύουν επάξια τον όρο και εντάσσονται στα καλύτερα όλων των εποχών:

 

1. The Godfather(1972),  Nino Rota, Carmine Coppola

 

2. Last Of The Mohicans, (1992) Trevor Jones-Randy Edelman

 

3. Schindler’s List, (1993), John Williams

 

4. Forrest Gump (1994), Alan Silvestri

 

5. Pulp Fiction (1994), Dick Dale

 

6. Titanic, (1997), James Horner

 

7. The Matrix (1999), Rob Dougan

 

8. Requiem for a Dream (2000), Clint Mansell

 

 

George Mylonas

About George Mylonas

Είναι 26 και περίπου στα μισά της ηλικίας του κατάλαβε πως βαριέται ό,τι μπορεί να χαρακτηριστεί στατικό και σύνηθες. Γι’ αυτό ρίχτηκε με τα μούτρα στις σάλτσες της ζωής, όχι στο κυρίως πιάτο της. Έτσι γεννήθηκε. Μέσα στην τέχνη. Οι δοτικοί γονείς του, τον έσπρωξαν μαλακά και πριν το καταλάβει βρέθηκε να σπουδάζει την τέχνη και τον πολιτισμό στο πιο φιλότεχνο νησί της Ελλάδας. Τελείωσε και τώρα βγάζει το ψωμί του στο καζάνι της Αθήνας δουλεύοντας σε ένα περιοδικό. Έχει δύο χέρια. Ένα για την κιθάρα του και ένα για τη φωτογραφική του μηχανή. Λατρεύει τη μουσική και δεν θα σταματήσει να το κάνει. Φωτογραφίζει μόνο αυτά που κάτι του λένε. Αυτά που πίσω τους κρύβουν μια ιστορία, που κάποιος πρέπει να την πει. Του αρέσει το χουχουλιαστό σινεμά, η σούπα με λεμόνι και τα eurotrips. Του τη σπάνε οι μισάνθρωποι, η αδικία και το blue cheese. Τον τρομάζουν τα αεροπλάνα και η έλλειψη χιούμορ.