Αυτό το post θα μπορούσε άνετα να έχει τίτλο «Δεν έχω τι να γράψω». Ναι, δεν έχω γιατί καμιά φορά ξεμένεις από λόγια.. Ξεμένεις από σκέψεις και το μόνο που θέλεις είναι απλές κατανοητές πράξεις. Πράξεις χωρίς πολλά ντεκορασιόν… αγνές παρθένες πράξεις περίπου σαν το ελαιόλαδο. Μια αγκαλιά ας πούμε θα μπορούσε να ταιριάξει άνετα μέσα σ’ αυτόν τον ορισμό. Ένα χάδι στα μαλλιά κάνει πολύ ωραίο σετ με ένα φιλί στο μάγουλο.

Τι σου είναι οι πράξεις όμως εε;;;

Μπορείς να μιλάς ώρες για δαύτες, να τις περιγράφεις με τρομακτικές λεπτομέρειες, να τις σιγοτραγουδάς την ώρα που κάνεις μπάνιο και νομίζεις ότι δεν σε ακούει κανείς. Να τις φαντάζεσαι όταν περπατάς ή όταν οδηγάς, λες και πρωταγωνιστείς σε ρομαντική κομεντί και είσαι έτοιμη να δεχτείς τις συμβουλές του σκηνοθέτη για σωστά πλάνα. Και ενώ κάνεις όλα τα παραπάνω -συχνά με μαθηματική ακρίβεια-, τι γίνεται όταν έρθει εκείνη η ώρα που από τον κινηματογράφο θα πρέπει να εφαρμοστούν και στην πραγματική ζωή. ..

Μην ανησυχείς, θα στη λύσω εγώ την απορία… Κολλάς φίλη μου, αυτό κάνεις και μάλιστα πανηγυρικά!

Κολλάς να δείξεις την αγάπη σου σε όλους εκείνουν που θέλεις να έχεις στη ζωή σου.

Κολλάς να πάρεις μία αγκαλιά τον αγαπημένο σου για να μην φανείς αδύναμη.

Κολλάς να πεις ένα μου έλειψες και ένα τι κάνεις;

Κολλάς…κολλάς…κολλάς….

Η ζωή είναι μικρότερη από τι φαίνεται συνήθως. Μερικές φορές μας δίνονται μόνο μερικά λεπτά να είμαστε με αυτούς που αγαπάμε και εκατοντάδες ώρες για να ξοδέψουμε με το να τους σκεφτόμαστε. Μην σταματάς στα λόγια… τίποτα δεν μένει από αυτά. Οι πράξεις. Εκείνες είναι που έχουν σημασία. Βγες, διεκδίκησε, τόλμησε να δώσεις, να ζητήσεις, να τσαλακώσεις την αψεγάδιαστη εικόνα σου, να γίνεις κομμάτια, να δείξεις συναισθήματα. Μη φοβάσαι… Η ζωή ανήκει στους τολμηρούς… όχι σε όσους λένε ότι είναι τολμηροί…

Σφίξε το χέρι σε εκείνον που αιφνίδια μπήκε στη ζωή σου και σε άλλαξε. Σε έκανε καλύτερο φίλο, καλύτερο συνοδοιπόρο, καλύτερο άνθρωπο.

Κάνε μια αγκαλιά σε εκείνον που ακόμα και όταν ζητούσες να φύγεις από τα πάντα, να μείνεις μόνος σου κάπου μακριά και να μη σκέφτεσαι κανέναν και τίποτα, δεν σε άκουσε και στάθηκε βουβός στο πλάι σου μέχρι το τέλος κι ας νόμιζες πως δεν τον χρειαζόσουν.

Δώσε ένα φιλί σε εκείνον που λαχταρούσες μα φοβόσουν. Δεν ξέρεις τι, αλλά φοβόσουν…

Γι’ αυτά ζούμε φίλη μου… για μία αγκαλιά, ένα φιλί και ένα χάδι, διάολε.

Pepy Roumelioti

About Pepy Roumelioti

Γεννήθηκε μεγάλωσε και σπούδασε στην Πάτρα. Είναι κορίτσι από σπίτι με γαλλικά πιάνο μπαλέτο, χωρίς τα γαλλικά και το πιάνο. Μικρή ήθελε να γίνει μπαλαρίνα μέχρι, που ο Christian Louboutin αρνήθηκε να σχεδιάσει ένα ζευγάρι pointe shoes για εκείνη. Λατρεύει τη μόδα, τις δραστηριότητες και το καλό φαγητό. Αν και οι σπουδές της αφορούν την σωστή διαχείριση των οικονομικών σε μία επιχείρηση, εκείνη ειδικεύτηκε στην επικοινωνία, τη διοίκηση, και τις δημόσιες σχέσεις. Είναι ιδρύτρια του «Beau Sillage», έχει εργαστεί ως Fashion Editor στο περιοδικό «The Βest» και το όνειρό της είναι, να αποκτήσει το δικό της περιοδικό μόδας, τη δική της εταιρεία επικοινωνίας, να γυρίσει όλο τον κόσμο ή και τα τρία μαζί!