Σ’ αγαπώ.

Η πρώτη κίνηση δική σου μιας και έχεις τα λευκά πιόνια. Μην φοβάσαι˙ο Βασιλιάς μου έχει ήδη υποκλιθεί στην δροσιά που φέρνει η νίκη σου και οι αξιωματικοί μου χαράζουν το όνομά σου στις ασπίδες τους. Οι πύργοι και τ’ αλογάκια, πάνω στην σέλα της ιστορίας, χαζεύουνε απ’ την προνομιακή τους θέση αντίστοιχα τον ουρανό και την γη σου. Πότε διαγώνια, πότε ευθεία, πότε με άλματα, η ζωή μεταφέρει τις πληγές της μέσα στον χρόνο προσπαθώντας να τις θεραπεύσει.  Όλος ο κόσμος μια σκακιέρα και τα όριά του η φαντασία των κινήσεών μας. Όλοι μας οι φόβοι θα παίξουν σ’ αυτήν την παρτίδα για το κοινό καλό και θα θυσιαστούν γι’ αυτό. Εμείς θα τους μάθουμε, μωρό μου, τι θα πει δημοκρατία και πώς συμβαίνει η συναίνεση.

Τ’ άστρα είναι η πιο εύστοχη παρηγοριά του ανθρώπου όταν όλα μοιάζουν προδομένα ή παραδομένα στο ανεξήγητο. Όμως εσύ δεν είσαι παρηγοριά, είσαι συνοδοιπόρος. Μ’ εσένα έμαθα να ζεσταίνω τον ήλιο πριν τον ρίξω στην γλώσσα μου. Μαζί σου έμαθα να μην βιάζομαι ώστε ν’ απολαμβάνω τον καιρό, τον κάθε καιρό. Μ’ εσένα έμαθα πως τα λόγια απαλύνουν το ίδιο με τις πράξεις και η τρυφερότητα είναι η πρώτη που θα τρέξει να βοηθήσει την σοφία όταν απειλείται. Μαζί σου έμαθα πως ο Elvis δεν πέθανε ποτέ και τραγουδάει κάπου σε κάποιο μπαρ σε κάποια έρημο της καρδιάς μας. Κορίτσια και αγόρια, εσείς που πνίγετε τόση σκόνη σε μια κουταλιά ουρανό, θέλω να σας πω ότι μαζί της έμαθα για τα καλά πως φοριέται κι ανάποδα ο κόσμος αρκεί να μην βάζεις πουθενά ταμπέλες…

Έχω μιλήσει για εσένα στους φανταστικούς μου φίλους. Κάθε μέρα δίπλα σου έχω ειδικευθεί να διασκεδάζω πραγματικά. Έχω χρησιμοποιήσει τα χείλη σου ως επιχείρημα σε πολιτική αντιπαράθεση και έχω προτάξει τα μαλλιά σου στους πιο αδιάφορους ανέμους. Έχω περάσει το όνομά σου ως κωδικό σε όλους τους λογαριασμούς μου, κάπως να ξεγελάω την υποκρισία μου. Πύραυλοι σχίζουν τους ουρανούς σε τόσα μέρη εκεί έξω κι αν δεν έχεις αγαπήσει νομίζεις πως είναι πυροτεχνήματα. Μπορεί ο δρόμος για τον Παράδεισο να τυπώθηκε, εκ παραδρομής, σε λάθος χάρτη μα ο δρόμος για το σπίτι σου εκ προθέσεως ξέμεινε στο μυαλό μου αναλλοίωτος. Η σκέψη σου απαλλάσσει την μοναχικότητά μου απ’ την μοναξιά.

Θα μπορούσαμε να τα είχαμε όλα μα προτιμάμε να έχουμε ο ένας τον άλλον. Δες αγάπη μου. Το βρεγμένο χώμα και ο πλυμένος ουρανός. Ο χρόνος που κόβεται και μοιράζεται και ο χρόνος που σπάει και κανείς πια δεν συγκατοικεί αρμονικά μαζί του. Ο πόνος που ξυπνάει την κοιμισμένη αλήθεια και ο προσωπικός μας φύλακας-άγγελος που σκουπίζει την σκουριά και μας ξαναβάζει στην φωτιά και στον κίνδυνο.

Φοβάμαι σ’ αυτόν τον κόσμο της οικονομίας μα δεν φοβάμαι στον δικό σου κόσμο. Τα λάθη που επαναλαμβάνονται φτιάχνουν όμορφα τα πάθη μας. Τα πάθη που κάνουν τον χρόνο να μην τελειώνει ποτέ και τους καθρέφτες ν’ αποκαλύπτουν και τις τρεις διαστάσεις τους. Δες, η αγάπη είναι το μέρισμά μας απ’ την ζωή. Αυτό το «αχ!» που φέρνει στην ίδια συντροφιά θεούς και ανθρώπους και αυτή η καρδιά σου, μισή ανθρώπινη και μισή δική μου.

Δε νομίζεις πώς είναι κάπως αργά να κάνουμε πίσω;

Christos Koukis

About Christos Koukis

Ήθελε τόσο να μεγαλώσει και τα κατάφερε στην Αθήνα. Ήθελε τόσο να σπουδάσει σε ένα πιο βαρετό ίδρυμα από το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο μα στάθηκε άτυχος. Ήθελε τόσο να ταξιδέψει σε πολλά και διαφορετικά μέρη που κάπου ανάμεσα ξέχασε το μυαλό του. Η κακιά η ώρα τον έκανε ποιητή και του μπέρδεψε μια μελωδία στην γλώσσα. Λατρεύει την σοκολάτα και κάθε παράγωγο της φαντασίας. Δεν του αρέσει να μιλάει για τον εαυτό του όταν είναι μπροστά ο ίδιος. Πάντα θυμάται πως δεν είναι όσα λένε οι άλλοι πως είναι.