«Μετά από ώριμη σκέψη (στην πραγματικότητα ήταν μια φλασιά από αυτές που περνάει η ζωή σου από μπροστά σου…), ζυγίζοντας τα αρνητικά και τα θετικά του facebook, μετρώντας αυτά που μου δίνει και αυτά που μου παίρνει και θέλοντας να απαλλαγώ από την εξάρτηση μου από αυτό… αποφάσισα να το εγκαταλείψω…! …Ο λογαριασμός του προφίλ μου θα απενεργοποιηθεί περίπου τα μεσάνυχτα της Πέμπτης… Όποιος facebook-ικός φίλος θέλει να με χαιρετήσει, μπορεί σε αυτό το post. Με όσους από εσάς θέλετε μπορούμε να τα λέμε στον ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΚΟΣΜΟ. Μπορείτε να με πλησιάσετε και να μου μιλήσετε άφοβα, είμαι πολύ προσιτό και προσγειωμένο άτομο… Welcome to the real world…»

Το παραπάνω είναι απόσπασμα από τον τρόπο που διάλεξε ο φίλος μου ο Γιάννης να αποχαιρετήσει την προηγούμενη εβδομάδα τον κόσμο του facebook. Ομολογώ ότι διαβάζοντας το αισθάνθηκα για κάποιο ανεξήγητο λόγο περίεργα. Λίγο συγκινήθηκα, λίγο στενοχωρήθηκα… για διάφορους λόγους. Με το Γιάννη γνωριζόμαστε πολλά χρόνια και στον «πραγματικό» κόσμο. Μένουμε όμως μακριά. Και οφείλω να ομολογήσω ότι χαιρόμουν να βλέπω νέα του, φωτογραφίες του, σκέψεις του από τις αναρτήσεις του στο fb.

Λίγο πριν τα μεσάνυχτα της Πέμπτης, λοιπόν, ή λίγο μετά, τον βρήκα online και προσπάθησα να του αλλάξω γνώμη, αλλά μάταια! Μου είπε ότι είμαι το τελευταίο άτομο που μιλάει και αμέσως μετά θα τον απενεργοποιήσει. Mου υποσχέθηκε όμως πως θα μου εξηγήσει. Κι έτσι έκανε. Δυο μέρες μετά, έλαβα ένα email του. Μου έγραφε πως λίγο καιρό πριν είχε χωρίσει από την πολύχρονη σχέση του και από τότε είχε αφοσιωθεί αποκλειστικά στο fb, μιλώντας με κόσμο (κυρίως γυναίκες, φυσιολογικό), αναρτώντας διάφορα, σχολιάζοντας με αποτέλεσμα να χάνει πολύτιμο χρόνο τόσο από τη δουλειά όσο και από την προσωπική του ζωή. Κάποια στιγμή συνειδητοποίησε πως ήταν εξαρτημένος πια και τότε αποφάσισε να δώσει ένα τέλος.

«Δεύτερη μέρα σήμερα και ήδη νιώθω πιο ανάλαφρος…!!! 🙂 Βέβαια είναι πολλά αυτά που μου λείπουν και πολλές φορές σκέφτομαι κάτι που ήθελα να κάνω ανάρτηση και να μοιραστώ με άλλους (τραγούδι, αστείο, άρθρο, σκέψη κλπ…) αλλά αυτό αποδεικνύει την εξάρτηση που είχα και επιβεβαιώνει την ορθότητα της απόφασής μου για απεξάρτηση…!» μου γράφει.

Λίγο πριν ξεκινήσω να γράφω αυτό το άρθρο, ένας άλλος φίλος μου, επίσης Γιάννης, «πόσταρε» στο fb το παρακάτω βίντεο. Είναι διαφήμιση προφυλακτικών με αφορμή την παγκόσμια ώρα της γης (που όλοι σβήνουμε τα φώτα για μια ώρα), προϊόν της διαφημιστικής εταιρείας που δουλεύει στο Λονδίνο. Είναι εξαιρετική και πολύ αληθινή και προτείνω να τη δείτε πριν συνεχίσετε να διαβάζετε.

Για όσους δεν το κάνετε, λέω πως δείχνει ζευγάρια σε διάφορες στιγμές της ζωής τους, ακόμα και στο γάμο τους, που αντί να μιλάνε μεταξύ τους ο καθένας είναι αφοσιωμένος στο smartphone ή στο tablet του. Στο τέλος, υπάρχει happy end καθώς ένα από τα ζευγάρια κάνει την αρχή, αγκαλιάζεται, τα φώτα σβήνουν (επειδή είναι η ώρα της γης), άρα και οι συσκευές και όλοι έρχονται τελικά πιο κοντά.

Προσωπικά, χαίρομαι που ανακαλύφτηκε το facebook και όλα τα υπόλοιπα. Μου δίνουν την ευκαιρία να μοιραστώ με ανθρώπους που θέλω σκέψεις, μουσικές, άρθρα, φωτογραφίες που πριν θα ήταν αδύνατο να το κάνω ενώ ήθελα. Όλοι έχουμε ζόρικη ημέρα και περιορισμένο χρόνο κι επίσης μένουμε μακριά. Δε γίνεται να είμαστε κάθε μέρα με φίλους, είναι αδύνατο. Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης δίνουν λύση σε αυτό. Όπως παλιά είχε δώσει και η ανακάλυψη του απλού τηλεφώνου, του fax, του email, αλλά αυτό κανείς δεν το κατηγορεί πια.

Κι όμως φτάσαμε να λέμε ότι αντί να μας κάνουν να επικοινωνούμε μας αποξενώνουν. Οξύμωρο ε; Το πρόβλημα δεν πηγάζει από την ύπαρξη και τη μορφή των μέσων αλλά από τη χρήση που τους κάνουμε και από τα συναισθήματά μας γενικά.

Και το τσιγάρο είναι ωραίο και δεν βλάπτει αν καπνίζεις μερικά με το ποτό σου κάθε Σάββατο, εγώ όμως καπνίζω κάθε μέρα και κινδυνεύω. Και το φαγητό είναι απόλαυση και απαραίτητο για να ζήσουμε, η θεία μου όμως είναι υπέρβαρη και κινδυνεύει. Και να βγαίνουμε κάθε βράδυ για ποτά με φίλους είναι ωραία, αλλά μπορεί να καταλήξουμε αλκοολικοί και να κινδυνέψουμε. Κάπως έτσι είναι και με το fb. Ωραίο είναι να το χρησιμοποιείς, αλλά αν το παρακάνεις κινδυνεύεις.

Τα πάντα είναι θέμα ορίων και θέμα χρήσης. Και αυτά μόνο εμείς μπορούμε να τα αποφασίσουμε και να τα επιβάλλουμε στους εαυτούς μας.

Από την άλλη θα πρέπει να αναλογιστούμε τι είναι αυτό που μας κάνει αντί να μιλάμε στο διπλανό μας, στο σύντροφό μας, να είμαστε αφοσιωμένοι σε αυτά τα μέσα. Επιτρέψτε μου, αλλά πάλι δε φταίνε αυτά. Αν δυο άνθρωποι είχαν τι να πουν, δεν θα καθόντουσαν αγκαλιά με το κινητό, αλλά στην αγκαλιά ο ένας του άλλου. Και αυτό είναι ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΣ ΚΟΣΜΟΣ. Και δύσκολος. Και δε νομίζω πως πρώτη φορά στις μέρες μας συμβαίνει αυτό, απλώς αυτή είναι η τωρινή λύση για το κενό και τη μη επικοινωνία στις σχέσεις. Παλιότερα η λύση μπορεί να λεγόταν κέντημα, καφενείο, μπάλα ή οτιδήποτε άλλο. Λόγω της τεχνολογικής εξέλιξης λέγεται fb κτλ.

Όταν έχουμε εξάρτηση από κάτι δεν φταίει το αντικείμενο. Και όταν η σχέση μας δεν είναι καλή, δε φταίνε οι τρόποι διαφυγής μας. Εμείς φταίμε! Και εμείς είμαστε οι μόνοι που μπορούμε να δώσουμε λύση. Μόνο εμείς έχουμε τη δύναμη.

Και τώρα ξέρω γιατί με συγκίνησε τόσο το post του Γιάννη και η διαφήμιση του άλλου Γιάννη. Γιατί μέσα τους κρύβουν δύναμη! Δύναμη συγκινητική, αξιοζήλευτη, αξιέπαινη! Δύναμη σαν κι αυτή που πρέπει να έχουμε όλοι!

Καλώς ήρθαμε στον πραγματικό κόσμο, λοιπόν, και να θυμόμαστε πως συχνά πρέπει να «σβήνουμε» πράγματα για να μπορούμε να «ανάβουμε» άλλα… πιο σημαντικά!

Υ.Γ. Τα κείμενα του Γιάννη Νο1 είναι πραγματικά και τα δημοσιεύω με την άδειά του. Ο Γιάννης Νο2 είναι επίσης υπαρκτό πρόσωπο και πόσταρε χτες τη διαφήμιση της εταιρείας που δουλεύει στο Λονδίνο.

Υ.Γ Κανένα από τους δύο δε λένε Γιάννη, παρόλα αυτά έχουν το ίδιο όνομα.

 

Maria Kakavani

About Maria Kakavani

Η Μαρία αλλού γεννήθηκε, αλλού πήγε σχολείο, από αλλού είναι η μαμά της από αλλού ο μπαμπάς της, από αλλού οι παππούδες της, αλλού μεγάλωσε, αλλού έζησε, αλλού μετακόμισε για να εγκατασταθεί και αλλού είναι τώρα και συνεχίζει. Γενικά είναι αλλού! Έχει πτυχίο και μεταπτυχιακό (ΜΒΑ) από το Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών και τα έχει κάνει ωραία κορνίζα, μιλάει μερικές γλώσσες αλλά μάλλον όχι τις απαραίτητες και λατρεύει τα media γιατί εκεί γεννήθηκε και εξελίχτηκε επαγγελματικά και γνώρισε τον κόσμο από την αρχή. Πιστεύει από καρδιάς πως παρόλες τις δυσκολίες κάθε πρωί που ξυπνάμε πρέπει να κοιταζόμαστε στον καθρέφτη, να χαμογελάμε και να λέμε «θα τα καταφέρω!» Και να τα καταφέρνουμε!