Αγόρασα ένα μπλε τετράδιο, απ’ αυτά που είχαμε στο δημοτικό, με τις ωραίες ρίγες και την ευφάνταστη πλαστική θήκη στο εξώφυλλο. Σ’ αυτήν έβαλα το χαρτάκι με το τηλέφωνο που μου έδωσε μια πολύ όμορφη κοπέλα. Έτσι κάθε πρωί ταξιδεύει ο νους μου στις πιο απραγματοποίητες εφικτές ιστορίες και δεν αποσπάται από καθετί ανούσιο. Στο εσωτερικό έγραψα εκατό φορές, κι αν χρειαστεί θα το γράψω και παραπάνω, την περίφημη φράση του Ζαν Πωλ Σαρτρ « η Κόλαση είναι οι άλλοι» . Η γνώμη των άλλων συχνά μας παγιδεύει και δεν μας αφήνει να ζήσουμε αυτό που είμαστε, όποιο κι αν είναι αυτό. Μα τί πιο φυσικό απ’ το να βρισκόμαστε ο καθένας εκεί που ανήκει…Στο κάτω κάτω, είναι τόσο γοητευτικό να φτιάχνουμε τα δικά μας λάθη και να το διασκεδάζουμε και από πάνω.

Όταν μιλάω έτσι φιλοσοφικά, η γιαγιά μου πάντα λέει « πες ένα παράδειγμα να καταλάβουμε κι εμείς οι αγράμματοι».

Έχετε ταξιδέψει ποτέ με ελληνικό γκρουπ ηλικιωμένων στο εξωτερικό σε κάποια ευρωπαϊκή πρωτεύουσα; Στοιχηματίζω πως ναι! Εμπειρία ανώτερη και από συμμετοχή στο κάστρο του Τακέσι! Θειες και μπαρμπάδες ανεβαίνουν με ορμή στο αεροπλάνο πιστεύοντας πως είναι το ίδιο ακριβώς με το ΚΤΕΛ, κάθονται όπου τους βολεύει, τακτοποιούν τις βαλίτσες στα πόδια τους, κρατάνε σφιχτά μια ζακέτα στα χέρια τους μήπως κρυώσουν στην διαδρομή, προσπαθούν μάταια να ανοίξουν το παράθυρο, συζητούν δυνατόφωνα ωσάν να είναι στο χωριό τους αδιαφορώντας για τους γύρω τους και ζητάνε τα πάντα από τις δύσμοιρες αεροσυνοδούς, ακόμα και στάση για φαγητό! Μόλις αποβιβάζονται, ξαμολιούνται στην πόλη – σαν τα Ορκ στην τρίτη ταινία του Αρχοντα των Διαχτυλιδιών –  και ψωνίζουν ακατάπαυστα. Συνεχίζουνε να συζητούν επί παντός επιστητού το ίδιο δυνατόφωνα και φυσικά τα γνωρίζουν όλα και για όλα τα θέματα. Ότι βλέπουν το συγκρίνουν με τον τόπο τους και εννοείται πως ο τελευταίος υπερτερεί!

Αναγνωρίσατε ήδη κάποιον συγγενή σας ή ακόμα χειρότερα τον εαυτό σας; Συνεχίζω λοιπόν!

Αν είσαι ανύπαντρος/η θα σου προξενέψουν κάποια/ον από το σόι τους και θα σε καλέσουν το καλοκαίρι σε κάποιο από τα πανηγύρια που γίνονται στην περιοχή τους! Τόλμησε, αν μπορείς, ν’ αρνηθείς. Τέλος, δεν θα παραλείψουν να αναφερθούν στα χρόνια τους, να δακρύσουν και να δικαιολογήσουν όλα τα λάθη της γενιάς τους. Όλα κυλάνε υπέροχα μέχρι ν’ αποφασίσεις να συγκρουστείς με τον κόσμο τους και την αντίληψή τους. Ώσπου, δηλαδή, ν’ αμφισβητήσεις το βόλεμα και τα κεκτημένα τους. Μαύρο φίδι που σ’ έφαγε, καημένε. Δεν συγχωρούν ποτέ ό,τι τους ξεπερνάει, ό,τι δεν καταλαβαίνουν και οτιδήποτε θα τους αναγκάσει να προσπαθήσουν λιγάκι παραπάνω… Μόλις αντιληφθούν ότι η γνώμη τους δεν έχει επιρροή πάνω σου και πως πάσχεις από ελεύθερη βούληση, θα μετατρέψουν την εκδρομή σου σε κόλαση… και τότε το μόνο που θα σε σώζει είναι το μπλε τετράδιο με το τηλέφωνο της όμορφης κοπέλας και την φράση του Ζαν Πωλ!

Στην άνοιξη, φίλοι μου, στην άνοιξη! Εκεί μας οδηγούνε, και ευτυχώς να λέμε, οι μέτριοι γύρω μας και αυτός ο μέσος όρος που με το στανιό θέλει να επιβάλει τόσο την αισθητική του όσο και τις λιγοστές αντοχές του στην δύναμη της σκέψης. Άλλωστε τίποτα δεν είναι προβλέψιμο αν είσαι ένας ταξιδιώτης και όλα μοιάζουνε τα ίδια αν είσαι ένας ακόμα τουρίστας.

Εν τέλει, όσοι ταξιδεύουν πάνω σε παγόβουνο είναι καταδικασμένοι να βλέπουν μόνο την κορυφή των πραγμάτων και ν’ αγνοούν το βάθος καθώς και την θερμότητα του βάθους. Ιππότες και πριγκήπισσες του πραγματικού κόσμου, να θυμάστε πως όλα εκεί έξω για εμάς έχουν φτιαχτεί, ιδίως τα τηλεσκόπια..

 

( * Σχέδιο της Βασιλικής Σύρμα – ακρυλικό σε χαρτί )

 

 

Christos Koukis

About Christos Koukis

Ήθελε τόσο να μεγαλώσει και τα κατάφερε στην Αθήνα. Ήθελε τόσο να σπουδάσει σε ένα πιο βαρετό ίδρυμα από το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο μα στάθηκε άτυχος. Ήθελε τόσο να ταξιδέψει σε πολλά και διαφορετικά μέρη που κάπου ανάμεσα ξέχασε το μυαλό του. Η κακιά η ώρα τον έκανε ποιητή και του μπέρδεψε μια μελωδία στην γλώσσα. Λατρεύει την σοκολάτα και κάθε παράγωγο της φαντασίας. Δεν του αρέσει να μιλάει για τον εαυτό του όταν είναι μπροστά ο ίδιος. Πάντα θυμάται πως δεν είναι όσα λένε οι άλλοι πως είναι.