«Ποιος είναι;» ρώτησε η κυρία, η υπεύθυνη του σχολείου.

«Εγώ» απάντησα, που ενώ είχα αργοπορήσει και είχε χτυπήσει το κουδούνι, ήθελα να μπω για μάθημα πάση θυσία.

 «Kαι ποιος είσαι εσύ;» ξαναρώτησε η κυρία με ύφος περιπαιχτικό μα και απορίας.

 Τότε κατάλαβα πως, σε αυτήν την ζωή, είτε θα λέω το όνομά μου και θα προχωράω μπροστά είτε θα λέω «εμείς» αν θέλω να με αναγνωρίζουν αμέσως.

Για να λες το όνομά σου πρέπει να ξέρεις να δικαιολογείς κάθε γράμμα ενώ για να λες «εμείς» πρέπει… δεν το ξέρω ακόμα να σας το πω δυστυχώς (ελπίζω να το μάθω σύντομα).

 «Ο Χρήστος ο Κούκης είμαι, από το Γ2, έχω αργήσει, μπορείτε να μου ανοίξετε;»

Μια φορά και έναν καιρό πήγαινα Γυμνάσιο, όπως και πολλοί άλλοι άλλωστε! Ήμουνα ένας εξαίρετος μαθητής, ένα εξαίρετο παιδί και μάλιστα είχα ξεχωρίσει, σε διαγωνισμούς και δραστηριότητες του σχολείου, σε τέτοιο βαθμό που θεωρήθηκα λίγο πολύ ένα παιδί φαινόμενο. Όλοι γύρω μου συνειδητοποιούσαν πως δεν έχουν να κάνουν με ένα απλό παιδί μα με κάτι διαφορετικό, από αλλού φερμένο. Αυτό δεν με γέμισε με κοινωνική αυτοπεποίθηση – όπως όλοι θα περίμεναν – αλλά με έσπρωξε χωρίς περιστροφές στην ανακάλυψη του εαυτού μου. Αφού είμαι τόσο ικανός, τότε μπορώ να βρω τον εαυτό μου και να τον ζήσω. Να ορίσω την μοίρα μου, τα όνειρά μου και να τα ζήσω.

Μεγαλώνοντας δεν ανταποκρίθηκα, παρά ελάχιστα, στις τεράστιες προσδοκίες και στην τεράστια πίεση των άλλων, και έμεινα πιστός σε ότι γεννιέται και πεθαίνει μέσα μου. Το κόστος βαρύ και ανάλογο του κέρδους. Το κόστος φανερό δυσανάλογα με το κέρδος.

Την ώρα που όλοι νομίζουν πως κλωτσάς την ευτυχία, εσύ απλώς αποφεύγεις έντεχνα την μετριότητα μιας ακόμα σχέσης ή μιας ακόμα δουλειάς ώσπου να βρεις αυτό που θα σε συγκλονίσει. Διότι μόλις βρεις αυτό που θα σε εντυπωσιάσει, πάει να πει ότι η ζωή σε έχει πάρει στα σοβαρά (και ποιος νοιάζεται πια αν δεν σε πίστεψαν κάποιοι στην πορεία..)

Κάποιοι ελάχιστοι άνθρωποι νιώθουν κάτι μέσα τους, κάτι που συνοψίζεται απόλυτα σε αυτό που λέει ο Καββαδίας σε ένα ποίημα του: «μα είναι κάτι πιο βαθύ που με λερώνει»… Αισθάνονται πως είναι κάτι πιο βαθύ που τους καλεί να υπάρξουν παράλληλα με τον κανονικό κόσμο, ίσως καμιά φορά να τέμνονται και λιγάκι μα όσο πιο ανώδυνα γίνεται. Ευθυγραμμίζονται μονάχα με τον ψυχικό τους κόσμο και στοιχίζονται με ότι προσδίδει νόημα, έστω κι αν αυτό φαντάζει σε όλους τους γύρω μάταιο. Φυσικά, για να φθάσει κανείς εκεί θέλει προσπάθεια, πρέπει να λειτουργεί διαρκώς ως αρχαιολόγος (ή και αρχαιοκάπηλος καμιά φορά) βρίσκοντας θαμμένες εκδοχές και πληγές του εαυτού του. Θέλει να καταδύεται σε απόκρημνους ουρανούς και να αναρριχάται σε γλιστερούς γκρεμούς. Ακούγεται παράτολμο μα είναι ο πιο ωραίος τουρισμός ή για να είμαι αμετάκλητα ακριβής, η πιο ωραία περιήγηση σε μέρη απάτητα από τον καθημερινό συμβατικό νου.

Εκείνη την μέρα που άργησα, κατανόησα πως εγωισμός δεν είναι μόνο να κάνεις το κακό μα και να μην κάνεις το καλό. Κατανόησα πόσο σπουδαίο είναι να χαρίζεις απλόχερα το γέλιο στους άλλους ή τις γνώσεις σου ή την όποια δημιουργικότητά σου ή απλώς το χέρι σου. Και να έχεις πάντα την ευθύνη για το καλό αυτό, μιας και το σκοτάδι παίρνει αξία από το φως που το πολεμάει ή ακόμα καλύτερα από το φως που το κατανοεί και συμφιλιώνεται μαζί του.

Εκείνη την μέρα που άργησα, η αλήθεια ήρθε τόσο νωρίς στην ζωή μου.

Εκείνη την μέρα που άργησα, διδάχθηκα πως κάθε φορά που μου χτυπάει η μοναξιά την πόρτα – και είναι και θα είναι πολλές οι φορές αυτές – πρέπει να έχω τον εαυτό μου σύμμαχο για να απαντάει αυτός στο κουδούνι και να ρωτάει περιπαιχτικά «ποιος είσαι εσύ»…

 (*φωτογραφία της  Στέλλας Κρητικού)

Christos Koukis

About Christos Koukis

Ήθελε τόσο να μεγαλώσει και τα κατάφερε στην Αθήνα. Ήθελε τόσο να σπουδάσει σε ένα πιο βαρετό ίδρυμα από το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο μα στάθηκε άτυχος. Ήθελε τόσο να ταξιδέψει σε πολλά και διαφορετικά μέρη που κάπου ανάμεσα ξέχασε το μυαλό του. Η κακιά η ώρα τον έκανε ποιητή και του μπέρδεψε μια μελωδία στην γλώσσα. Λατρεύει την σοκολάτα και κάθε παράγωγο της φαντασίας. Δεν του αρέσει να μιλάει για τον εαυτό του όταν είναι μπροστά ο ίδιος. Πάντα θυμάται πως δεν είναι όσα λένε οι άλλοι πως είναι.