Έχω την αίσθηση πως η ελευθερία είναι άμεσα συνδεδεμένη με την αισθητική. Λέγοντας αισθητική εννοώ εκείνη την υπεροχή του απλού, την σοφά ταιριασμένη με το ωραίο, εννοώ την επικράτηση της γοητείας με επιχειρήματα πνευματικά. Η αισθητική εναρμονίζεται φυσικά με το μάτι και λειτουργεί ως μικρό αδελφάκι της φύσης και του κόσμου γύρω μας. Δεν αντιβαίνει τους φυσικούς κανόνες μα μόνο τους ανθρώπινους καθημερινούς κώδικες…και ευτυχώς! Και πώς αλήθεια μας εντυπωσιάζει κάποιος με αισθητική, με έμφυτη θαραλλέα ευγένεια στον τρόπο που ζει και ενεργεί. Μας εντυπωσιάζει διότι δεν μας αντιπροσωπεύει, δεν είναι ο μέσος όρος. Όποιος ακούει προσεκτικά τον μέσο όρο μα δεν τον ακολουθεί, όχι από νεόπλουτο σνομπισμό αλλά από ξεκάθαρη και τεκμηριωμένη αντίσταση, έχει ξεκινήσει προς την ελευθερία. Πώς γίνεται άλλωστε να είσαι δέσμιος του κατώτερου και να καμώνεσαι τον ελεύθερο…

Η χώρα μας πάσχει από τεράστια έλλειψη αισθητικής στον λόγο και στην δημιουργία είτε αναφερόμαστε σε πολιτικό λόγο είτε σε αρχιτεκτονική είτε στο λογοτεχνικό ανάστημά της. Δεν είναι και καμιά φιλοσοφία αυτό που σας λέω ούτε καμιά πρωτοποριακή κοινωνιολογική προσέγγιση. Είναι αυτονόητο και καλό είναι να το υπογραμμίζουμε ξανά και ξανά. Έχω την αίσθηση πως η αισθητική και ο αυτοπροσδιορισμός μέσω αυτής είναι η επανάσταση που ποθούμε και ως γνωστόν η επανάσταση μπορεί και να σε οδηγήσει στην ελευθερία…Το πρώτο βήμα σίγουρα είναι να βρούμε προς τα που πέφτει η αισθητική και να κοιτάξουμε προς τα εκεί…

 

Στην μέση του πουθενά ήσουνα η άκρη του νήματος

η δυσανεξία της ζωής στο λειψό και στο άχρωμο

Οι δαίμονες του Έρωτα είναι εδώ και η καρδιά μας εάλω

 

Όλα του ήλιου τα παιδιά είναι οικογένεια μου

Το ροδαλό μπουμπούκι, τα φορτωμένα καράβια των μυρμηγκιών

Ο αναποδογυρισμένος τζίτζικας που και έτσι την φύση αναστατώνει

Οι νυχτερινοί κολυμβητές στον δρόμο για τον Παράδεισο

Τα ωτοστόπ του γυρισμού στο πίσω κάθισμα της άμμου

ΟΙ αφημένοι βράχοι για να φιλιούνται οι γλάροι

Οι φυσικές λίμνες μιας ξεχασμένης βρύσης, οι λουόμενοι σκορπιοί

και τα μικρά πλεούμενα τρυφερά και αμάθητα

Η παύση του Αυγούστου και ο Σεπτέμβρης της ευθύνης

Τα χαμένα χρυσαφικά των θεών στα διυλιστήρια της χαράς

Ο θρόμβος στις φλέβες του θανάτου και η γερή δαγκωματιά στο χέρι που σφίγγει

Όλα του Ήλιου τα παιδιά η κληρονομικότητά μας

 

Η αδελφή μου είναι η Αυγή, γονείς μου είναι οι δυο πλευρές

του στρογγυλού μας κόσμου και εσύ, αγάπη μου, η Βασίλισσα μέλισσα

Η γαλάζια ζωοφόρος

η εύφλεκτη εξιστόρηση όσων αξίζουνε να μην χαθούνε

Χάρη σ’ εσένα καυχιέμαι τ’ ανοιχτά παράθυρα

Λείπει το σύννεφο, χορεύει το φεγγάρι

Σαν φυσάς μες στο πρόσωπό μου όλο τον ηλεκτρισμό

απ’ τα ουρλιαχτά των άστρων

η Νύχτα είναι επώνυμη γιορτή

γεμάτη αντισώματα στην έχθρα των ανθρώπων και την διχόνοια

Έτη φωτός ταξιδεμένοι μακριά απ’ τον φόβο που χωρίζει τα γόνατα απ’ την σκέψη

Ζούμε στο ήθος ενός γαλαξία και τραγουδάμε τις ζαβολιές του

με προφορά θαλασσινή και δόλωμα μια ρώγα από σταφύλι

 

Εσύ το τίμημα μιας λεύτερης ζωής

με το πολύτιμο των χεριών σου και το ανήμερο φιλί

Κάθε εποχή σου Άνοιξη και κάθε Άνοιξη εσύ

Christos Koukis

About Christos Koukis

Ήθελε τόσο να μεγαλώσει και τα κατάφερε στην Αθήνα. Ήθελε τόσο να σπουδάσει σε ένα πιο βαρετό ίδρυμα από το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο μα στάθηκε άτυχος. Ήθελε τόσο να ταξιδέψει σε πολλά και διαφορετικά μέρη που κάπου ανάμεσα ξέχασε το μυαλό του. Η κακιά η ώρα τον έκανε ποιητή και του μπέρδεψε μια μελωδία στην γλώσσα. Λατρεύει την σοκολάτα και κάθε παράγωγο της φαντασίας. Δεν του αρέσει να μιλάει για τον εαυτό του όταν είναι μπροστά ο ίδιος. Πάντα θυμάται πως δεν είναι όσα λένε οι άλλοι πως είναι.