«Δεν υπάρχει τίποτα πιο λυπηρό σε αυτόν τον κόσμο από το να ξυπνάς τα Χριστούγεννα και να μην είσαι παιδί».

Γνωστή πια ατάκα που περιφέρεται από στόμα σε στόμα και από status σε status εδώ και κάποια χρόνια. Την έχω αρνηθεί! Πολλές φορές. Και πέρυσι! Αν ψάξετε την περσινή μου ανάρτηση ανήμερα τα Χριστούγεννα στο fb θα δείτε πως την είχα αρνηθεί. Ξανά! Περισσότερο από ποτέ! Πέρυσι… Φέτος έτσι ξεκινάω το άρθρο μου. Και ίσως και έτσι να το τελειώσω. Δεν έχω αποφασίσει. Πάντως πραγματικά δεν υπάρχει τίποτα πιο λυπηρό σε αυτόν τον κόσμο από τον ξυπνάς Χριστούγεννα και να μην είσαι «παιδί».

Το έβαλα σε εισαγωγικά. Δεν εννοώ ακριβώς την παιδική ηλικία. Αλλά εκείνο το παιδικό συναίσθημα. Το ανέμελο. Που πιστεύεις στον Αη Βασίλη και στο θαύμα των Χριστουγέννων. Το αθώο συναίσθημα. Που είναι ικανό να απολαμβάνει. Το χωρίς πικρές έννοιες. Υπάρχουν «έννοιες» και «έννοιες». Προβλήματα και προβλήματα. Θα μου πείτε, ποιος κρίνει ποια είναι τα πιο πικρά; Ο καθένας έχει τα δικά του. Και στην καρδιά του καθενός, τα προβλήματά του είναι τα πιο βαριά του κόσμου. Μέχρι σήμερα το έχω σεβαστεί και ακούσει αυτό. Αλλά για τα Χριστούγεννα μόνο θα κάνω μια εξαίρεση. Κι επειδή είναι δικό μου το άρθρο, θα αποφασίσω εγώ ποια προβλήματα είναι τόσο σοβαρά ώστε να μην σου επιτρέπουν τα Χριστούγεννα να είσαι παιδί και να τα ζήσεις σαν παιδί. Είναι τα προβλήματα υγείας (συμπεριλαμβάνω την ψυχική) και αμέσως μετά τα προβλήματα κάλυψης πρώτων αναγκών (τροφή, στέγαση κτλ). Μόνο αυτά. Κανένα άλλο. Για τα Χριστούγεννα μόνο!

Το Χριστουγεννιάτικό μου άρθρο για φέτος το γράφω και το αφιερώνω σε εκείνους που τους στέρεψε για λίγο ή πολύ η παιδική ψυχή για να τα βιώσουν. Τα Χριστούγεννα είναι η πιο γλυκιά και η πιο μισητή γιορτή. Τη μισούν όσοι δεν μπορούν να τη βιώσουν. Εκείνοι που απώλεσαν το παιδί. Το παιδί που μπορεί να στολίσει ένα δέντρο, να φωτογραφηθεί με ένα Άγιο Βασίλη, να φάει μελομακάρονα, να χαμογελάσει. Τα Χριστούγεννα είναι η πιο αγαπησιάρικη γιορτή του χρόνου. Αν δε νιώθεις ελεύθερος να δώσεις αγάπη, δεν θα πάρεις.

Σε αυτούς θέλω να αφιερώσω το κείμενο, σε αυτούς που εγκλωβισμένοι στα προβλήματά τους (ζωτικής σημασίας) δεν έχουν άλλο κουράγιο να απελευθερώσουν το μυαλό τους και τα συναισθήματά τους και να μοιράσουν αγάπη ή και να αποδεχτούν. Ή καλύτερα, ξενοιασιά! Θέλουν ξενοιασιά τα Χριστούγεννα! Για να είναι παιδικά! Για να είναι σωστά!

Το έχω ξαναγράψει. Τα Χριστούγεννα αν ήταν αίσθηση, θα ήταν η αφή! Η στιγμή που η ψυχή παίρνει σώμα. Η γέννηση! Και η πρώτη αίσθηση αφής είναι η αγάπη. Και η πρώτη αίσθηση αγάπης είναι η αφή. Η αγκαλιά της μητέρας. Τα Χριστούγεννα είναι αφή. Πιαστείτε! Αγκαλιαστείτε! Με όσους έχετε επιλέξει ότι αξίζει και ότι θέλετε. Κάντε το! Είναι δύσκολο, μα είναι δωρεάν! Και αξίζει όσο δεκάδες πολύτιμοι λίθοι.

Χριστούγεννα. Η γέννηση του Σωτήρα ή η αρχαία γιορτή του Ήλιου σύμφωνα με τους παγανιστές. Όπως και να το δεις, η μέρα μοιράζει φως και αγκαλιά! Και εκεί έξω, είναι άνθρωποι που δεν δύνανται να δουν και να βιώσουν ούτε το ένα ούτε το άλλο. Άνθρωποι που ξέχασαν να είναι παιδιά ή εξαναγκάστηκαν να ξεχάσουν. Γι’ αυτούς γράφω, γι’ αυτούς μιλάω γι’ αυτούς θα ήθελα όλοι να κάνουμε κάτι. Κάτι μικρό. Ένα χαμόγελο ας πούμε, μια ευχή, μια αγκαλιά.

Η παιδικότητα πάντα γυρίζει πίσω. Ανακυκλώνεται! Πέρασα σήμερα 2-3 ώρες στον Άγιο Σάββα, για κάποιες… χριστουγεννιάτικες εξετάσεις ρουτίνας. Μέσα στο χαμό του δημόσιου νοσοκομείου ξεχώρισε μια καρκινοπαθής, καραφλή από τις χημειοθεραπείες που φορούσε το σκουφάκι του Αη Βασίλη και περιφερόταν χαμογελαστή και μοιράζοντας ευχές στους διαδρόμους. Κάνοντας black χιούμορ θα έλεγα πως «πιο παιδί πεθαίνει»!

Δεν ξέρω πόσο σοβαρό ήταν το πρόβλημα υγείας της κοπέλας. Με έκανε να γελάσω και να κλάψω μαζί. Κι έκανε τον πιο άβολο τόπο του κόσμου, ένα νοσοκομείο, να μοιάζει παιδικός σταθμός. Για λίγο μόνο. Δεν ξέρω αν αρκεί. Αλλά η παιδικότητα πάντα γυρίζει πίσω. Ανακυκλώνεται. Την έχουμε μέσα μας και την ξεχνάμε. Κάποιος πρέπει να μας την ξυπνήσει.

Αν μια καρκινοπαθής μπορεί να ξυπνήσει παιδικά βιώματα σε ασθενείς που περιμένουν να εξεταστούν σε ένα διάδρομο νοσοκομείου, δεν μπορώ να υπολογίσω τι μπορείτε να κάνετε όλοι εσείς εκεί έξω! Ενεργοποιήστε τα «παιδιά» σας, ξυπνήστε τα «παιδιά» όσων το έχουν ανάγκη και πάμε να κάνουμε Χριστούγεννα!

«Δεν υπάρχει τίποτα πιο λυπηρό σε αυτόν τον κόσμο από το να ξυπνάς  τα Χριστούγεννα και να μην είσαι παιδί».

Εύχομαι να νιώσουμε όλοι παιδιά αυτά τα Χριστούγεννα! Τίποτα άλλο!

Maria Kakavani

About Maria Kakavani

Η Μαρία αλλού γεννήθηκε, αλλού πήγε σχολείο, από αλλού είναι η μαμά της από αλλού ο μπαμπάς της, από αλλού οι παππούδες της, αλλού μεγάλωσε, αλλού έζησε, αλλού μετακόμισε για να εγκατασταθεί και αλλού είναι τώρα και συνεχίζει. Γενικά είναι αλλού! Έχει πτυχίο και μεταπτυχιακό (ΜΒΑ) από το Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών και τα έχει κάνει ωραία κορνίζα, μιλάει μερικές γλώσσες αλλά μάλλον όχι τις απαραίτητες και λατρεύει τα media γιατί εκεί γεννήθηκε και εξελίχτηκε επαγγελματικά και γνώρισε τον κόσμο από την αρχή. Πιστεύει από καρδιάς πως παρόλες τις δυσκολίες κάθε πρωί που ξυπνάμε πρέπει να κοιταζόμαστε στον καθρέφτη, να χαμογελάμε και να λέμε «θα τα καταφέρω!» Και να τα καταφέρνουμε!