Ξέρεις κάτι είδωλό μου… εμείς τα παιδιά έχουμε αποτύχει τόσες φορές. Έχουμε δει τόσες φορές την βία και την τρομοκρατία στα μάτια των παιδιών που δεν μας παίζουν, στα μάτια των γονιών που τους απογοητεύουμε, στα μάτια των δασκάλων που δεν καταλαβαίνουν πως η ιστορία του παιχνιδιού μας είναι πιο σημαντική από την βαθμολογία  της ιστορίας… στα μάτια της τηλεόρασης… ε και που αποτύχαμε; Αδιαφορώ… δεν σου λέω να είμαστε αισιόδοξοι χωρίς αιτία μα να είμαστε άνθρωποι και ανθρώπινοι.. .η μαμά μου επιμένει να είμαστε ανθρώπινοι… να είμαστε θανατηφόρα ευτυχισμένοι όπως άκουσα να λέει κάποιος άγνωστος στο όνειρο μου προχθές τη νύχτα… (τρώει μια μεγάλη μπουκιά παγωτό σοκολάτα, κουνάει το κουτάλι με χαμόγελο πλατύ)… γιατί η σοκολατένια έκφραση του κόσμου δεν είναι ούτε δήθεν υπογλυκαιμία ούτε επιβράβευση της θλίψης μα η απαίτηση για μια πιο γλυκειά ερμηνεία και διαβίωση… δεν είναι παρηγοριά αυτό το αλλόκοτο και το διαφορετικό που νιώθω, δεν είναι υπεκφυγή… είναι φυσική επιλογή για να επιβιώσω στο δικό μου σύμπαν και ας δυσκολεύομαι πολύ μέσα στον κόσμο που όλοι αισθανόμαστε…

Πάντα ο χρόνος μπροστά μου… πότε αποφασίζει μια γυναίκα πώς θα μεταμορφωθεί… η αποφασιστικότητα πότε κατασταλάζει μέσα μου; Τώρα; Σε πόσα χρόνια; Και αν δεν τα καταφέρω να κατασταλάξω, ποιον να ρωτήσω, σε ποιον να απευθυνθώ; Και κάνω καλά που τα σκέφτομαι από τώρα; Μήπως είναι λιγάκι νωρίς;  Αν όντως είμαι τόσο συνειδητοποιημένη όσο λέει αυτή η πολύ σπουδαία φίλη της μαμάς μου, ίσως και να έχω αργήσει… η παιδική ηλικία πότε τελειώνει; Οι έξυπνοι περνάνε εφηβεία ή μήπως τους είναι αρκετή η παιδική τους ηλικία για επιβιώσουν στον σκληρό κόσμο που λέει και ο μπαμπάς μου… και ο κόσμος είναι σκληρός και για τις άσχημες και για τις όμορφες; Μήπως τελικά δεν είναι αθώες οι όμορφες; Αφού το ξέρουν ότι υπερέχουν, πώς κυκλοφορούν με τέτοια σιγουριά και την άγνοια πως όλα θα χαθούν μια μέρα και δεν θα μείνει τίποτα παρά μια μνησίκακη ανάμνηση για τις ίδιες… και οι άσχημες γιατί φροντίζουν απλώς να στολίσουν την ασχήμια τους; μου θυμίζουν τους γείτονες μας που μας φθονούν και μας κακολογούν μόνο και μόνο επειδή βγάλαμε χρήματα και αυτοί μείνανε φτωχοί… από τότε έπαψαν να είναι ευτυχισμένοι και περήφανοι…υπάρχει λοιπόν και κάτι πιο άσχημο από την ομορφιά… και εγώ που τα βάζω στο μυαλό μου, είμαι αθώα ή όχι;

(βάζει για λίγο δυνατά το “I want the world to stop” των Belle and Sebastian. Χορεύει πάνω στον καναπέ και τραγουδάει. Σταματάει αυτό το τραγούδι και βάζει καινούριο, Clash και “Guns of brixton”. Το αφήνει να παίζει χαμηλά όσο μιλάει και πάλι).

Να τη  πάλι αυτή η ενοχή που σας έλεγα, μια μοντέρνα ενοχή, η μαμά μου δεν είχε, δεν συμπεριφέρεται όμως ως αθώα αλλά ως αποτυχημένη… ως νικημένη… δεν ήταν λοιπόν ούτε όμορφη ούτε άσχημη, αν καταλαβαίνω καλά ήταν ονειροπόλος, μα πίστευε σε κάποιων άλλων τα όνειρα, δικά της δεν πρόλαβε να κάνει λέει, την προσπέρασε η επανάσταση, η τηλεόραση και η οικογένεια… δεν την έχω ακούσει να μιλάει για όνειρα που είχε η ίδια, όλο λέει για τα όνειρα της γενιάς της… μα είναι δυνατόν να έχεις συλλογικά όνειρα; Στόχους ναι, μα όνειρα; Να έχω εγώ τα ίδια όνειρα με την τάξη μου; Και αν αλλάξω τάξη θα αποκτήσω άλλα όνειρα, διαφορετικά δηλαδή; κι αν αποτύχει όλη η τάξη θα αποτύχουνε όλων μας τα όνειρα; Ειλικρινά  αδυνατώ να κατανοήσω… κατανοώ παρόλα αυτά τις θυσίες που έκανε η μαμά μου να με μεγαλώσει, θέλω να της το ξεπληρώσω μα τι καλύτερο από το να κατανοώ… γιατί οι γονείς ζητάνε ουσιαστικά κατανόηση περισσότερο από οτιδήποτε άλλο. Όλα τα άλλα τα θεωρούν δεδομένα! Αυτός που κατανοεί, είναι σα να συγχωρεί με την δύναμη του θεού, σαν να καθαρίζει τον χρόνο από κάθε παρατυπία του, σα να ισιώνει καθετί  λοξό του χρόνου απέναντι στις απαιτήσεις μιας νιότης που δεν έφερε τα προσδοκώμενα…

Στη μαμά αυτό συνέβη, την άκουσα ένα βράδυ να το λέει στο τηλέφωνο… έτρωγα πάλι καρπούζι στην κουζίνα με το φως σβηστό γιατί δεν είχα ύπνο και σκεφτόμουνα μια χοντρή κυρία που είχαμε γνωρίσει στο σούπερ μάρκετ και μου ευχήθηκε να πάρω κανένα κιλό, να βάλω λίγο κρέας πάνω μου, να με αγαπήσει ο άντρας μου… πολύ το σκεφτόμουνα, τι άντρα θα πάρω δηλαδή που θα με εκτιμήσει από το κρέας που θα έχω πάνω μου; ποιος σε ζυγίζει πριν σε αγαπήσει;

(επιλέγει το “Cemetery Gates” των Smiths και σκέφτεται καθώς παίζει το κομμάτι. Χαμηλώνει την μουσική και πάλι μιλάει).

Έτρωγα λοιπόν καρπούζι – που δεν παχαίνει καθόλου και φουσκώνει και πολύ – και την άκουσα να εξιστορεί πράγματα παλιά και ιστορίες ξεχασμένες υποθέτω από όλους εκτός από την ίδια… σε ποιον τα εξιστορούσε δεν ξέρω…και έκλαιγε άλλοτε από στεναχώρια άλλοτε από νεύρα και στο τέλος από μια περίεργη ευτυχία… ανεξήγητα καταστάλαξε σε ένα χαμόγελο – που το είχε όλες τις επόμενες μέρες σα να της εξηγήθηκε κάτι μυστήριο – και ας τίποτε δεν είχε πάει καλά… δεν είμαι σίγουρη ότι ήθελα να τα ακούσω όλα αυτά μα τι να έκανα;  Αν εμφανιζόμουνα θα με κατσάδιαζε εις διπλούν… και γιατί ήμουνα ξύπνια τέτοια ώρα και έτρωγα στα σκοτεινά και κυρίως γιατί είχα ακούσει τα πάντα… κατανοώ ότι η μαμά θα ήθελε να μου τα πει κάποια άλλη στιγμή, ίσως αργότερα, με την δική της εκδοχή, χωρίς δάκρυα, πιο ψύχραιμα και διδακτικά… και λίγη φιλαρέσκεια δεν βλάπτει, είναι σαν την σκόνη, σου υπενθυμίζει βασικά και αμετανόητα ανθρώπινα κόλπα για να προχωρήσεις στον ίδιο βηματισμό με τον χρόνο.

Τον χρόνο που είναι χρήμα και ειλικρινά δεν ξέρω τι να σημαίνει που η χώρα μου είναι πάμφτωχη… τον χρόνο που δεν σταματάει ποτέ και σκέφτομαι όλους αυτούς που πεθαίνουν και αφήνουν διαθήκες σε ανθρώπους που και αυτοί θα πεθάνουνε με την σειρά τους. Γεμάτες πράγματα που δεν πεθαίνουνε μα μονάχα ξοδεύονται και γκρεμίζονται… κανείς τους δεν σκέφτηκε να αφήσει ένα βίντεο να πει σ’ αυτούς που μένουνε πίσω όσα αισθάνεται και όσα έζησε… θα τους βοηθούσε πολύ περισσότερο… για αυτό γράφω σήμερα αυτό το βίντεο… να με βοηθήσω αργότερα… γιατί ο χρόνος είναι πάντα μπροστά… και ο μπαμπάς μου πάντα ένα αγόρι… η μαμά μου πάντα μια κόρη…

Ο μπαμπάς μου όταν δεν ξέρει τον χρόνο αποπροσανατολίζεται ενώ όταν δεν ξέρει που πάμε σε κάποιο δρόμο λέει πάλι πόσο χρόνο χάνουμε άδικα… η μαμά μου πάντα τον βοηθάει… μονολογεί πως αυτή πλούτισε όταν αγάπησε… και μετά κλαίει και φεύγει μακριά… η μαμά μου είναι η λεπτομέρεια που αλλάζει την ζωή του μπαμπά μου…

(πατάει το κουμπί του υπολογιστή της και βάζει  το “Heroes” του David Bowie, με ένταση χαμηλή ώστε να ακούγεται καθαρά όταν μιλάει).

Αυτές οι λεπτομέρειες καθορίζουν τον δρόμο μας, χωρίς αυτές θα ήμουνα σαν τον μπαμπά μου και την γενιά της μαμάς μου, χωρίς προσανατολισμό! Αύριο θα πάω να κολυμπήσω, θα περιφρονήσω τους φόβους αυτής της ζωής, ίσως θα ήταν καλύτερα να τους ξαναθυμόμουνα στην επόμενη ζωή… θα θυμάμαι μονάχα την τύχη που φέρνει την χαρούμενη ζωή… δεν είχε δράση η σημερινή μέρα, είχε όμως μέλλον, είχε άπλετο χρόνο και… ακούω κλειδιά… κρίμα, ήθελα να δώσω στον εαυτό μου και άλλα αντικλείδια μα… ο χρόνος μου τελειώνει εδώ, αλλά τι λέω ο χρόνος δεν τελειώνει ποτέ… θα κρύψω το βίντεο για όσα χρόνια χρειαστεί… γεια σου μελλοντικέ μου εαυτέ…

(δυναμώνει την μουσική)

Christos Koukis

About Christos Koukis

Ήθελε τόσο να μεγαλώσει και τα κατάφερε στην Αθήνα. Ήθελε τόσο να σπουδάσει σε ένα πιο βαρετό ίδρυμα από το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο μα στάθηκε άτυχος. Ήθελε τόσο να ταξιδέψει σε πολλά και διαφορετικά μέρη που κάπου ανάμεσα ξέχασε το μυαλό του. Η κακιά η ώρα τον έκανε ποιητή και του μπέρδεψε μια μελωδία στην γλώσσα. Λατρεύει την σοκολάτα και κάθε παράγωγο της φαντασίας. Δεν του αρέσει να μιλάει για τον εαυτό του όταν είναι μπροστά ο ίδιος. Πάντα θυμάται πως δεν είναι όσα λένε οι άλλοι πως είναι.