Τι μου έλεγα λοιπόν πριν πάω να πάρω το παγωτό; (πότε τρώει, πότε παίζει με το κουτάλι, πότε τακτοποιεί πράγματα).

Α ναι… ο χρόνος… ο χρόνος δεν σταματάει ποτέ, ίσως δείχνει να κοντοστέκεται όταν τρώω παγωτό σοκολάτα, χαμογελάει κρυφά και πνιχτά όταν κλέβω το καρπούζι της θείας μου, μια ευλογημένη συνενοχή το λέει η μαμά που όλα τα βλέπει και όλα μου τα συγχωρεί μα τίποτα δεν ξεχνάει… ο χρόνος μου φαίνεται να αγνοεί τους ανθρώπους και το μέτρημα τους και να που το στηρίζω: γιορτάζει ο χρόνος πρωτοχρονιά; Χωρίζει ο χρόνος τον εαυτό του σε μήνες και μέρες και ώρες και δευτερόλεπτα; Δεν το νομίζω… παρόλα αυτά νιώθω, πώς να το πω, ότι ο χρόνος είναι πιο ευτυχισμένος το καλοκαίρι, περνάει καλύτερα, βολεύεται πιο εύκολα σε κάθε του αποστολή… για αυτό τον βλέπουμε πιο συμπαθητικά, δηλαδή τον ξεχνάμε. Αυτή είναι η μόνη συμπάθεια που μπορούνε να αισθανθούν οι άνθρωποι για κάτι που τους φθείρει… και νομίζω αλλά είμαι πολύ μικρή για να το ξέρω πως αυτή η συμπάθεια γίνεται αγάπη με τα χρόνια…όλοι μας δεν αγαπάμε στο τέλος αυτό που μας βασανίζει; Κι ας μην το αποδεχόμαστε ποτέ…

Ακούω στην τηλεόραση κάτι αόριστες φιλοσοφίες για συμφιλίωση… ξέρεις εσύ πώς είναι η ζωή του καθενός και του μιλάς για συμφιλίωση, για επίδειξη μεγαλοψυχίας; Μπορείς να γνωρίζεις ο καθένας τι προβλήματα έχει μες στο κεφάλι του, πόσα από αυτά είναι αληθινά και πόσα – έτσι απλά – του χρειάζονται; Υπάρχει μία λύση για όλους; Η ίδια για την μαμά μου και την θεία μου; μάλλον όχι… τότε γιατί τα λένε και παθιάζονται έτσι; Βέβαια παραδέχομαι πως ο άνθρωπος έχει τεράστια δύναμη μέσα του, παίρνω παράδειγμα εμένα… ουσιαστικά συμπαραστέκομαι καθημερινά στους γονείς μου και τους ακούω να μου φωνάζουν πως είμαι πολύ μικρή για να καταλαβαίνω τα πραγματικά προβλήματα, που σημειωτέον μονάχα αυτοί έχουν ενώ εγώ; Τι έχω εγώ; Να διαβάσω και να διασκεδάσω… για λίγο το έχεις όμως αυτό… τίποτα δεν είναι λίγο στην ζωή εκτός αν το λιγοστέψουμε επίτηδες όπως η θεία μου έκανε και αφέθηκε στην μοναξιά της… ήταν λέει άτυχη μα εγώ πιστεύω πως κάτι φοβήθηκε μιας και δεν την βλέπω ποτέ να γελάει, μονάχα χαμογελάει ή χαχανίζει… έχω ή δεν έχω, λοιπόν, τεράστια δύναμη μέσα μου; Ε λοιπόν ακόμα δεν τους έχω αποκληρώσει, δεν έχω ακόμα προσφύγει σε κάποιο από τα διεθνή δικαστήρια και όποτε το λέω στον μπαμπά μου γελάει και μου απαντάει πως εκεί δικαιώνονται όσοι έχουνε άδικο… τον πιστεύω τον μπαμπά μου γιατί το γέλιο του είναι διαφορετικό από τα άλλα, είναι σαν συμπέρασμα…

Δεν θα τους πάω σε κανένα δικαστήριο, το αποφάσισα μόλις τώρα! τι αποδεικνύεται από αυτό; Ότι έχω υπομονή και μόλις μεγαλώσω, αν προσέξω και είμαι τυχερή θα θυμάμαι όλα τα λάθη που καταγράφω σήμερα, θα είμαι αυτή που δεν θα ήμουνα αλλιώς, ίσως να έχω βρει και έναν άντρα στην θεία μου γιατί διαφορετικά μπορεί να την φορτωθώ και να την γηροκομήσω, να πρέπει να την επισκέπτομαι συχνά και να της λέω κάθε πιθανή παρηγοριά που μου έρχεται στο νου ή έχω προετοιμάσει από το σπίτι και αυτή να μου λέει ότι της τα λέω έτσι και αυτή ξέρει ποια είναι η αλήθεια… ε αφού ξέρεις την αλήθεια, γιατί δεν αλλάζεις παρά μας πρήζεις βρε θεία; Μήπως καλύτερη είναι η μαμά μου που τόσα χρόνια προσπαθεί να αλλάξει τον μπαμπά μου και δεν της πέρασε ποτέ από το μυαλό να αλλάξει η ίδια και μετά να δει πως θα συρθεί να αλλάξει και ο μπαμπάς… βέβαια δεν ξέρω, δεν θέλω να κρίνω, μπορεί να είναι δύσκολο ν’ αλλάξεις τελικά… ο μπαμπάς μου δεν ξέρει να αλλάξει μια λάμπα στο σαλόνι και θα αλλάξει τον εαυτό του… ίσως πάλι να μην έχει σχέση το φως με τους χαρακτήρες… (αφήνει το παγωτό, αρχίζει να βάφεται και δυναμώνει το τραγούδι που παίζει She is a rainbow των  Rolling stones… σκέφτεται λίγο, χαμηλώνει την μουσική και αρχίζει πάλι να μιλάει…)

Ξέρετε ποια είναι η πεθερά της αλλαγής; Η συνήθεια φυσικά!! Μιλούνε όλοι για την συνήθεια και την περίφημη δύναμή της και αναρωτιέμαι… συνήθεια είναι να τρως πεπόνι κάθε καλοκαίρι; νόμιζα είναι ευχαρίστηση… συνήθεια είναι να διαβάζεις κάθε μέρα για το σχολείο; νόμιζα πως είναι χρήσιμο…να λες ψέματα στην θεία σου; αυτό είναι συνθήκη σαν αυτές που υπογράφουν τα κράτη… συνήθεια είναι να μιλάς χωρίς να υπόσχεσαι απίθανα πράγματα; αυτό λέει η μαμά μου είναι θάρρος… συνήθεια δεν είναι να λες κάθε βράδυ την προσευχή σου; Εγώ από συνήθεια πάντως την λέω… άλλωστε πόσες φορές πρέπει να την ακούσει ο θεός για να την μάθει; και τα παιδιά που ρωτάμε και μιλάμε συνεχώς, συνήθεια και αυτό; Και όταν μεγαλώνουμε απλά κόβεται μια συνήθεια ή τα μάθαμε όλα… μπερδεύτηκα τώρα και ξεχάστηκα… μα που είχα μείνει; Α ναι, στον χρόνο και την συνήθεια να τον μετράμε… ποτέ δεν μας φτάνει και ποτέ δεν τον φτάνουμε. Όταν σκοτώνουμε την ώρα μας, εγκληματούμε στ’ αλήθεια; Είναι ο χρόνος απλώς το περιθώριο στην σελίδα της ζωής που γράφουμε όλες τις σημαντικές παρατηρήσεις και διορθώσεις; Και αφού μετράμε αντίστροφα γιατί προσθέτουμε τα χρόνια μας; Κανείς δεν θα μας πει την ταχύτητα με την οποία τρέχει άρα δεν έχουμε ιδέα πώς να συντονιστούμε… μα δεν σταματάει ποτέ, συνήθεια που βρήκε και αυτός! Nα μην σταματάς ποτέ… για μια ανάσα, μια λεμονάδα… εδώ στην παραλία πάμε και κάνουμε τόσες στάσεις, βέβαια όχι γιατί κουραζόμαστε πάντα αλλά γιατί συνήθως τσακώνονται οι γονείς μου για κάτι ανούσιο ή κλασσικά έχουμε ξεχάσει κάτι σπίτι… δεν τους καταλαβαίνω τους ανθρώπους… μα οι άνθρωποι έχουν ψυχή δηλαδή αδυναμίες και αμφιβολίες… για αυτό πιο πολύ δεν καταλαβαίνω τον χρόνο!

Άντε και σταματάει, για ένα λεπτό, μια ώρα, μια μέρα, ποιος θα του πει κάτι; Εμείς πάντως αποκλείεται!… Είναι αδικαιολόγητος ο χρόνος καμιά φορά, θα του το πω αν τον πετύχω στις καλές του όμως! Ε ναι τον φοβάμαι λιγάκι, φέρνει τις μέρες των εξετάσεων, μην ξεχνιόμαστε! Μα ο χρόνος εκτός από βαθμούς και εκδρομές και συνελεύσεις καθηγητών και καλοκαίρια στην θάλασσα, είναι και αποφάσεις… αυτές οι αποφάσεις δεν έρχονται, εμείς τις φέρνουμε, τις παίρνουμε και  ακολουθούμε μαζί με αυτές… βήμα το βήμα… γιατί τα σκέφτομαι όλα αυτά; Μα πρέπει να αποφασίσω… τι γυναίκα θέλω να γίνω όταν θα είμαι μεγάλη; Σαν τη μαμά μου; Σαν ελεύθερη γυναίκα; Σαν την θεία μου; Σαν όλες μαζί; Σαν κάποια με τα καλύτερα στοιχεία όλων αυτών; Ή σαν κάποια με τα προβλήματα όλων αυτών των γυναικών; Θα είμαι λεπτή ή θα είμαι χοντρή; Σε ποιον θα μοιάσω στο σόι μου ή μήπως θα μοιάσω της συνήθειας; Και πως ότι αποφασίσω θα το εφαρμόσω; ποιος είναι ο δρόμος της εφαρμογής, της καλής τύχης; Πώς θα είμαι βέβαιη ότι έγινα αυτή που είχα αποφασίσει… (ξαναπαίρνει το παγωτό και τρώει με βιασύνη, ουσιαστικά καταπίνει το παγωτό…αλλάζει το κομμάτι που παίζει και βάζει Someone like you της Adele)

(to be continued…)

Christos Koukis

About Christos Koukis

Ήθελε τόσο να μεγαλώσει και τα κατάφερε στην Αθήνα. Ήθελε τόσο να σπουδάσει σε ένα πιο βαρετό ίδρυμα από το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο μα στάθηκε άτυχος. Ήθελε τόσο να ταξιδέψει σε πολλά και διαφορετικά μέρη που κάπου ανάμεσα ξέχασε το μυαλό του. Η κακιά η ώρα τον έκανε ποιητή και του μπέρδεψε μια μελωδία στην γλώσσα. Λατρεύει την σοκολάτα και κάθε παράγωγο της φαντασίας. Δεν του αρέσει να μιλάει για τον εαυτό του όταν είναι μπροστά ο ίδιος. Πάντα θυμάται πως δεν είναι όσα λένε οι άλλοι πως είναι.