Λένε ότι ο χειρότερος εχθρός είναι ο ίδιος μας ο εαυτός. Είναι το alter ego που ανακατεύεται και μπερδεύει τα πάντα στο μυαλό μας. Είναι εκείνος ο κακός που μας κάνει να αμφιβάλλουμε για τις ικανότητές μας, που περιπλέκει τη ζωή μας με ασήμαντες αρνητικές σκέψεις, και το κάνει με τέτοια ευκολία γιατί πολύ απλά του δίνουμε χώρο να θρονιάζει στον εγκέφαλο μας και να ορίζει τη ζωή μας.

Αποτέλεσμα; Μας κάνει να νιώθουμε άχρηστοι, να νιώθουμε μίσος για τον εαυτό μας και να αυτομαστιγωνόμαστε για τις ενοχές που μας φορτώνει με συνέπεια να κάνει τη ζωή μας μια κόλαση και το αστείο της υπόθεσης είναι πως το κάνουμε εμείς οι ίδιοι στον εαυτό μας.

Η αλήθεια είναι ότι οι πράξεις δεν φέρνουν πάντα την ευτυχία, ωστόσο δεν υπάρχει ευτυχία χωρίς πράξη. Ο φόβος είναι ο μεγαλύτερος κίνδυνος. Είναι το συναίσθημα που πολλές φορές μας παραλύει και μας κάνει να αισθανόμαστε ανήμποροι να σπάσουμε τα δεσμά και να νικήσουμε τους φόβους μας. Αυτός είναι και ο πραγματικός και πιο επικίνδυνος εχθρός.

Παλεύουμε συνεχώς με χιλιάδες ερωτηματικά στο κεφάλι μας όπως «ποιο είναι το νόημα αν ξεκινήσω κάτι αν δεν το τελειώσω;», «θα σπαταλήσω το χρόνο μου και θα καταβάλω τόση προσπάθεια για να με απορρίψουν στο τέλος», «σκέψου πόσο χρόνο θα με πάρει! Κι αν είναι για το τίποτα; Πόσο χαζή θα με κάνει να αισθανθώ;»

Πολλά ερωτήματα και αυτά είναι μόνο μερικά παραδείγματα. Και υπάρχουν πολλοί από εμάς που έχουν την ίδια δυσκολία αφού παλεύουμε με παρόμοιες σκέψεις. Ωστόσο υπάρχουν πράγματα που μπορούμε να κάνουμε για να σταματήσουμε αυτό τον κυκεώνα κακών και αρνητικών σκέψεων, να βρούμε τη δύναμή μας και να αλλάξουμε όσα μας εμποδίζουν για να γίνουμε ευτυχισμένοι.

Ο φόβος της αποτυχίας, σε κάθε περίπτωση, έχει την απόλυτη δυνατότητα να μας κρατάει δυστυχισμένους. Όσο τον τρέφουμε τόσο αυτός θα μεγαλώνει ώσπου να κατακυριεύει το μυαλό μας.

Το έχω σκεφτεί πολλές φορές. Αν θέλουμε να αλλάξουμε τη ζωή μας πρέπει απλά να συνειδητοποιήσουμε ότι κανείς δεν θα το κάνει για μας, πως θα πρέπει να κάνουμε θυσίες και τέλος και πιο σημαντικό πρέπει να πάρουμε τη ζωή στα χέρια μας και αλλάξουμε αντιμετώπιση και να μετατρέψουμε το φόβο σε δημιουργία.

Το καλύτερο που έχουμε να κάνουμε είναι να σταματήσουμε να φοβόμαστε την αποτυχία. Με την αποτυχία έρχεται και η γνώση. Και λένε ότι η πραγματική γνώση έρχεται με την εμπειρία. Κανείς δεν πετυχαίνει με την πρώτη. Και πες ότι απέτυχες. Ε και; Ξαναπροσπάθησε. Και ξανά. Και ξανά. Αποδεικνύεις έτσι στον εαυτό σου ότι έχεις την αυτοπεποίθηση να τα καταφέρεις, ότι δεν είσαι αβοήθητος και πως ορίζεις τη ζωή σου χωρίς τις παρεμβολές του εχθρού που ανέφερα στην αρχή.

Τόσοι άνθρωποι περιμένουν την ευτυχία να τους χτυπήσει την πόρτα. Αν σταθούν τυχεροί, έχει καλώς. Μπορεί και να έρθει ουρανοκατέβατα. Αλλά πόσο θα κρατήσει;

Για τους περισσότερους, το κυνήγι της ευτυχίας δημιουργεί μεγαλύτερη κατανόηση και αναγνώριση της χαράς και μπορεί να κρατήσει μια ζωή όταν ξέρεις ότι δούλεψες σκληρά για να την αποκτήσεις.

Κάθε αρχή και δύσκολη. Στη θεωρία είναι όλα απλά και εύκολα. Η πράξη όμως είναι εκείνη που ορίζει το κυνήγι.

Ας κυνηγήσουμε λοιπόν ό,τι ονειρευόμαστε για να είμαστε πραγματικά γεμάτοι και ευτυχισμένοι. Διαφορετικά η ζωή μας θα είναι άδεια.

Αυτό θέλουμε;

Vassilia Camara

About Vassilia Camara

Γεννήθηκε στο όμορφο Μόντρεαλ του Καναδά. Πήγε σχολείο αλλά υποστηρίζει με πάθος ότι τα μαθήματα της ζωής είναι το... πραγματικό σχολείο. Εργάζεται στο χώρο των ΜΜΕ τα τελευταία 12 χρόνια στην Πάτρα κάνοντας λίγο πολύ τα πάντα. «Κρυφό» της πάθος η ζωγραφική. Από μικρή θυμάται να πιάνει χαρτί και να ζωγραφίζει με τις ώρες και μια ωραία μέρα στο ξεκάρφωτο την πήρε η αδελφή της από το χέρι και την πήγε σε μια σχολή σχεδίου μόδας. Κάποιες φορές στη ζωή θέλουμε έναν άνθρωπο να μας ταρακουνάει… Εργάζεται στο «thebest.gr» και είναι συνιδιοκτήτρια του «Beau Sillage». Χαλαρώνει με soft jazz, της αρέσει να ταξιδεύει σε δικούς της φανταστικούς κόσμους, αλλά και σε πραγματικούς, βρίσκει ομορφιά σε απλά καθημερινά πράγματα, είναι αισιόδοξη σε σημείο που εκνευρίζει τους άλλους αλλά δε τη νοιάζει και πιστεύει ότι η ευτυχία μπαίνει χωρίς να το καταλάβεις από την πόρτα που ξέχασες ανοιχτή…