Περιμένοντας τον κόσμο να αλλάξει, την εποχή να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων και τις νέες συνθήκες για την Άνοιξη να φανούν, διάβασα πάλι τον πρωινό ήλιο και τα σονέτα του Σαίξπηρ. Περιμένοντας την Ευρώπη να επιδείξει τη σοφία και την ενότητα που επιβάλει η γηραιότητά της, άνοιξα μία μία τις πληγές μου από την αρχή. Περιμένοντας τις παλιές μεγάλες δυνάμεις μα και τις νεόκοπες δυνάμεις να διδαχθούνε πολλά από τον περίφημο 20ο αιώνα, τα σπουδαία επιτεύγματά του και τις βαθιές του πληγές στην ανθρώπινη μνήμη, έκλεισα όλες τις οθόνες του σπιτιού μου και βυθίστηκα στα λόγια της σιωπής. Περιμένοντας την δικαιοσύνη και την ανάληψη της ευθύνης, θυμήθηκα την Συνθήκη των Βερσαλλιών με την ξεκάθαρη προφητική διάσταση.

Περιμένοντας τον κόσμο να αλλάξει, με άλλαξε πρώτη η ζωή ευτυχώς. Τώρα που η ιστορία επαναλαμβάνεται γύρω μας ως φάρσα και όλοι μιλούνε διαρκώς για την πορεία του ανθρώπινου γένους και για την ποιότητα της πολιτικής μας ζωής, είμαι βέβαιος πως τώρα είναι ο κατάλληλος καιρός να σταθούμε απέναντι σε όλους όσους έχουν την βεβαιότητα του προσωπικού τους δίκαιου και προσπαθούνε να διασφαλίσουν ακόμα την μικρή ή μεγάλη τους εξουσία.

Όταν ο Bob Dylan ομολογούσε το 1966 ότι δεν θέλει να ηγηθεί κανενός  κινήματος διαμαρτυρίας, αντιστεκόταν στους συνδικαλιστές της κάθε επανάστασης. Όταν ο Jesse Owens έπαιρνε το χρυσό μετάλλιο το 1936 μέσα στο Βερολίνο αντιστεκόταν στην διπλωματία της σημαίας και στις μηχανικές παρελάσεις. Όταν η Rosa Parks έκατσε στις θέσεις των λευκών σε ένα αμερικάνικο λεωφορείο, είχε αποφασίσει να μην σηκωθεί μέχρι να γεννηθεί η ισότητα…

Όταν ο Picasso ζωγράφιζε την Guernica, αντιστεκόταν σε όλους αυτούς που γράφουν για την παγωνιά της εποχής δίπλα σε μια χρυσή θερμάστρα. Όταν ο Ελύτης έγραφε το Άξιον Εστί, αντιστεκόταν σε αυτούς που παίζουν την πατρίδα σε μια παρτίδα… Όταν ο T.S Elliot έδινε το πρωτότυπο της Έρημης Χώρας στον Pound, αντιστεκόταν στους παλιούς φθαρμένους νόμους, στους σβησμένους Θεούς. Όταν ο Cassious Clay άλλαζε το όνομά του σε Muhammad Ali, αντιστεκόταν στους παράλογους πολέμους και στην βιομηχανία που ερχόταν με φόρα να μας σαρώσει.

Όταν οι νέοι έφτιαχναν τον Μάη του ’68 και το καλοκαίρι της Αγάπης, αντιστέκονταν στην μείωση της παιδείας στην αισθητική της καθημερινότητας. Όταν ο Andy Warhol επινοούσε την διασημότητα και τις Campbell’s  σούπες του, αντιστεκόταν στους μικροαστούς που κρύβουν πίσω από τα μικρά τους γραφεία τόνους αδιαφορίας. Όταν ο Einstein οραματιζόταν το σύμπαν και τα ανεξάντλητά του όρια, αντιστεκόταν σε αυτούς που είναι ευχαριστημένοι με το λίγο και το μέτριο. Όταν ο Beckett κατασκεύαζε τους ήρωες του, αντιστεκόταν σε αυτούς που κηρύττουν την ανυπαρξία του νοήματος. Όταν ο Καβάφης αρνιότανε επίμονα να εκδοθούνε τα ποιήματά του, αντιστεκόταν στο εφήμερο που καμώνεται το μοντέρνο και αφηνόταν στο μοντέρνο που ενστερνίζεται το διαχρονικό.

Κορίτσια που τραγουδάτε για να διορθώσετε τις παραφωνίες αυτού του Κόσμου και αγόρια που χορεύετε όλο χάρη πάνω στον ραγισμένο αέρα, μην ξεχνάτε αυτούς τους ανθρώπους. Όλοι όσοι υπηρέτησαν το ανθρώπινο πνεύμα, την αληθινή πρόοδο και την πίστη αντιστάθηκαν και φροντίσανε ο καθένας με την συνεισφορά του να σταματήσουμε να γονατίζουμε και να δοθεί πάλι ένα όραμα.

Christos Koukis

About Christos Koukis

Ήθελε τόσο να μεγαλώσει και τα κατάφερε στην Αθήνα. Ήθελε τόσο να σπουδάσει σε ένα πιο βαρετό ίδρυμα από το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο μα στάθηκε άτυχος. Ήθελε τόσο να ταξιδέψει σε πολλά και διαφορετικά μέρη που κάπου ανάμεσα ξέχασε το μυαλό του. Η κακιά η ώρα τον έκανε ποιητή και του μπέρδεψε μια μελωδία στην γλώσσα. Λατρεύει την σοκολάτα και κάθε παράγωγο της φαντασίας. Δεν του αρέσει να μιλάει για τον εαυτό του όταν είναι μπροστά ο ίδιος. Πάντα θυμάται πως δεν είναι όσα λένε οι άλλοι πως είναι.