Στον ύπνο μου προσπαθούσα να ξεδιαλύνω αν η ερώτηση μιας άδειας καρδιάς αξίζει όσο η απάντηση μιας καρδιάς γεμάτης αδρεναλίνη. Στριφογύριζα ώσπου ο ίλιγγος υιοθέτησε όλα μου τα όνειρα. Όλες οι απαντήσεις χωράνε σε μια ερώτηση και καμιά φορά χίλιες ρωτήσεις δεν αρκούν να γκρεμίσουν μια όμορφη απάντηση. Η ζωή είναι λοιπόν αυτό που επινοούμε κάθε φορά που βρισκόμαστε πέρα απ’ το Φιλί… αυτό που επινοούμε για να αντέχουμε. Γιατί το Φιλί είναι μια χειροποίητη πληρωμή, μια περήφανη πείνα που χαμογελάει.

Σβήνουν τα φώτα σαν ξημερώνει και τα κρίνα από μικροί φάροι μιας λίμνης αλλάζουν σε ασημένιες πινακίδες ενός μικρόκοσμου που ζει και βασιλεύει ασυμβίβαστος με την όρασή μας.

Ο χρόνος είναι ο μόνος διαθέσιμος γιατρός σε αυτό το μικρό χωριό που το λέμε Γη. Πιθανότατα κάνει το αγροτικό του εδώ για αυτό και κάποια στιγμή μας εγκαταλείπει, μας χαιρετάει και μας παραδίδει είτε στα άπειρα και τρυφερά χέρια του έρωτα είτε στα έμπειρα μάτια της μοναξιάς. Κι εμείς τότε με μια χούφτα σκόνη να πρέπει να σπείρουμε όλο το χωράφι της νύχτας για να ανατείλει και πάλι το φυτίλι της θέλησης. Γινόμαστε σπουδαίοι και τρανοί όταν κλαίμε την απώλεια όρθιοι στην αγκαλιά του μέλλοντος. Όταν δεν υπακούμε στους στενόμυαλους χάρτες και δεν σκύβουμε μπροστά στην ισοπέδωση. Όταν ψιθυρίζουμε στο αυτί του Σύμπαντος και φωνάζουμε μες στα μάτια της εξουσίας. Όταν δεν νιώθουμε μόνοι μέσα στα λάθη μας… όταν οι λαοί που κατοικούνε στο αλάτι των χειλιών μας ζούνε ειρηνικά με τους λαούς των δακρύων μας.

Παντού κρύβεται ο χρόνος ακόμα και στην απέραντη Ανταρκτική. Αυτό που μας φοβίζει και μας συνθλίβει, που δεν μας αφήνει να κοιμηθούμε χωρίς ιδρώτα κάτι θέλει να μας πει…να μην υποκύψουμε, αυτό θέλει να μας πει.

Στον ύπνο μου πάλι ήμουνα στην πιο ωραία συμμορία και κλέβαμε την όρεξη των ανθρώπων να επισκέπτονται τις τράπεζες, πετούσαμε αμπούλες βρόμας σε κουστουμαρισμένες βιτρίνες και νερόφουσκες γεμάτες χρώματα πάνω στις ασπίδες των ΜΑΤ. Ξαπλώναμε στις πορείες και δεν σηκωνόμασταν μέχρι να αποσυρθούν όλα τα νομοσχέδια της ένοχης άπνοιας. Στον ύπνο μου δεν άφησες ποτέ το χέρι σου από το δικό μου.

Το κορίτσι που αγαπάω είναι το νόμισμα που έμεινε στον αέρα και δεν διάλεξε καμιά του πλευρά. Οι φλέβες που τρυπήθηκαν μόνο από ηλιαχτίδες. Οι αποφάσεις που υψώθηκαν στο σπουδαίο. Η κοινωνία που δεν νομιμοποίησε τον φόβο της. Η κόρη που γεννήθηκε χιλιάδες χρόνια τώρα μες στα πετρώματα της ισότητας. Ο άνεμος που δεν βλέπει τον ορίζοντα ως επικίνδυνο άκρο. Το μυρμήγκι που δεν τρομοκρατείται από τα μεγάλα δάση. Η μελωδία που φέρνει αβίαστα το ρίγος και η φαντασία που πατάει γερά στο χώμα του ουρανού.

Το νήμα που ενώνει το αθέατο με το φανταστικό και είναι πιο γερό και από το μετάξι. Ο Θεός που ονειρεύεται δικαιοσύνη από την κοινωνία των ανθρώπων.

Το κορίτσι που αγαπάω βγάζει πλέον φωτογραφίες μόνο με τα μάτια της.

Το κορίτσι που αγαπάω δεν παραιτήθηκε από εμένα.

(φωτό από την παράσταση Variations sur Constantin Cavafy et Marguerite Yourcenar -Charlotte Rampling & Polydoros Vogiatzis)

Christos Koukis

About Christos Koukis

Ήθελε τόσο να μεγαλώσει και τα κατάφερε στην Αθήνα. Ήθελε τόσο να σπουδάσει σε ένα πιο βαρετό ίδρυμα από το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο μα στάθηκε άτυχος. Ήθελε τόσο να ταξιδέψει σε πολλά και διαφορετικά μέρη που κάπου ανάμεσα ξέχασε το μυαλό του. Η κακιά η ώρα τον έκανε ποιητή και του μπέρδεψε μια μελωδία στην γλώσσα. Λατρεύει την σοκολάτα και κάθε παράγωγο της φαντασίας. Δεν του αρέσει να μιλάει για τον εαυτό του όταν είναι μπροστά ο ίδιος. Πάντα θυμάται πως δεν είναι όσα λένε οι άλλοι πως είναι.