Οικειότητα. Είναι η λέξη που δηλώνει σε ποιο βαθμό ένα πράγμα είναι γνωστό σε κάποιον.

Είναι το συναίσθημα αυτό που σε πλημμυρίζει όταν κινείσαι σε γνώριμα μέρη.

Για μένα ένα τέτοιο μέρος είναι το αυτοκίνητό μου! Ναι, πολύ καλά διαβάζεις διότι τις προάλλες που μας συνέβη ένα μικρό ατυχηματάκι (!) αναλογίστηκα πόσες ώρες έχω περάσει μαζί του και τι θα έκανα εάν ξαφνικά πάθαινε κάτι κακό!!! Έτσι λοιπόν, αφού σιγουρεύτηκα πως τίποτα και κανείς δεν μπορεί να μας χωρίσει -τουλάχιστον έτσι απλά- βυθίστηκα στην θέση του οδηγού και άρχισα να σκέφτομαι πράγματα αισιόδοξα και μη, σημαντικά και ασήμαντα, αλλά και όνειρα που έχω κάνει μέσα σε αυτό το αυτοκίνητο.

Κάπως έτσι συνειδητοποίησα πως θα μπορούσε άνετα να χαρακτηριστεί ως ένας καλός μου φίλος που ακούει όλες μου τις σκέψεις χωρίς να με κρίνει, που με ταξιδεύει, όπου ο νους και η φαντασία με καλούν αδιαμαρτύρητα και που πάντα είναι πρόθυμος να θυσιαστεί σε κακοτράχαλα μέρη για το δικό μου καπρίτσιο.

Συγκλονίστηκα όταν συνειδητοποίησα πόσο βαθύ είναι αυτό που ενώνει εμένα και ένα μάτσο σίδερα. Η σχέση μου μαζί του δεν ήταν πάντα ρόδινη. Περάσαμε και εμείς τις δυσκολίες μας αφού στην αρχή ούτε που ήθελα να το ξέρω. Όμως καθώς περνούσε ο καιρός το σκηνικό άλλαζε… Μαζί αντιμετωπίσαμε την πρώτη μας περιπέτεια εκτός αστικών συνόρων. Μαζί ακούσαμε στη διαπασών το πρώτο τραγούδι στο ράδιο στις πέντε τα ξημερώματα. Μαζί κλείσαμε ποοολλέςςς ώρες στο τηλέφωνο (Τροχαία μην ακούς) και φυσικά μαζί κάναμε και αρκετούς τηλεφωνικούς τσακωμούς. Συντροφιά είδαμε μία μέρα μία ανατολή και απολαύσαμε τα χρώματα της αυγής. Μαζί θυμώσαμε με τον κόσμο όλο και μαζί γελάσαμε μέχρι δακρύων. Πότε οι δυο μας και πότε με παρέα θρηνήσαμε αγάπες και έρωτες πατώντας το γκάζι στο τέρμα.

Πότε δεν με άφησε μόνη μου γιατί πολύ απλά σε όλα μου τα σχέδια ήταν παρών. Με τη βουβή του συμμετοχή μου δημιουργούσε μία ασφάλεια από τις λίγες… Όποτε και αν δυσκόλευαν τα πράγματα -βάζοντας τα χέρια στο τιμόνι- μπορούσα να το πάρω και να φύγουμε. Μόνοι μας… εγώ και αυτό… μακριά απ’ όλους και όλα. Άλλες φορές πάλι με πήγαινε όσο γρηγορότερα μπορούσε κοντά σε όλους όσους αγαπώ. Πώς λοιπόν να το αποχωριστώ;

Το αυτοκίνητο για πολλούς είναι ένα άψυχο πράγμα. Και για μένα το ίδιο είναι. Αλλά είναι και εκείνες οι φορές που μοιάζει με το δικό μου προσωπικό μαγικό χαλί που μπορεί με ένα πέταγμα να με μεταφέρει σε κόσμους μαγικούς όπως εκείνους του Αλαντίν!

Σε κόσμους που μόνο η φαντασία είναι η κυρά και αρχόντισσα. Κανένας οδηγός καμία διαδρομή. Έτσι απλά… από την πρώτη μέρα της γνωριμίας μας… Τότε που μου το έφεραν και μου είπαν αυτό είναι δικό σου. Το αυτοκίνητο σου!

Pepy Roumelioti

About Pepy Roumelioti

Γεννήθηκε μεγάλωσε και σπούδασε στην Πάτρα. Είναι κορίτσι από σπίτι με γαλλικά πιάνο μπαλέτο, χωρίς τα γαλλικά και το πιάνο. Μικρή ήθελε να γίνει μπαλαρίνα μέχρι, που ο Christian Louboutin αρνήθηκε να σχεδιάσει ένα ζευγάρι pointe shoes για εκείνη. Λατρεύει τη μόδα, τις δραστηριότητες και το καλό φαγητό. Αν και οι σπουδές της αφορούν την σωστή διαχείριση των οικονομικών σε μία επιχείρηση, εκείνη ειδικεύτηκε στην επικοινωνία, τη διοίκηση, και τις δημόσιες σχέσεις. Είναι ιδρύτρια του «Beau Sillage», έχει εργαστεί ως Fashion Editor στο περιοδικό «The Βest» και το όνειρό της είναι, να αποκτήσει το δικό της περιοδικό μόδας, τη δική της εταιρεία επικοινωνίας, να γυρίσει όλο τον κόσμο ή και τα τρία μαζί!