Έχει μια βαβούρα αυτές τις μέρες, απίστευτη. Δύο εβδομάδες προτού κλείσει επίσημα ο χρόνος, γίνεται πανικός. Δεν υπερβάλω. Τουλάχιστον αυτό εισπράττω εγώ προσωπικά γύρω μου. Μπορεί και να είναι της φαντασίας μου, αλλά δε νομίζω να έχω πάθει τέτοια ζημιά…  Τα dead lines χρήζουν στην κυριολεξία “καρδιακές μαλάξεις”, οι ρυθμοί “πάλλονται” σαν χορδές ηλεκτρικής κιθάρας και το στρες είναι ολοένα και αυξανόμενο.

Όλα πρέπει να διευθετηθούν πριν την τελική λήξη του χρόνου για να ξεκινήσουμε πάλι από την αρχή. Σαν αγώνας δρόμου δεν ακούγεται; Εμένα έτσι μου φαίνεται. Αγώνας δρόμου για να φτάσω στο πολυπόθητο τέρμα όπου μια κόκκινη φαρδιά κορδέλα με περιμένει και με ψηλά τα χέρια την περνάω χαρούμενη σχίζοντάς την.

Τώρα το τι θα πετύχω την νέα χρονιά, δεν γνωρίζω, ωστόσο ξέρω τι ανθρώπους θα ήθελα να έχω στη ζωή μου. Όπως έγραψα και στο προηγούμενο editorial, η νέα χρονιά πρέπει να ξεκινήσει πεντακάθαρη. Να φροντίσουμε δηλαδή να μην κουβαλήσουμε τίποτα που να προκαλεί οτιδήποτε δυσάρεστο.

Το στρες δεν είναι απαραιτήτως κάτι κακό. Ίσα ίσα που σε ορισμένες περιπτώσεις μπορεί να είναι και δημιουργικό. Γι’ αυτό πρέπει να στοχεύουμε στο στρες που προκαλούν οι καταστάσεις και όχι οι άνθρωποι. Αν έχουμε ανθρώπους δίπλα μας που μας προκαλούν τέτοια συναισθήματα, τότε ξέρουμε τι πρέπει να κάνουμε…

Όπως επίσης αυτοί που χρησιμοποιούν… Μερικές φορές υπάρχουν άνθρωποι γύρω μας που έχουν τον τρόπο να μας χρησιμοποιούν και στο τέλος – εκτός του ότι πετυχαίνουν αυτό που θέλουν – καταφέρνουν και να μας πληγώνουν. Αυτοί οι άνθρωποι δεν έχουν καμιά θέση στη ζωή μας. Μην τους φέρουμε λοιπόν μαζί μας το 2015… Όλα στη ζωή είναι περιορισμένα. Οι πόροι είναι περιορισμένοι, ο χρόνος είναι περιορισμένος. Ακόμα και ο χώρος είναι περιορισμένος. Δεν μπορούμε, ούτε υπάρχει και τη δυνατότητα να τα έχουμε όλα.

Έτσι, πρέπει να είμαστε πολύ προσεκτικοί όχι μόνο με αυτά που επιλέγουμε να κάνουμε αλλά και με ποιον επιλέγουμε να τα κάνουμε.

Μπορούμε να διατηρήσουμε μόνο μια “χούφτα” ισχυρών σχέσεων σε κάθε δεδομένη στιγμή γιατί πολύ απλά δεν υπάρχει ο χρόνος, η ενέργεια ή το ψυχικό απόθεμα να χειριστούμε περισσότερα απ’ όσα μπορούμε…

Vassilia Camara

About Vassilia Camara

Γεννήθηκε στο όμορφο Μόντρεαλ του Καναδά. Πήγε σχολείο αλλά υποστηρίζει με πάθος ότι τα μαθήματα της ζωής είναι το... πραγματικό σχολείο. Εργάζεται στο χώρο των ΜΜΕ τα τελευταία 12 χρόνια στην Πάτρα κάνοντας λίγο πολύ τα πάντα. «Κρυφό» της πάθος η ζωγραφική. Από μικρή θυμάται να πιάνει χαρτί και να ζωγραφίζει με τις ώρες και μια ωραία μέρα στο ξεκάρφωτο την πήρε η αδελφή της από το χέρι και την πήγε σε μια σχολή σχεδίου μόδας. Κάποιες φορές στη ζωή θέλουμε έναν άνθρωπο να μας ταρακουνάει… Εργάζεται στο «thebest.gr» και είναι συνιδιοκτήτρια του «Beau Sillage». Χαλαρώνει με soft jazz, της αρέσει να ταξιδεύει σε δικούς της φανταστικούς κόσμους, αλλά και σε πραγματικούς, βρίσκει ομορφιά σε απλά καθημερινά πράγματα, είναι αισιόδοξη σε σημείο που εκνευρίζει τους άλλους αλλά δε τη νοιάζει και πιστεύει ότι η ευτυχία μπαίνει χωρίς να το καταλάβεις από την πόρτα που ξέχασες ανοιχτή…