Τώρα τελευταία έτυχε να ακούσω αρκετές φορές σκέψεις νέων παιδιών που κατέληγαν στο συμπέρασμα πως μία θέση στο Δημόσιο είναι αυτή που θα μας λύσει όλα τα προβλήματα. Ομολογώ πως εξεπλάγην… Μία τέτοια σκέψη -τουλάχιστον εμένα- με αφήνει παγερά αδιάφορη.

«Να βρεις μια μόνιμη δουλειά, κάπου στο Δημόσιο.»

«Να βρεις έναν άνθρωπο που θα μείνετε μαζί για πάντα..»

«Το σπίτι σου να το φτιάξεις έτσι, ώστε να σου μείνει για πάντα..»

Και γιατί πρέπει να κρατήσω την ίδια δουλειά για πάντα; Πόσο μάλλον όταν αυτή αναφέρεται στο Δημόσιο; Γιατί είναι καλό να θέλω να κάνω πάντα το ίδιο πράγμα; Καμία σημασία δεν έχει η εξέλιξη στη δουλειά μου. Το μόνο που έχει σημασία είναι ότι πρέπει να είναι μόνιμη. Μα γιατί;

Για να νιώθουν ασφαλείς οι γονείς. Μόνο αυτό μπόρεσα να συμπεράνω όταν προσπάθησα να ενώσω όλα τα κομμάτια του πάζλ. Νέα μυαλά σε καλούπια παλιών. Νέες σκέψεις με την παραδοσιακή συνταγή. Αυτή, της μονιμότητας και της στασιμότητας.

Και αν η ίδια δουλειά ή η ζωή μου αλλάξει και δεν είναι αυτή που ήθελα όταν ξεκινούσα;

Πρέπει να την κρατήσω πάση θυσία. Η αλλαγή είναι δύσκολη υπόθεση και απαιτεί χρόνο και προσπάθεια. Άλλωστε οι γονείς ξέρουν τι λένε και επιμένουν πως το καινούργιο δεν σου δίνει την ασφάλεια του «για πάντα».

Νόμιζα πως ο καιρός της κρίσης θα ισοπεδώσει όλα τα «για πάντα». Κι όμως τελικά οι λογικές της μονιμότητας, φρόντισαν τόσο χρόνια να ριζωθούν καλά, στη συνείδηση της προηγούμενης γενιάς.

Και αν εγώ μπω στο Δημόσιο σημαίνει για πάντα; Και αν παντρευτώ και στην πορεία αλλάξουν τα δεδομένα θα πρέπει να το υπομένω «για πάντα»; και αν δεν μου αρέσει το σπίτι έτσι όπως το έχω φτιάξει και θέλω να το αλλάξω γιατί να μην μπορώ;

Δυστυχώς ψάχνω αλλά δεν μπορώ να βρω κανέναν άλλο τρόπο να εξηγήσω αυτό που με χωρίζει από τη νοοτροπία μιας γενιάς που γύρεψε μανιωδώς τη μονιμότητα και που πολύ σωστά και εναρμονισμένα την εμφύσησε σε μερικά νέα μυαλά.

Το μόνο που μπορώ να πω είναι πως οτιδήποτε απομακρύνεται από την ιδέα της δημιουργίας χάνει την ομορφιά του αλλά και το ενδιαφέρον του. Το πως μερικοί άνθρωποι το αποζητούν θα έλεγα πως με τρομάζει κιόλας.

Άλλωστε όπως λέει και μία παροιμία «Το πολύ το Κύριε Ελέησον, το βαριέται και ο Παπάς»

Θέλω λοιπόν να φωνάξω σε όλες αυτές τις λογικές, ότι ΔΕΝ θέλω τίποτα για πάντα. Θέλω να αγαπώ την κάθε μέρα, το απροσδόκητο και τις εκπλήξεις της ζωής, ακόμα και τις δυσάρεστες.

Επίσης θέλω να διεκδικώ κάθε μέρα όλα εκείνα που μου αρέσει να υπάρχουν στη ζωή μου. Άνευ όρων.

Θέλω να έχω το δικαίωμα να ενώνω τις τελείες στο σκίτσο της δικής μου ΖΩΗΣ !!!

Pepy Roumelioti

About Pepy Roumelioti

Γεννήθηκε μεγάλωσε και σπούδασε στην Πάτρα. Είναι κορίτσι από σπίτι με γαλλικά πιάνο μπαλέτο, χωρίς τα γαλλικά και το πιάνο. Μικρή ήθελε να γίνει μπαλαρίνα μέχρι, που ο Christian Louboutin αρνήθηκε να σχεδιάσει ένα ζευγάρι pointe shoes για εκείνη. Λατρεύει τη μόδα, τις δραστηριότητες και το καλό φαγητό. Αν και οι σπουδές της αφορούν την σωστή διαχείριση των οικονομικών σε μία επιχείρηση, εκείνη ειδικεύτηκε στην επικοινωνία, τη διοίκηση, και τις δημόσιες σχέσεις. Είναι ιδρύτρια του «Beau Sillage», έχει εργαστεί ως Fashion Editor στο περιοδικό «The Βest» και το όνειρό της είναι, να αποκτήσει το δικό της περιοδικό μόδας, τη δική της εταιρεία επικοινωνίας, να γυρίσει όλο τον κόσμο ή και τα τρία μαζί!