Η πρώτη βροχερή Κυριακή του Οκτωβρίου (και όχι Οκτωμβρίου) με βρήκε να ψαχουλεύω κάτι ξεχασμένα κουτιά που είχαν ξεμείνει στο πίσω μέρος της ντουλάπας, καθότι με είχε κυριεύσει η επιθυμία για σκληρό και ανελέητο συμμάζεμα. Με τη μάνα μου στο βάθος να σταυροκοπιέται για το «Θαύμα», άρχισαν οι ανασκαφές. Γρήγορα όμως έλαβαν τέλος καθώς βρέθηκα αντιμέτωπη με το «Λεύκωμα» των παιδικών μου χρόνων. Αναφέρομαι σε εκείνο το μυστικό τετράδιο που κρύβαμε σαν πολύτιμο μυστικό από τους μεγάλους! Το δικό μου παιδικό λεύκωμα, ήταν κάτι σαν ένα ομαδικό ημερολόγιο. Χειροποίητο και χειρόγραφο!

Στην αρχή ήταν ένα απλό τετράδιο με όσο το δυνατόν περισσότερα φύλλα γινόταν. Στην πορεία όμως, η αναζήτηση του ιδανικού τετραδίου που θα φιλοξενούσε τις χιλιάδες σκέψεις μας ήταν κανονικό παιχνίδι «Κρυμμένου Θησαυρού».

Untitled-1

Οι ρομαντικοί έβρισκαν χώρο για να κάνουν κατάθεση ψυχής, οι πιο πεζοί διακομοδούσαν τα πάντα κι έδιναν αστείες απαντήσεις, οι πιο τολμηροί εξομολογούνταν ή και αποκάλυπταν τον κρυφό τους έρωτα και οι πιο ντροπαλοί έβρισκαν την ευκαιρία να πουν αυτά που δεν τολμούσαν…

Όσοι έγραφαν ήταν έμπιστοι, φίλοι ή συμμαθητές και όλοι λίγο πολύ στην ίδια ηλικία.

Κενές σελίδες που ήταν έτοιμες να υποδεχτούν όλων των ειδών οι σκέψεις και που γέμιζαν από τη μία στιγμή στην άλλη με ερωτήσεις…Τί είναι άντρας, τί είναι γυναίκα, τί εστί έρωτας, τί είναι αγάπη, τί είναι φιλία!

Και δώστου να γράφουμε όλες: άντρας εστί ντομάτα γεμιστή!!! (το αρχαιοπρεπές μας μάρανε!) Κι η μία να συμφωνεί με την άλλη και τα αγόρια να περνάνε στην επίθεση στην αντίστοιχη ερώτηση (τι εστί γυναίκα)!

Από συναισθήματα, όνειρα και έρωτες -ανομολόγητοι κυρίως-, άλλο τίποτα… Εκεί ανακάλυπτες τα χόμπυ, τις συνήθειες και τα παράπονα πολλές φορές.

Ψυχογράφημα κανονικό λέμε, αφού μέσα από τις απαντήσεις καταλάβαινες πολλά για τον χαρακτήρα του άλλου!

Δεν υπήρχαν κανόνες, έγραφες όπου ήθελες και ό,τι ήθελες… η πλήρης ελευθερία ειδικά για αυτούς που χρησιμοποιούσαν ψευδώνυμο.

Το τέλος ήταν τουλάχιστον εντυπωσιακό αφού στην ερώτηση «θέλεις να μου χαρίσεις κάτι για να σε θυμάμαι;», όλοι έβαζαν τα δυνατά τους για να είναι το δώρο τους αυτό που θα ξεχωρίσει.

20141005_200950

Μπορεί να έχουν περάσει πολλά χρόνια από τότε (δεν έχουν περάσει και τόοσα πολλά, αλλά ήθελα να δώσω έναν πιο δραματικό τόνο), αλλά οι ερωτήσεις παραμένουν πιο επίκαιρες από ποτέ και οι απαντήσεις εξακολουθούν να ποικίλουν.

Τι καλύτερο λοιπόν από το να σε κάνω να αναπολήσεις εκείνα τα χρόνια με το να μου στείλεις στο beausillage@gmail.com μία ερώτηση και μία απάντηση που θα επέλεγες να βάλεις στο δικό σου λεύκωμα, αν το ξαναέφτιαχνες σήμερα…Όλες οι ερωτήσεις και οι απαντήσεις θα δημοσιευθούν την επόμενη Δευτέρα, επώνυμα ή ανώνυμα, εσύ αποφασίζεις!!! Stay tuned…

Pepy Roumelioti

About Pepy Roumelioti

Γεννήθηκε μεγάλωσε και σπούδασε στην Πάτρα. Είναι κορίτσι από σπίτι με γαλλικά πιάνο μπαλέτο, χωρίς τα γαλλικά και το πιάνο. Μικρή ήθελε να γίνει μπαλαρίνα μέχρι, που ο Christian Louboutin αρνήθηκε να σχεδιάσει ένα ζευγάρι pointe shoes για εκείνη. Λατρεύει τη μόδα, τις δραστηριότητες και το καλό φαγητό. Αν και οι σπουδές της αφορούν την σωστή διαχείριση των οικονομικών σε μία επιχείρηση, εκείνη ειδικεύτηκε στην επικοινωνία, τη διοίκηση, και τις δημόσιες σχέσεις. Είναι ιδρύτρια του «Beau Sillage», έχει εργαστεί ως Fashion Editor στο περιοδικό «The Βest» και το όνειρό της είναι, να αποκτήσει το δικό της περιοδικό μόδας, τη δική της εταιρεία επικοινωνίας, να γυρίσει όλο τον κόσμο ή και τα τρία μαζί!