Ο Νοέμβριος είναι ο μήνας των γενεθλίων μου. Κάθε χρόνο τέτοια εποχή, ειδικά μετά τα 30, δεν θυμάμαι να μην έκλαιγα για κάποιο λόγο. Κάθε λόγος διαφορικός από τον προηγούμενο βέβαια… αλλά σημασία έχει ότι το δάκρυ χυνόταν. Ας μην κρύβομαι. Στην ουσία έκλαιγα γιατί μεγάλωνα. Κάθε χρόνο ένιωθα μεγαλύτερη και μεγαλύτερη.

Όταν μαρτυρούσα το λόγο που δεν ευχαριστιόμουν τα γενέθλια -που θεωρώ και πολύ σημαντικά- άλλοι με κοίταζαν με μισό μάτι, άλλοι πάλι, μου έκαναν κήρυγμα. Η αλήθεια είναι πως ό,τι κι αν σου λένε οι γύρω σου, τον χρόνο όλοι τον τρέμουμε. Και όταν τον τρέμουμε, μπορεί να γίνει ο χειρότερος εχθρός του εαυτού μας.

Κάθε δεκαετία έχει τα δικά της προβλήματα. Στα 10 θέλεις να γίνεις έφηβος γιατί ζηλεύεις αυτά που κάνουν τα μεγαλύτερα παιδιά, κατά τη διάρκεια της εφηβείας βιάζεσαι να πάρεις δίπλωμα για να οδηγήσεις, τσακώνεσαι με τους γονείς σου για την ώρα που θα επιστρέψεις από το πάρτι και οι ορμόνες είναι εκτός ελέγχου. Αργότερα στα 20 προσπαθείς να βρεις την ταυτότητά σου, κάνοντας πειράματα τα οποία ορισμένες φορές σου σκάνε στη μούρη. Και εκεί κάπου στα τέλη των 20 ξεκινάει ο πραγματικός φόβος. Ακόμα και ο ήχος της ηλικία αλλάζει. Το είκοσι(-κάτι ) γίνεται –άντα. Και τότε η πραγματική εμπειρία ξεκινά…

Σοκαρίστηκα όταν αντιλήφθηκα πόσο γρήγορα πέρασε ο χρόνος. Και εκεί κάπου αρχίζεις να αναρωτιέσαι για τη ζωή. Την αξία της, τη σημασία της και μοναδικότητά της. Πρέπει να περάσεις απ’ όλες αυτές τις ηλικιακές δεκαετίες για να καταλάβει κανείς τι σημαίνει να ζεις. Οι εμπειρίες που αποκτάς σε βοηθούν να διαπιστώσεις ότι κάθε ηλικία είναι μαγική. Και αυτό ακριβώς μ’ έκανε να αναρωτηθώ: Για να είναι κάθε ηλικία μαγική, τότε γιατί να κυριαρχεί ο φόβος ενός αριθμού;

Σαφώς υπάρχουν πολλοί παράγοντες που τροφοδοτούν τέτοια κακά μικρόβια το μυαλουδάκι μας και μας γεμίζουν με ενοχές. Ενοχές που σε βάζουν στη διαδικασία να τοποθετείς πολλά «πρέπει» στη ζωή σου… Στα 10 «πρέπει να φας όλο το φαγητό σου για να μεγαλώσεις». Στα 15 «πρέπει να διαβάσεις πολύ για να γίνεις επιστήμονας», στα 18 «πρέπει να αποφασίσεις τι θα κάνεις με τη ζωή σου», στα 20 «πρέπει να βάλεις μυαλό», στα 30 «πρέπει να βρεις ένα καλό παιδί και να παντρευτείς» και στα 40 «πρέπει να ζεις ανάλογα με την ηλικία σου»… Αλλά όχι. Αρνούμαι αυτά τα στερεότυπα. Όταν κάθε ηλικία περιέχει κάτι μαγικό που μας βοηθάει να προχωρούμε στη ζωή, το μόνο που χρειάζεται είναι να το βλέπουμε θετικά! Σκεφτόμουν πόσο χρόνο σπατάλησα σκεπτόμενη αρνητικά για την ηλικία μου… Και γιατί; Σας διαβεβαιώνω ότι ακόμα ψάχνω την απάντηση στο γιατί…  Και όσο ξεψαχνίζω το μυαλό μου να βρω μια απάντηση που δεν θα ανακαλύψω ποτέ, χάνω το παρόν μου.

Η ζωή περιμένει. Όχι όμως για πάντα. Δεν έχει σημασία αν είσαι 30, 35, 40, 45… Δεν είναι ποτέ αργά για να ζήσεις. Μεγαλώνουμε. Και αυτό είναι δώρο που ΔΕΝ χαρίζεται απλόχερα σε όλους. Και επειδή στη ζωή τίποτε δεν είναι δεδομένο, οφείλουμε να τη σεβόμαστε και να προσευχόμαστε για τις χαρές αλλά και τις λύπες.

Γνωρίζοντας λοιπόν ότι έχουμε μόνο μία ζωή να ζήσουμε και πως κάθε ημέρα του χρόνου είναι μοναδική την οποία ποτέ δεν θα πάρουμε πίσω, πώς είναι δυνατόν τόσοι από εμάς να ζούμε μηχανικά και χωρίς νόημα; Πώς ξυπνάμε το πρωί ξέροντας ότι δεν υπάρχει τίποτα για το οποίο είμαστε ενθουσιασμένοι, χωρίς να νιώθουμε αυτό τον υπέροχο παλμό, χωρίς σκοπό… χωρίς τίποτα; Δεν σας κρύβω ότι ενώ τα σκεφτόμουν όλα αυτά πόνεσε η καρδιά μου. Και τώρα που τα γράφω… ράγισε.

Μερικές φορές αναρωτιέμαι τι ήταν αυτό που προκάλεσε όλη αυτή την αυταπάτη περί ηλικίας, και πώς ξεκίνησε όλη αυτή η παρανοϊκή ιστορία, αλλά, δεν είναι πραγματικά τόσο σημαντικό όσο να βρούμε αυτό που μας γεμίζει και που θα μας χαρίσει ζωντάνια!  Αφού λοιπόν, το φιλοσόφησα, το λέω ξεκάθαρα! Ανυπομονώ για τον επόμενο «αριθμό»! Για να το ζήσω στο φουλ! Γιατί όπως λένε «today is the oldest you’ve ever been and the youngest you’ll ever be again»!

Vassilia Camara

About Vassilia Camara

Γεννήθηκε στο όμορφο Μόντρεαλ του Καναδά. Πήγε σχολείο αλλά υποστηρίζει με πάθος ότι τα μαθήματα της ζωής είναι το... πραγματικό σχολείο. Εργάζεται στο χώρο των ΜΜΕ τα τελευταία 12 χρόνια στην Πάτρα κάνοντας λίγο πολύ τα πάντα. «Κρυφό» της πάθος η ζωγραφική. Από μικρή θυμάται να πιάνει χαρτί και να ζωγραφίζει με τις ώρες και μια ωραία μέρα στο ξεκάρφωτο την πήρε η αδελφή της από το χέρι και την πήγε σε μια σχολή σχεδίου μόδας. Κάποιες φορές στη ζωή θέλουμε έναν άνθρωπο να μας ταρακουνάει… Εργάζεται στο «thebest.gr» και είναι συνιδιοκτήτρια του «Beau Sillage». Χαλαρώνει με soft jazz, της αρέσει να ταξιδεύει σε δικούς της φανταστικούς κόσμους, αλλά και σε πραγματικούς, βρίσκει ομορφιά σε απλά καθημερινά πράγματα, είναι αισιόδοξη σε σημείο που εκνευρίζει τους άλλους αλλά δε τη νοιάζει και πιστεύει ότι η ευτυχία μπαίνει χωρίς να το καταλάβεις από την πόρτα που ξέχασες ανοιχτή…