Τετάρτη πρωί, λίγο μετά τις 11 στύβω το κεφάλι μου, σκανάρω το μυαλό μου για το τι να γράψω και τότε μου ‘ρθε. Στο πορτοφόλι μου πάντα κρατάω ωραίες ιδέες (ασχολίαστο παρακαλώ) ανάμεσά τους έχω μία ωραία κάρτα από ένα παλιό μπαρ της Αθήνας . Είναι μια κασέτα 90’s πάνω στην οποία αναγράφεται το όνομα του χώρου στον οποίο αιωρούνται ωραίες soft μελωδίες. Σκέφτηκα λοιπόν να γράψω γι’ αυτές τις ωραίες εποχές που αν και βρίσκονται χρονικά λίγο πίσω μας, όλους μας σημάδεψαν και μας γέμισαν cult αναμνήσεις. Με τον όρο cult εννοώ το ωραίο cult. Το cult που σου αφήνει ωραία γεύση, όχι το αστείο, το φανταχτερό, το βρώμικο που γελάς και κοροϊδεύεις.

Μόνο και μόνο που είχες το κασετοφωνάκι σου (το Sony το μαύρο, με γραμμές πάνω και σχόλια τύπου “high quality sound”), ήσουν αρχηγός. Αν είχες δε την πολυτέλεια να έχει record η συσκευή σου (γιατί ήταν και  ακριβά αυτά) ήσουν σε άλλο επίπεδο. SONY DSCΆλλος έκανε τον παρουσιαστή, άλλος ήταν τραγουδιστής, άλλος κρατούσε ημερολόγιο, άλλος έπαιζε κιθάρα και τα αριστουργήματα τα έστελνε στο κορίτσι του. Όλα αυτά λοιπόν εγγράφονταν σε κασέτες.  Προτιμούσα τις TDK, γιατί έβγαιναν σε ένα ωραίο γκρι σκούρο χρώμα και είχαν ωραία θήκη με άκρες με καμπύλη, για να μην σε τσιμπάνε στην τσέπη του φαρδιού τζιν. Έγραφες τίτλο στην κασέτα με μαρκαδόρο: Rock, επιλογές, έντεχνο και το πιο ωραίο; ΞΕΝΑ.

Αυτό το θαυματουργό δημιούργημα έχει συνδεθεί με την πιο γλυκιά ανάμνηση και δεν υπάρχει άνθρωπος που να μεγάλωσε στις αρχές της δεκαετία του ΄90 που να μην το έχει κάνει. Είναι απλό. Χρειάζεσαι ένα στυλό  bic  – μπλε κατά προτίμηση – και μία κασέτα, If you know what I mean…

Η κασέτα κύριοι και κυρίες μου ήταν το βινύλιο των 90’s. Η παραμόρφωση που άκουγες στα γυριστά ακουστικά σου με τα σφουγγαράκια (πορτοκαλί πολύ μπροστά) ήταν όλη η γλύκα της εποχής. Περίμενες με το δάχτυλο στο rec του Walkman σου, για να πετύχεις στον Jeronimo Groovy  το αγαπημένο σου κομμάτι. Όταν αυτό ερχόταν είχες την απίστευτη ευκαιρία να το συμπεριλάβεις στη συλλογή σου. Εννοείται ότι μαζί με το τραγούδι ηχογραφούσες και τον παραγωγό να μιλάει ή το Jingle του σταθμού και ταυτόχρονα ευχόσουν να μην υπήρχε κανένας απ’ τους δυο τους. Την επόμενη μέρα θα το έπαιρνες μαζί σου στο σχολείο μέσα στη paxos kai xeros σου και θα αντάλλασσες το φρέσκο σου απόκτημα με τα beat του Θοδωρή σε κίτρινη κασέτα.

tdk_d90_071128

Είμαστε στο 2014 και έχουμε ξεχάσει δυστυχώς, πως η ομορφιά μιας κατάστασης δε μετριέται σε Gigabytes φίλοι μου. Αν κάτι είναι ωραίο, είναι όλα αυτά που το περιβάλλουν, που το κάνουν ωραίο. Είναι αυτή η ιδιαίτερη επαφή και το συναίσθημα που όλοι έχουμε θάψει καλά μέσα μας, υποκύπτοντας στην εποχή μας. Ένα touch που κάπου χάθηκε ανάμεσα στα smartphones και τα MP3s.

George Mylonas

About George Mylonas

Είναι 26 και περίπου στα μισά της ηλικίας του κατάλαβε πως βαριέται ό,τι μπορεί να χαρακτηριστεί στατικό και σύνηθες. Γι’ αυτό ρίχτηκε με τα μούτρα στις σάλτσες της ζωής, όχι στο κυρίως πιάτο της. Έτσι γεννήθηκε. Μέσα στην τέχνη. Οι δοτικοί γονείς του, τον έσπρωξαν μαλακά και πριν το καταλάβει βρέθηκε να σπουδάζει την τέχνη και τον πολιτισμό στο πιο φιλότεχνο νησί της Ελλάδας. Τελείωσε και τώρα βγάζει το ψωμί του στο καζάνι της Αθήνας δουλεύοντας σε ένα περιοδικό. Έχει δύο χέρια. Ένα για την κιθάρα του και ένα για τη φωτογραφική του μηχανή. Λατρεύει τη μουσική και δεν θα σταματήσει να το κάνει. Φωτογραφίζει μόνο αυτά που κάτι του λένε. Αυτά που πίσω τους κρύβουν μια ιστορία, που κάποιος πρέπει να την πει. Του αρέσει το χουχουλιαστό σινεμά, η σούπα με λεμόνι και τα eurotrips. Του τη σπάνε οι μισάνθρωποι, η αδικία και το blue cheese. Τον τρομάζουν τα αεροπλάνα και η έλλειψη χιούμορ.