Θέλω να αρχίσω αυτό το άρθρο λέγοντας ότι είχα αρκετούς ενδοιασμούς πριν το γράψω. Ίσως γιατί το θέμα είναι πολύ επίκαιρο και θα καταπιαστούν με αυτό ειδικοί, “ειδικοί”, ενθουσιώδεις και κακοπροαίρετοι ή ίσως γιατί πιθανότατα θα βάλω πολλή από την προσωπικότητα μου μέσα σε αυτό. Όπως και να έχει, πήρα τη θαρραλέα απόφαση και ξεκίνησα να γράφω, όπου και αν οδηγήσει αυτό.

Δεν επιθυμώ να μπω σε τετριμμένα του τύπου ήταν εξαίσια συλλογή, ήταν απαίσια συλλογή, ουάου κλπ. Επιθυμώ να μείνω στην καλλιτεχνική πλευρά της, αυτή που έχει σημασία άλλωστε, όχι μόνο για μένα αλλά και για την επιβίωση του χώρου της μόδας, ως μορφή τέχνης. Αγαπάω πολλούς σχεδιαστές, παρακολουθώ ακόμα περισσότερους, τους θαυμάζω όλους ανεξαιρέτως για το έργο που κάνουν, αλλά δεν μπορώ να μην δηλώσω με λύπη ότι “η τέχνη χάθηκε μαζί με τον Alexander McQueen“. Σίγουρα υπάρχουν πολλοί ταλαντούχοι, με έφεση στην τέχνη, αλλά διανύουμε την εποχή του marketing και της “γρήγορης περιουσίας’’, οπότε ή προσαρμόζονται σε αυτή την πραγματικότητα ή χάνονται στο πλήθος.

beau 7

Ο John Galliano χάθηκε για τέσσερα χρόνια, όχι όμως στο πλήθος, όχι γιατί δεν ξεχώριζε, χάθηκε για άλλο λόγο, ίσως άσχετο με την τέχνη. Χάθηκε, για να γυρίσει και να μας δείξει ότι μπορεί να υπάρχει τέχνη στη μόδα. Να μηδενίσει τις εμπορικές συναλλαγές και  να ντροπιάσει το marketing. Αν ο Galliano ήταν μουσική θα ήταν κλασσική ανάμεσα σε μπιτάκια των ανερχόμενων σχεδιαστών και των επιτηδείων που τρέχουν να πιάσουν μία θέση στο χώρο χωρίς να έχουν ιδέα.  Σε καμία περίπτωση δε μηδενίζω τους σχεδιαστές, τους θεωρώ όλους καλλιτέχνες αλλά έχει πάψει να προωθείται αυτή τους η πλευρά πια και η παρουσία του Galliano στο χώρο αυτό δίνει μία πινελιά τέχνης στο πορτραίτο του marketing.

Παρουσιάστηκε μία συλλογή, που μπορεί να μην έγραψε ιστορία, αλλά που άφησε ένα προμήνυμα για το τι να περιμένουμε. Είδαμε σύγχρονα κομμάτια να συνδυάζονται με extravagant πινελιές και να δημιουργούν καλλιτεχνικά looks, θυμίζοντας μία πραγματική haute couture συλλογή. Εντυπωσιάστηκα από τις ευφάνταστες προσθήκες στα καθημερινά κομμάτια και πήρα θάρρος ότι έχουμε, επιτέλους, να περιμένουμε κάτι όμορφο στη μόδα. Ο Galliano στον οίκο Margiela, ακολούθησε τη ροή της εποχής βάζοντας το δικό του προσωπικό στυλ και μη ζητώντας τη γνώμη κανενός. Παρουσιάστηκε μία συλλογή, που δε χρειαζόταν αποδοχή από το χώρο της μόδας, γιατί απλούστατα δήλωσε “αυτοί είμαστε, καλλιτέχνες, θα μας κρίνετε αλλά θα μας αποδεχτείτε”.

beau 4

Είναι μία συλλογή που προκάλεσε ντόρο, λόγω μίας αναμενόμενης και πολλά υποσχόμενης επιστροφής αλλά και λόγω γιατί ήταν πολλοί αυτοί που περιμένανε να πάρει μία ανάσα ομορφιάς αυτός ο χώρος. Μπορεί να ήταν κάτι που έχεις ξαναδεί, αλλά δεν παύει να ήταν κάτι με προσωπικότητα, χαρακτηριστικό που έχει χαθεί στο πλήθος. Ο Galliano και ο οίκος Maison (Martin) Margiela, δημιούργησαν κάτι δικό τους, που ήξεραν ότι θα συζητηθεί. Όχι πολύ υπερβολικό, αλλά αρκετά ελπιδοφόρο για το τι θα ακολουθήσει. Ανέβασαν ψηλά τον πήχη, αλλά όχι τόσο ώστε να μην έχουν να δώσουν κάτι άλλο. Εμείς με τη σειρά μας περιμένουμε την επόμενη συλλογή του Galliano, ελπίζοντας ότι ενδιάμεσα θα ξαναβρεθεί η καλλιτεχνική μόδα που τόσο αγαπήσαμε.

beau 1

Photos: Style.com

Martha Karousou

About Martha Karousou

Γενικά, δεν της αρέσει να μιλάει για τον εαυτό της. Σπουδάζει οικονομικά στο Πάντειο, όμως ανέκαθεν ήθελε να ασχοληθεί με το χώρο της μόδας. Θαυμάζει το στιλ με προσωπικότητα και δεν της αρέσουν οι αντιγραφές σε κάθε τομέα και επίπεδο (εκτός αν πρόκειται για την εξεταστική). Είναι λάτρης της τέχνης και του φαγητού και τα συνδυάζει συνεχώς με τη μόδα. Θέλει να σπουδάσει σχέδιο μόδας και να δουλέψει σε μεγάλο οίκο στο εξωτερικό. Έχει δουλέψει ως εθελόντρια στο Αthens Xclusive Designers Week, σε online magazine, ενώ διατηρεί ερασιτεχνικά το προσωπικό της fashion blog, Fashion MKG.