Η Συρία καίγεται, η Μέση Ανατολή καίγεται, η Αφρική ακόμα ζητιανεύει και ικετεύει και πόσα άλλα μέρη του πλανήτη γεμάτα ανθρώπους που υποφέρουν. Μακρινά άστρα και πλάσματα από κάθε γωνιά του διαστήματος γελάνε μαζί μας σίγουρα. Ο θεός άραγε; Ζει ή αποσύρθηκε;

Ο Θεός δεν μας έχει εγκαταλείψει και ούτε σκοπεύει να το κάνει αφού είναι δική μας κατασκευή. Μόνο εμείς μπορούμε να τον εγκαταλείψουμε, να τον σκοτώσουμε και να τον απομακρύνουμε ή απλώς να μην τον χρειαζόμαστε πλέον. Ο Θεός όμως υπάρχει και θα υπάρχει όσο υπάρχουμε και εμείς. Μετά από το ανθρώπινο είδος, η ζωή στον πλανήτη θα συνεχιστεί όπως και πριν από το ανθρώπινο είδος, χωρίς κανείς να ζητάει από τον Θεό τίποτα και κανένα Θεό να ζητάει από κανέναν τίποτα. Με τα ζώα και τα φυτά να κάνουν τον κύκλο της ζωής, να πεθαίνουν, να σκοτώνουν και να σκοτώνονται χωρίς κανένα νόημα και χωρίς καμία διάθεση να υπάρξει συγκεκριμένο νόημα, αναφορά σε κάποιο ανώτερο και υψηλό σκοπό. Ύπαρξη απλώς και καθαρά και άσκοπα μα όχι μάταια. Η χαρά της αναπνοής δεν είναι μάταιη. Η ατόφια δράση δεν στερείται αξίας.

Μας ξενίζει η πλήρης αδιαφορία της φύσης για τα θεία και τα ανθρώπινα κατά επέκταση μα δεν μπορούμε να παραβλέψουμε την πίστη και την ευλάβεια της φύσης απέναντι στο θαύμα της ζωής. Η φύση αγαπάει την ζωή και παλεύει για αυτήν και αυτό σίγουρα είναι κάτι που θα το εκτιμούσε ο κάθε Θεός μας. Ας πάψουμε, λοιπόν, να αναρωτιόμαστε καθημερινά αν και γιατί υπάρχει Θεός, δεν υπάρχει τίποτα δημιουργικό πια σε αυτή την ερώτηση. Το ζήτημα είναι τι κάνουμε με αυτόν τον Θεό που έχουμε και πώς μπορούμε να ζήσουμε πιο όμορφα μαζί του και πιο ειρηνικά μεταξύ μας.

Κάποτε την αστραπή την έστελνε ο θυμωμένος θεός Δίας μα τώρα πια γνωρίζουμε πως φτιάχνεται η αστραπή. Δεν χρειαζόμαστε τον θεό για να μας εξηγήσει πλέον την αστραπή. Με τα χρόνια θα εξηγήσουμε ακόμα περισσότερα και οι ερωτήσεις απέναντι στον θεό θα λιγοστεύουν μα δεν θα μηδενιστούν ποτέ διότι πολύ απλά σε αυτόν τον κόσμο δεν πρέπει να εξηγηθούν όλα. Ο δρόμος προς την αλήθεια αξίζει πιο πολύ από την ίδια την αλήθεια. Το μυστήριο – και όχι μόνο του θανάτου που είναι αμφισβήτητα το πιο γοητευτικό και το πιο επιδραστικό για όλους μας – μάς κρατάει ζωντανούς και εξελισσόμενους, μας εφοδιάζει περιέργεια και δύναμη να ανακαλύψουμε κάθε φορά και περισσότερα. Ναι και να σκοτωνόμαστε και να προκαλούμε φρικαλεότητες και πολέμους, ναι το μυστήριο δεν έχει μόνο καλή πλευρά..

Όλα αυτά που σας γράφω τα ξέρετε ήδη και σιγά τις φιλοσοφίες που σας αραδιάζω θα μου πείτε. Το πρόβλημα, λοιπόν, του ανθρώπου δεν είναι η γνώση της αλήθειας αλλά η εφαρμογή της αλήθειας. Η αδυναμία μας να πράττουμε το ωφέλιμο ( και όχι το καλό που είναι μια σχετική έννοια και μεταβλητή από εποχή σε εποχή ) και η βαθειά μας ανικανότητα να συγχωρούμε τον εαυτό μας. Για αυτό χρειαζόμαστε τον Θεό – όποιον διαλέγει ο καθένας φυσικά – και όλους του δογματισμούς του, να μας συγχωρεί και να προχωράμε ένα βήμα. Μας μεταγγίζει την ελπίδα και έτσι μπορούμε να ζούμε με ασφάλεια όλα τα συναισθήματα και κυρίως την απελπισία. Με τον Θεό έχουμε την άνεση να θρηνούμε την τρέλα μας που φέρνει την καταστροφή χωρίς να αφανιζόμαστε.

Ο Θεός λοιπόν δεν έχει και δεν είναι πρόβλημα μα ούτε και η λύση. Ο Θεός είναι απλώς ο Θεός. Όλες οι απαντήσεις είναι ο άνθρωπος.

Christos Koukis

About Christos Koukis

Ήθελε τόσο να μεγαλώσει και τα κατάφερε στην Αθήνα. Ήθελε τόσο να σπουδάσει σε ένα πιο βαρετό ίδρυμα από το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο μα στάθηκε άτυχος. Ήθελε τόσο να ταξιδέψει σε πολλά και διαφορετικά μέρη που κάπου ανάμεσα ξέχασε το μυαλό του. Η κακιά η ώρα τον έκανε ποιητή και του μπέρδεψε μια μελωδία στην γλώσσα. Λατρεύει την σοκολάτα και κάθε παράγωγο της φαντασίας. Δεν του αρέσει να μιλάει για τον εαυτό του όταν είναι μπροστά ο ίδιος. Πάντα θυμάται πως δεν είναι όσα λένε οι άλλοι πως είναι.