Ο δικός μου ο κόσμος είναι ένα αυτόνομο σύμπαν. Εντελώς ξεχωριστό και πολύ διαφορετικό από τα σύμπαντα των υπολοίπων. Ο λόγος που αποφάσισα να εγκατασταθώ εκεί ήταν ο κόσμος των γύρω μου… Παρ’ όλο που μπορεί να ήταν ιδανικός για κατοίκηση, είχε άρχισε να γίνεται σαν ένα πελώριο σπίτι που με έκανε να ασφυκτιώ, που δεν ήταν του γούστου μου και δεν ταίριαζε πάντα με τις ορέξεις μου. Γκρίζοι τοίχοι, θέα στο φωταγωγό και ένα πάτωμα που έτριζε διαρκώς.

Έτσι λοιπόν αποφάσισα να χτίσω το δικό μου σπίτι, να το βάψω από την αρχή με τα αγαπημένα μου χρώματα, να ζωγραφίσω τη θέα που πάντα ονειρευόμουν με όλους τους χρωματικούς συνδυασμούς και να βάλω παρκέ γυαλιστερό, έστω και αν αρκετές φορές γλιστρούσα επικίνδυνα. Έχω ταξιδέψει πολύ και συγχρόνως καθόλου. Τα μέρη που επισκέφτηκα με βάση τους χάρτες του μυαλού μου μπορείς να τα βρεις και εσύ. Δεν είναι καθόλου δύσκολο! Από όλα αυτά τα μέρη μάζεψα όνειρα, ακόμα πιο πολλά, που έγιναν περισσότερα, τόσα, που δεν μπορώ να απαριθμήσω πια…

Είχα τα πινέλα, είχα τα χρώματα, πειραματίστηκα με τους συνδυασμούς, ζωγράφισα έναν κόσμο και μπήκα μέσα που θα λέγε και ο ποιητής. Υπερτιμημένη η συμβουλή «Να μην είσαι στο κόσμο σου, να είσαι προσγειωμένος στην πραγματικότητα» (ΜΑ  ΓΙΑ ΠΟΙΑ ΑΠΟ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΕΣ ΜΙΛΟΥΝ;) και το λέω αυτό γιατί τελικά η πραγματικότητα εξαρτάται από τον τρόπο που εμείς την αντιλαμβανόμαστε και δεν υπάρχει μία και μοναδική, αλλά πολλές και ατομικές.

Και βέβαια είναι τόσα τα επιχειρήματα που μπορούν να υπερασπιστούν την αξία του ονειρόκοσμού μου, όσα είναι και αυτά που μπορούν να διαψεύσουν την αξία του και με τη βοήθεια του ρεαλισμού-κυνισμού να τον απογυμνώσουν. Όμως εμένα αυτός ο ονειρόκοσμος με κάνει να ξεκινώ τη μέρα με χαμόγελο και όχι με μία αντανακλαστική σύσπαση των μυών του στόματος –που κάποιοι ονομάζουν χαμόγελο- πάντα προσμένοντας να δω κάποιο από τα όνειρά μου να πραγματοποιείται-, με κάνει να αναπνέω φρέσκο αέρα εκεί που οι άλλοι μπορεί να κλείνουν ερμητικά όλα τα παράθυρα της ελπίδας, με κάνει να βρίσκω ρυθμό στους ήχους της καθημερινότητας των άλλων, να γράφω πάνω από κακογραμμένες λέξεις.

Ακόμα και αν κατοικώ σε ένα σύννεφο και διαλυθεί και εγώ πέσω, πάλι στον θαυμαστό μου κόσμο θα βρεθώ, και έχω φροντίσει να το γεμίσω φουλ γκαζόν από ελπίδα και χρώματα!

Παραλογισμοί; Ίσως! Το μόνο σίγουρο είναι ότι ο καθένας μας έχει τα πινέλα για τα οποία σου μίλησα πιο πάνω. Και με αυτά μπορεί να ζωγραφίσει όποια εικόνα έχει ανάγκη να δει. Τι; Θα του πάρει κανείς τα πινέλα από τα χέρια; Αν ναι, τότε θα του το έχει επιτρέψει, αυτό είναι άλλο. Μπορεί με την Αλίκη από τη χώρα των θαυμάτων να μην μοιάζω και η Wonderland να μην υπάρχει, όμως η δική μας «land» θα μας περιμένει πάντα για να την κατοικήσουμε όπως εμείς θέλουμε…

«Αν είχα έναν κόσμο δικό μου, εκεί,τίποτα δεν θα είχε «λογική».Τίποτα δεν θα ήταν αυτό που είναι, γιατί όλα θα ήταν όπως δεν είναι τώρα. Και αντιστρόφως όπως είναι τώρα, δεν θα ήταν έτσι εκεί…» Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων

 

Pepy Roumelioti

About Pepy Roumelioti

Γεννήθηκε μεγάλωσε και σπούδασε στην Πάτρα. Είναι κορίτσι από σπίτι με γαλλικά πιάνο μπαλέτο, χωρίς τα γαλλικά και το πιάνο. Μικρή ήθελε να γίνει μπαλαρίνα μέχρι, που ο Christian Louboutin αρνήθηκε να σχεδιάσει ένα ζευγάρι pointe shoes για εκείνη. Λατρεύει τη μόδα, τις δραστηριότητες και το καλό φαγητό. Αν και οι σπουδές της αφορούν την σωστή διαχείριση των οικονομικών σε μία επιχείρηση, εκείνη ειδικεύτηκε στην επικοινωνία, τη διοίκηση, και τις δημόσιες σχέσεις. Είναι ιδρύτρια του «Beau Sillage», έχει εργαστεί ως Fashion Editor στο περιοδικό «The Βest» και το όνειρό της είναι, να αποκτήσει το δικό της περιοδικό μόδας, τη δική της εταιρεία επικοινωνίας, να γυρίσει όλο τον κόσμο ή και τα τρία μαζί!