Μεγάλη Εβδομάδα, καλά μου παιδιά…

Δεν ξέρω αν μιλώ με πιστούς χριστιανούς ή άθεους ή αγνωστικιστές αλλά σίγουρα όλοι στην εβδομάδα των Παθών βρίσκουμε ένα κομμάτι του εαυτού μας. Εξηγούμαι: είτε πιστεύεις στον Θεό είτε όχι, ο Γολγοθάς και η ανάγκη για λύτρωση είναι ένα τουλάχιστον κοινό σημείο αναφοράς στα Θεία Πάθη από χριστιανούς, μουσουλμάνους, βουδιστές, αθέους κ.λ.π. Ανεξαρτήτως του σε ποιον απευθύνεσαι ή δεν απευθύνεσαι για βοήθεια είναι καθολικά παραδεκτό ότι σε κάθε ανάβαση υπάρχει η ελπίδα της κορυφής, σε κάθε δυσκολία η ελπίδα της λύσης. Δυστυχώς, την ώρα που η χριστιανική πλευρά του ανεπτυγμένου κόσμου προβάρει ταγέρ για την Ανάσταση οι χώρες του τρίτου κόσμου ζουν την εξαθλίωση και τον βασανισμό χωρίς καμία προοπτική βελτίωσης της κατάστασης. Καθημερινά, χάνονται ανθρώπινες ζωές με βάναυσο τρόπο γεμίζοντας το διαδίκτυο με άπειρα “ταραντινικά” βίντεο ενώ η Δύση διαβάζει νωχελικά τις ειδήσεις τρίβοντας τα χέρια της, μιας και η αστάθεια στην Μέση Ανατολή είναι βούτυρο στο ψωμί της. Μόνο που πια η αστάθεια δεν αφορά την Μέση Ανατολή και δεν έχει πια τις απώλειες που θα μπορούσαν να αποκρύψουν οι κυβερνήσεις και τα μίντια.

Στις 2 Απριλίου έληξε η ομηρία των φοιτητών του Πανεπιστημίου της πόλης Γκαρίσα στην Κένυα από την εξτρεμιστική οργάνωση Αλ Σαχάαμπ με τον τραγικό απολογισμό των 148 σφαγιασθέντων νέων. Επιζώντες αναφέρουν χαρακτηριστικά την βαρβαρότητα των τρομοκρατών, οι οποίοι σφάγιαζαν όποιον ανέφερε το όνομα του Χριστού επικαλούμενος βοήθεια. Η Κένυα ,όπως δήλωσε κυβερνητικός αξιωματούχος, είναι έτοιμη να δώσει ένοπλη απάντηση στο Ισλαμικό Κράτος.

Τουλάχιστον 18.000 άμαχοι, συμπεριλαμβανομένων 3.500 παιδιών, έχουν εγκλωβιστεί στον καταυλισμό Παλαιστινίων, στα περίχωρα της Δαμασκού στο μέσο κυριολεκτικά ένοπλων συγκρούσεων. Μεγάλο τμήμα του καταυλισμού τελεί υπό τον έλεγχο των μαχητών του Ισλαμικού Κράτους από την περασμένη εβδομάδα και έχει περικυκλωθεί από το συριακό στρατό. Ο ΟΗΕ έχει κρούσει τον κώδωνα σε κυβερνήσεις και διεθνείς οργανισμούς για την σωτηρία αυτών προειδοποιώντας για σοβαρό κίνδυνο σφαγής αμάχων.

Στην Μοσούλη αποκεφαλίστηκαν και σταυρώθηκαν από το Ισλαμικό Κράτος προς επίδειξη των ακέφαλων σορών τους τέσσερις άνθρωποι, ως ποινή για το αδίκημα της απάτης, ένα δείγμα από μια σειρά νοσηρών σφαγών αμάχων αλλά και αιχμαλώτων στρατιωτών. Το αυτοαποκαλούμενο Ισλαμικό Κράτος δεν καταφέρεται μόνο εναντίον αλλόθρησκων αλλά οδηγεί στην λεπίδα και όποιον ομόθρησκο αντιστέκεται στην επέλαση του ή στην “δικαιοσύνη” του. Στο Τικρίτ αποκαλύφθηκαν 8 ομαδικοί τάφοι 1.700 Ιρακινών στρατιωτών οι οποίοι είχαν αιχμαλωτισθεί πέρυσι από τους μαχητές του Ισλαμικού Κράτους, καθώς προσπαθούσαν να διαφύγουν από το στρατόπεδο Σπάιχερ, την αεροπορική βάση έξω από την πόλη-γενέτειρα του Σαντάμ Χουσεΐν, μετά την κατάρρευση της άμυνας.

Στο Κομπάνι μάχονταν άντρες, γυναίκες και παιδιά για μήνες για να καταφέρουν την απομάκρυνση των μαχητών του Ισλαμικού Κράτους, στο οποίο τώρα προσπαθούν να χτίσουν ξανά την ισοπεδωμένη από τις μάχες ζωή τους.
Ένοπλοι στο Πακιστάν βίασαν ομαδικά έναν διεμφυλικό και σκότωσαν άλλους δύο ενώ οι μαχητές του Ισλαμικού κράτους πετούν από τις ταράτσες των κτιρίων ομοφυλόφιλους ,τους οποίους και αποτελειώνουν με πέτρες εάν αυτοί επιβιώσουν της πτώσης.

Ο κατάλογος είναι μακρύς και η Εβδομάδα των Παθών για αυτούς τους λαούς μεγάλη… Το μόνο σίγουρο όμως είναι ότι δεν φταίει ο ζήλος κάποιων Μουσουλμάνων και μόνο. Γι’ αυτό και η δαιμονοποίηση του κακού Μουσουλμάνου είναι παντελώς άστοχη. Εξάλλου, αγαπητοί, “η γυναίκα του Καίσαρος δεν πρέπει μόνον να είναι τίμια, αλλά και να φαίνεται τίμια”, στις προσφιλείς μας χριστιανικές Η.Π.Α. δεν έχει στεγνώσει ακόμα το αίμα του 50χρονου Αφροαμερικάνου με τον θάνατο του οποίου συμπληρώθηκε μια μακρά σειρά εκτελέσεων άοπλων έγχρωμων από αστυνομικούς τους τελευταίους μήνες.

Υ.Γ: Καλή Ανάσταση (ανάστασις – ανίσταμαι – ανά + ίσταμαι = στέκομαι ξανά )

Sophie Kolliopoulou

About Sophia Kolliopoulou

Ένας μικρός-μικρός τυφώνας γεννημένος μια μέρα του Σεπτέμβρη. Κάθε βράδυ κοιμάται με το σπαθί της στην χώρα του Ποτέ-Ποτέ και κάθε πρωί ξυπνά δικηγόρος. Σιχαίνεται τις ταμπέλες αλλά αν φορούσε μία θα έγραφε «γεννήθηκα για να ελπίζω» με την αγαπημένη της cloche φούστα και ένα ζευγάρι γόβες. Κυνηγός αιώνιων λιακάδων. Και όταν αυτές συννεφιάζουν -γιατί ακόμα και αυτές συννεφιάζουν- γίνονται όμορφες με ένα καλό φίλο, μια κούπα καφέ και τον χιλιοπαιγμένο Armstrong να τραγουδά «give your heart and soul to me and life will always be la vie en rose».