Τρεις μήνες. Αυτό είναι το καλοκαίρι. Τόσο κρατάει. Τρεις γεμάτοι μήνες. Ξεκινώντας από τον Ιούνιο που ο καιρός γίνεται πιο ζεστός και είναι ιδανικός για δροσερές βόλτες στην όμορφη Πάτρα. Η πόλη μας είναι ιδανική. Έχει δίπλα, απέναντι, πλάι, πολλά μέρη να επισκεφτείς και να περάσεις καλά. Όταν φτάνει αυτή η εποχή, το μυαλό μου πάντα τρέχει στο παρελθόν, σε όσα απολάμβανα και μου αρκούσαν. Εξ’ ου και το κολάζ των αναμνήσεων. Το καλοκαίρι δεν θέλει πολλά. Τα συστατικά είναι τρία: Καλή παρέα, θετική διάθεση και όρεξη για ζωή.

Θυμάμαι όταν πηγαίναμε σε μία επίσκεψη. Πάντα μας κερνούσαν υποβρύχιο βανίλια με παγάκι, σερβιρισμένο σε δίσκο διακοσμημένο με σεμεδάκι. Ήταν το highlight της ημέρας. Μετά κάναμε τις βόλτες μας στην Μαρίνα της Πάτρας. Γεμάτη ωραία μαγαζιά για πίτσα και παγωτάκι στη συνέχεια με τη λέξη “θερμίδες” να υπάρχει στο λεξιλόγιο μας.

Δεν έχει σημασία η ηλικία. Εκεί τα χαλάμε. Ξεχνάμε πώς ήταν τα παιδικά μας χρόνια. Από τις παιδικές αναμνήσεις μπορείς να θυμηθείς αυτό που ήσουν και να “ξαναγεννηθείς”. Δεν εννοώ να παλιμπαιδίζουμε φυσικά. Αλλά ξεχάσαμε αυτό που κάποτε ήμασταν. Χάσαμε το χαμόγελο και την αθωότητα. Χάσαμε λίγο από αυτή την παιδική πλευρά που το μόνο που μας ένοιαζε ήταν πότε θα ερχόταν ο μπαμπάς από τη δουλειά, που όσο κουρασμένος και να ήταν, φρόντιζε να μη χάνουμε μπάνιο. Μόνα αξεσουάρ: πετσέτα, σαγιονάρα και καπέλο! Και με οδηγό το sillage του “Hawaiian Tropic”, ξέραμε ότι είχαμε φτάσει στη θάλασσα. Πω πω τι χαρά! Σα να το ξαναζώ τώρα! Ούτε έγνοιες, ούτε γκρίνιες. Μόνο ελευθερία. Άνοιγες τα χέρια σου διάπλατα και όλος ο κόσμος ήταν δικός σου.

Πηδούσαμε από την εξέδρα. Δεν μας φόβιζε το ύψος, ούτε το βάθος. Αρκεί να βουτήξουμε. Αρκεί να ανταγωνιζόμασταν ποιος θα έκανε την μεγαλύτερη βουτιά! Τώρα τα βλέπουμε από μακριά. Βλέπω τα παιδιά να τρέχουν και να βουτάνε και χοροπηδάει η καρδιά μου. Και όταν πηγαίνω κι εγώ στην εξέδρα, τα πόδια πλέον λυγίζουν. Βλέπω το βάθος και με κυριεύει ο φόβος. “Να το κάνω, να μην το κάνω;” Ξέρω ότι στο τέλος θα βουτήξω, αλλά ο φόβος είναι εκεί και μου μιλάει. Πρέπει να βουτήξω. Πρέπει να ξαναβρώ τη χαμένη ζωντάνια.

Untitled-1

Το χαμόγελο δεν έφευγε από τα χείλη παρά μόνο όταν ήταν ώρα να επιστρέψουμε σπίτι, αλλά και αυτό δεν κρατούσε πολύ γιατί η μαμά μας δελέαζε με μια χωριάτικη σαλάτα και μετά βρίσκαμε άλλες καλοκαιρινές ασχολίες στη γειτονιά.

Το καλοκαίρι είναι δίπλα μας. Κοντινές μικρές αποδράσεις. Όσο δύσκολο κι αν ήταν, ο πατέρας μου μας πήγαινε εκδρομές. Αρκεί να φεύγαμε. Δεν είχε σημασία αν ήταν για μία μέρα, ή για δύο. Με τόσες πανέμορφες κοντινές περιοχές και θαυμάσιες παραλίες, δεν χρειαζόταν καν να το σκεφτούμε. Κλειδιά, αυτοκίνητο, μπανιερά και φύγαμε. Δεν μας κράταγε τίποτα και έτσι γεμίζαμε το σάκο των αναμνήσεων.

Το καλοκαίρι δεν θέλει πολλά “στολίδια”. Απλά πράγματα. Ένα αέρινο φορεματάκι ή βερμούδα, δερμάτινα σανδάλια που είναι και τα αγαπημένα μου, χαλαρά μαλλιά και βόλτες στις ακρογιαλιές. Και σήμερα, που η ζωή μας κάνει να θέλουμε περισσότερα, απορρώ γιατί της δίνουμε ως αντάλλαγμα λιγότερα.

Δεν έχουμε να ζηλέψουμε κανένα ηλιοβασίλεμα. Έχουμε το ωραιότερο. Είναι κρίμα να το χάνουμε. Το χαζεύω. Πάντα. Τα χρώματά του είναι παραμυθένια. Κι όπως δύει ο ήλιος, έτσι πρέπει να δύουν και τα προβλήματα και οι σκοτούρες. Είναι η ώρα που μας “φωνάζει” να το δούμε και να σταθούμε ένα λεπτό χωρίς να κινούμαστε βιαστικά για να πάμε όπου είναι να πάμε. Είναι η στιγμή για να δημιουργήσουμε στιγμές, να θυμηθούμε τι μας έκανε κάποτε να γελάμε χωρίς δεύτερες σκέψεις.

Και στο τέλος της ημέρας, καθόμασταν στο μπαλκόνι μας. Κόβαμε από μία φέτα κατακόκκινου καρπουζιού και η συζήτηση περί ανέμων και υδάτων έπεφτε “βροχή”. Απλά πράγματα. Φωτογραφικές αναμνήσεις που κρατάνε μια ζωή.

Το καλοκαίρι είναι τρεις μήνες. Γεμάτοι. Και χάνεται μέσα από τα χέρια μας. Γιατί υπάρχουν άλλα, πιο ασήμαντα που μας απασχολούν. Γιατί χάθηκε η παιδικότητα. Χάθηκε ο αυθορμητισμός. Γίναμε μεγάλοι…

Vassilia Camara

About Vassilia Camara

Γεννήθηκε στο όμορφο Μόντρεαλ του Καναδά. Πήγε σχολείο αλλά υποστηρίζει με πάθος ότι τα μαθήματα της ζωής είναι το... πραγματικό σχολείο. Εργάζεται στο χώρο των ΜΜΕ τα τελευταία 12 χρόνια στην Πάτρα κάνοντας λίγο πολύ τα πάντα. «Κρυφό» της πάθος η ζωγραφική. Από μικρή θυμάται να πιάνει χαρτί και να ζωγραφίζει με τις ώρες και μια ωραία μέρα στο ξεκάρφωτο την πήρε η αδελφή της από το χέρι και την πήγε σε μια σχολή σχεδίου μόδας. Κάποιες φορές στη ζωή θέλουμε έναν άνθρωπο να μας ταρακουνάει… Εργάζεται στο «thebest.gr» και είναι συνιδιοκτήτρια του «Beau Sillage». Χαλαρώνει με soft jazz, της αρέσει να ταξιδεύει σε δικούς της φανταστικούς κόσμους, αλλά και σε πραγματικούς, βρίσκει ομορφιά σε απλά καθημερινά πράγματα, είναι αισιόδοξη σε σημείο που εκνευρίζει τους άλλους αλλά δε τη νοιάζει και πιστεύει ότι η ευτυχία μπαίνει χωρίς να το καταλάβεις από την πόρτα που ξέχασες ανοιχτή…