Ένας φίλος που δεν υπάρχει μου έλεγε χθες πως ο φανταστικός κόσμος υπάρχει και ζει κανονικότατα ανάμεσά μας. Δεν είναι ούτε παράδρομος της πραγματικότητας ούτε μια παράκαμψη του ορατού μα αντιθέτως είναι η αθέατη πλευρά του αληθινού όσο αληθινή μπορεί να χαρακτηριστεί η κατάσταση που βιώνουμε σήμερα. Είναι οριστικά μέσα μας η αθέατη πλευρά όσων νιώθουμε και όσων πιστεύουμε ότι νιώθουμε. Ο φανταστικός κόσμος δεν ταυτίζεται με την ψευδαίσθηση αλλά με την ανεπαισθήτως αίσθηση  του ωραίου, αυτού που αξίζει, που μπορεί και είναι.

Αγόρια με την rock and roll αισθητική και κορίτσια με το rock and roll attitude, ένα κερί που προσεύχεται μόνο του και αποτραβηγμένο, μια έφηβη παραλία που έχει απορίες για τις αλλαγές στο σώμα της είναι ο φανταστικός κόσμος. Ένα όνειρο που έτρεξε όλο το βράδυ κατά μήκος του μετώπου σου και ίδρωσε. Ένας πρωτόγνωρος ήχος που μας τρόμαξε αργά βαθιά στο κορμί της νύχτας, που δεν μάθαμε ποτέ τι τον προκάλεσε κι ας πλάσαμε δεκάδες εκδοχές και αμυνθήκαμε για καθεμία από αυτές. Μια φυσαρμόνικα που είχες αγοράσει πριν τόσα χρόνια από τη Νότια Γαλλία και έτσι απλά χάθηκε και ξαναβρέθηκε τώρα που δεν θυμάσαι την τιμή αλλά την αξία της.

Ο φανταστικός κόσμος συνήθως αποκαλύπτεται σε παράξενες ιστορίες που δεν θα ξεχάσουμε ποτέ. Ιστορίες με λογική απόκλιση και αισθηματική πίεση. Ας μην γελιόμαστε, δίχως αυτές δεν θα έχουμε τίποτα σπουδαίο να διηγούμαστε στον εαυτό μας εκείνες τις νύχτες που ο χρόνος μας στριμώχνει και μας ρωτάει επίμονα. Αγόρια και κορίτσια ο χρόνος δεν κυλάει, ο χρόνος μας κυλάει…

Σαν εκκρεμές στέκεται αεικίνητος πάνω από τις συνειδήσεις μας και ένα εκατομμύριο μίλια μακριά τα μάτια του έχουν το ίδιο βαθύ δέρμα. Σαν ένα ποτάμι που μας ακολουθεί πάντα έτοιμο να μας μεταφέρει πιο κάτω, πιο κοντά σε κάτι άλλο ο φανταστικός κόσμος κρατάει πάντα την θερμοκρασία του νερού ανθρώπινη. Σαν ένα τραγούδι blues που δεν θα συνέλθει ποτέ από το ρίγος και τον υπνωτισμένο ρυθμό, έτσι νιώθουμε σαν πέσουμε μέσα του. Προφανώς δεν έχει καμία σημασία αν γλιστρήσουμε, μας σπρώξουνε ή αν σκοντάψουμε, αρκεί να πέσουμε. Εδώ η πτώση έχει τις ίδιες ευεργετικές ιδιότητες της απογείωσης.

Πρέπει να κινηθείς, να μπερδευτείς με το ρευστό αυτού του κόσμου, να ξεχωρίσεις τα μέσα σου σαν το λάδι με το νερό και ύστερα να εξατμιστείς να γίνεις σύννεφο και πάλι να ερμηνεύσεις τον χρόνο μέσα από άυλους προορισμούς, σταθμούς και περασμένους έρωτες. Η κίνηση στο εσωτερικό του φέρνει την ανία στην αντιπολίτευση και γίνεσαι ένας κανονικός άνθρωπος ενός ανήκουστου κόσμου. Τόσο σπάνιο δηλαδή που χρειάζεσαι δεκαετίες να το αντιληφθείς. Ο κίνδυνος του φανταστικού κόσμου, όμως, είναι ότι δεν υπόσχεται τίποτα μα τίποτα χειροπιαστό. Ο κίνδυνος είναι μεγάλος μιας και όταν ζητάς αίμα ο φανταστικός κόσμος σου δίνει νερό. Ας είναι…

Άλλωστε τι άλλο πιο επαναστατικό μπορεί να κάνει σήμερα ένας νέος από να φτιάξει ένα φανταστικό κόσμο;

Christos Koukis

About Christos Koukis

Ήθελε τόσο να μεγαλώσει και τα κατάφερε στην Αθήνα. Ήθελε τόσο να σπουδάσει σε ένα πιο βαρετό ίδρυμα από το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο μα στάθηκε άτυχος. Ήθελε τόσο να ταξιδέψει σε πολλά και διαφορετικά μέρη που κάπου ανάμεσα ξέχασε το μυαλό του. Η κακιά η ώρα τον έκανε ποιητή και του μπέρδεψε μια μελωδία στην γλώσσα. Λατρεύει την σοκολάτα και κάθε παράγωγο της φαντασίας. Δεν του αρέσει να μιλάει για τον εαυτό του όταν είναι μπροστά ο ίδιος. Πάντα θυμάται πως δεν είναι όσα λένε οι άλλοι πως είναι.