Μετά τα οικονομικά μας ζητήματα, ως χώρα ένα είναι το θέμα το οποίο απασχολεί διακαώς πολίτες και μίντια: το καημένο αυτό παιδί που έφυγε άδοξα και ο πα-τέρας, όπως αγαπούν να τον λένε οι δημοσιογράφοι. Σίγουρα το πρώτο για το οποίο θα ήταν αναμενόμενο να μιλήσουμε είναι το εύρος της φρίκης γύρω από αυτήν την πράξη. Παρόλαυτά, δεν μπορώ να μην εξυπηρετήσω το αίσθημα δικαίου που ουρλιάζει μέσα μου καθώς διαβάζω καθημερινά τους αυτόκλητους δικαστές των πρωινάδικων οι οποίοι έχουν κάνει “έρευνα” ,έχουν καλέσει αξιόπιστους μάρτυρες, έχουν “συζητήσει” την υπόθεση και έχουν αποφανθεί. “Off with his head” αναφωνεί ο Παπαδάκης πρωί-πρωί, ζητάει έρευνες για το γεγονός ότι η εισαγγελική αρχή δεν ανέλαβε δράση μετά από 4 καταγγελίες (?) και ζητά και το κεφάλι τουλάχιστον ενός εισαγγελέα έτσι για να ικανοποιηθεί το λαϊκό αίσθημα. Μας ενημερώνουν για την διαδικασία της ανάκρισης με ανατριχιαστικές λεπτομέρειες, γεγονός για το οποίο δεν αναρωτήθηκε κανείς πως το κατορθώνουν αφού και συνήγορος να είσαι πρέπει να φιλήσεις ουρημένες ποδέες για να μάθεις που βρίσκεται ο φάκελός σου, μαθαίνουμε αν o κατηγορούμενος το πρωί ζήτησε τον φραπέ απλά γλυκό ή γαλακτομπούρεκο και αν έχει κλάψει ακόμα για το καημένο εκείνο κοριτσάκι.

Σίγουρα το έγκλημα ήταν ειδεχθές, βασικά δεν υπάρχουν λόγια για το επίπεδο της διαστροφής το οποίο μπορεί να αγγίξει η ανθρώπινη φύση. Ωστόσο πρέπει κάποια στιγμή να αναλογιστούν πολίτες και ΜΜΕ ότι το σύστημα απονομής δικαιοσύνης δεν είναι μια έννοια που ίπταται, αλλά κάτι φτιαγμένο από τον άνθρωπο για τον άνθρωπο και πως η άποψη τους ακόμα και στα social media βαρύνει σαν σύννεφο πριν την καταιγίδα. Από την στιγμή που οργανωθήκαμε σε κοινωνίες και αποφασίσαμε ότι πρέπει να υπάρχουν κανόνες συμβίωσης έπρεπε να αποφασιστεί εάν η παράβαση αυτών θα έπρεπε να συνεπάγεται τιμωρία ή σωφρονισμό. Σε ένα, λοιπόν, κράτος το οποίο δεν θεωρεί εαυτόν θεό και πιστεύει πως αυτό φτιάχνει τους πολίτες που θέλει να έχει μέσω της παιδείας δεν θα μπορούσε παρά να εμφιλοχωρήσει ένα σωφρονιστικό σύστημα. Με απλά λόγια νηπιαγωγείου το πράγμα πάει κάπως έτσι: διαπιστώνουμε τι πράξη έχεις κάνει με αποδείξεις και χωρίς συναίσθημα και σου αποδίδεται με βάση τον νόμο η ποινή που θα ήταν ικανή να σε σωφρονίσει και να προστατεύσει το υπόλοιπο σώμα της κοινωνίας μέχρι να συμβεί αυτό.

Δυστυχώς το έλλειμμα παιδείας κάποιων, η αδυναμία του κράτους να φέρει τον κόσμο κοντά στην δικαιοσύνη και η ανάγκη των ΜΜΕ να κανιβαλίσουν τα πάντα στον βωμό της δημοσιότητας οδηγούν το κόσμο να νιώθει απροστάτευτος και να αναζητά λογικές μεσαίωνα. Μετά την απρεπή τουλάχιστον δήλωση του κου Πανούση, ο οποίος μάλλον ξέχασε ότι μιλά σε δημοσιογράφο και όχι στον κολλητό του, είδα αρκετούς κάτω από δημοσιεύματα να μιλούν για ευτύχημα αν πληρωθεί η προφητεία του εν λόγω υπουργού. Μάλιστα… Ζητάμε από το κράτος λοιπόν να εξαντλεί την αυστηρότητά του όταν είμαστε εμείς θύματα, όταν πάλι εμείς είμαστε θύτες αναζητούμε τα “παραθυράκια” (όταν ακούω αυτόν τον αργκό αδόκιμο όρο μου ανεβαίνει το αίμα στο κεφάλι) και σε τέτοιου τύπου κινηματογραφικά εγκλήματα που δίνουν τροφή στην 10η εντολή θέλουμε κρέμασμα ανάποδα στην κεντρική πλατεία.
Εάν όμως ο πολίτης είχε εμπιστοσύνη στην απονομή της δικαιοσύνης, πρώτον, αντιλαμβανόταν πως ,ανθρωπιστικά και μόνο, όταν τιμωρείς την παροιμιώδη αγριότητα με αγριότητα γίνεσαι και εσύ ίδιος, δεύτερον, η αυστηρότητα του νομοθέτη ενίοτε ξεσπά και επάνω μας, τρίτον και τέλος τα δύο μέτρα και τα δύο σταθμά είναι ακόμη πιο αναξιόπιστα από το ήδη αναξιόπιστο κατά την κοινή γνώμη σύστημα δικαιοσύνης, ίσως στην θέα του αίματος ενός τετράχρονου να ένιωθε ναι μεν θλίψη αλλά όχι και την ανάγκη για νέο αίμα.

Κλείνοντας, να σας πω πως στο άκουσμα της εξέλιξης αυτής της τραγωδίας ένιωσα ανείπωτη θλίψη και θυμό. Παρόλαυτα αντιλαμβάνομαι ότι μπορεί το τυχαίο κρέμασμα του πα-τέρατος να μου έδινε το προσωρινό αίσθημα ισορροπίας της ζούγκλας , δεν θα έχει όμως αποδώσει δικαιοσύνη. Δεν θα έχει ισορροπήσει -στην προσπάθεια μια φιλοσοφικής προσέγγισης- το καλό με το κακό . Δεν θα έχει προχωρήσει εξελικτικά η κοινωνία προς την εξάλειψη αυτών των φαινομένων με τα όποια μέσα έχει ηθικά και νομικά. Ακόμα και αν δεν έχω παιδιά, θα ένιωθα μεγαλύτερη ασφάλεια να μεγαλώσουν τα παιδιά μου σε μια κοινωνία που στέκεται πάνω από το ζωώδες ένστικτο του λιντσαρίσματος από την ζούγκλα του “οφθαλμόν αντί οφθαλμού”. Θέλω να κάνω παιδιά που θα μεγαλώσουν χαρούμενα μαζί με άλλα παιδιά στο προστατευμένο τους περιβάλλον και ξέρω πως αυτό θέλει θυσίες. Και μια από αυτές είναι να καταπνίξω το πρόσκαιρο αίσθημα της εκδίκησης για την δημιουργία μιας κοινωνίας αξιών και δικαίου.

Sophie Kolliopoulou

About Sophia Kolliopoulou

Ένας μικρός-μικρός τυφώνας γεννημένος μια μέρα του Σεπτέμβρη. Κάθε βράδυ κοιμάται με το σπαθί της στην χώρα του Ποτέ-Ποτέ και κάθε πρωί ξυπνά δικηγόρος. Σιχαίνεται τις ταμπέλες αλλά αν φορούσε μία θα έγραφε «γεννήθηκα για να ελπίζω» με την αγαπημένη της cloche φούστα και ένα ζευγάρι γόβες. Κυνηγός αιώνιων λιακάδων. Και όταν αυτές συννεφιάζουν -γιατί ακόμα και αυτές συννεφιάζουν- γίνονται όμορφες με ένα καλό φίλο, μια κούπα καφέ και τον χιλιοπαιγμένο Armstrong να τραγουδά «give your heart and soul to me and life will always be la vie en rose».