Έχω σβήσει και γράψει χιλιάδες φορές πριν αποφασίσω να πατήσω το save. Λίγο το ότι με κούρασε η γκρίνια, λίγο το ότι δεν παλεύεται άλλο η γελοιότητα της κατάστασης. Αν μη τι άλλο αν είσαι Έλληνας και έχεις και λίγο μυαλό (πράγμα το οποίο δεν πάει πακέτο απαραίτητα) δεν έχεις που να ακουμπήσεις. Πόσες φορές και αν έχω δει το “Baader Meinhof complex” (ταινιάρα btw) και πάντα αναρωτιόμουν τι οδηγεί έναν μορφωμένο αστό σε ακραίες πράξεις βίας ακόμα και ως αντίδραση στην κρατική αυθαιρεσία. Μετά την 10η φορά κατάλαβα ότι ζούμε στις κατάλληλες συνθήκες για να βγουν από μέσα μας τα αμβλυμένα πια άγρια ένστικτα.

Ο μέσος Έλληνας έχει χάσει κάθε ελπίδα από το πολιτικό σύστημα, δεν υπάρχει πια κανένα κόμμα του δημοκρατικού τόξου να αποτανθείς για προστασία, η χώρα ελέγχεται από οικονομικούς εξωγενείς παράγοντες, τα Μ.Μ.Ε. προσπαθούν να κρύψουν μέχρι και το ότι ο ήλιος ανατέλλει από την ανατολή, οδηγούμαστε με βήμα ταχύ προς την αργεντινοποίηση της οικονομίας μας, δεν υφίσταται η έννοια δημοκρατία, δεν υπάρχει σεβασμός της ζωής του ανθρώπου (βλέπε πρόσφυγες). Μόνο ένας τρελός δεν θα έβλεπε τι γίνεται γύρω μας. Στην Πορτογαλία ένα μήνα σχεδόν πριν ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας ΔΕΝ δίνει το χρίσμα στην κοινοβουλευτική πλειοψηφία του συνασπισμού της αριστεράς αλλά χρίζει πρωθυπουργό τον εκπρόσωπο της κοινοβουλευτικής δεξίας, ο οποίος παρά το γεγονός ότι ήρθε πρώτος στις εν λόγω εκλογές δεν είχε την πλειοψηφία των εδρών. Να μου πείτε προκόψαμε από την αριστερά και εμείς να σας πω έχετε δίκιο. Το θέμα δεν είναι αυτό όμως. Το θέμα είναι ότι πλέον είναι ξεκάθαρη η τακτική των “δυνατών” η ομοιάζουσα τσοπάνη που κρατά τα πρόβατα στο μαντρί ασφαλή μέχρι την σφαγή.

Δεν υπάρχει πια αμφιβολία. Όπως δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η δυσπραγία της οικονομίας του νότου είναι ευημερία για την οικονομία του βορρά. Σαν να ακούω την Γερμανία να λέει :”Έλα μέσα καλέ μου επενδυτή, κάνει φτώχεια εκεί έξω”. Εν τω μεταξύ, δεν είναι πια το θέμα μόνο το χρέος το οποίο διογκώνεται είναι και το θέμα ότι η εσωτερική πολυνομία και αρπακολλίαση (ας μου επιτραπεί το γαλλικό) οδηγεί τους πολίτες στα πρόθυρα αυτοκτονίας. Είναι πλέον τέτοια η κατάσταση που οι προσπάθειες αποπροσανατολισμού είναι ατελέσφορες .Ηλίου φαεινότερον, κύριοι. Δεν προσπαθούν να πατάξουν την αυθαιρεσία των Μ.Μ.Ε. απλά θα βάλουν τα δικά τους παιδιά. Δεν θα ζήσουμε μαύρο Δεκέμβρη απλά θυμήθηκαν τον Ρωμανό για να δημιουργήσουν κλίμα φόβου, να φτιάξουν ένα σκιάχτρο να φοβόμαστε για να μην περάσουμε τον φράχτη. Δεν ενδιαφέρει κανένα ο Κουμουτσάκος και ο χ κουμουτσάκος, η δε δήλωση Φίλη για την γενοκτονία των Ποντίων είναι απλά μελάνι που καλύπτει την κατακρεούργηση της έννοιας κοινωνικό κράτος.
Τώρα πια αναφανδόν δικαιώνονται όλοι οι μαύροι φόβοι μας και οι θεωρίες συνωμοσίας .

Δυστυχώς, όπως ένας κούκος δεν φέρνει την άνοιξη έτσι και μια πορεία ή μια απεργία δεν φέρνει την λύση. Τα σύκα φανερώθηκαν και τα ψέματα τέλειωσαν, φίλοι μου. Από εδώ και πέρα μας μένει μόνο η ενότητα και ο δρόμος.

Sophie Kolliopoulou

About Sophia Kolliopoulou

Ένας μικρός-μικρός τυφώνας γεννημένος μια μέρα του Σεπτέμβρη. Κάθε βράδυ κοιμάται με το σπαθί της στην χώρα του Ποτέ-Ποτέ και κάθε πρωί ξυπνά δικηγόρος. Σιχαίνεται τις ταμπέλες αλλά αν φορούσε μία θα έγραφε «γεννήθηκα για να ελπίζω» με την αγαπημένη της cloche φούστα και ένα ζευγάρι γόβες. Κυνηγός αιώνιων λιακάδων. Και όταν αυτές συννεφιάζουν -γιατί ακόμα και αυτές συννεφιάζουν- γίνονται όμορφες με ένα καλό φίλο, μια κούπα καφέ και τον χιλιοπαιγμένο Armstrong να τραγουδά «give your heart and soul to me and life will always be la vie en rose».