Η πιο σημαντική στιγμή της ενήλικης ζωής του καθενός είναι όταν ανακοινώνει στους γονείς του ότι ονειρεύεται κάτι διαφορετικό απ’ αυτούς. Για να είμαι πιο ακριβής, τότε είναι που ξεκινάει πραγματικά η ενήλικη ζωή. Αν δεν θυμάστε να έχει συμβεί αυτή η σκηνή σε κάποιο απ’ τα δωμάτια του σπιτιού σας, οφείλω να σας προειδοποιήσω πως συνεχίζετε την ανάγνωση του κειμένου με δική σας αποκλειστική ευθύνη. Αν πάλι η καρδιά σας έχει περάσει αυτήν την πελώρια ταραχή, γνωρίζετε καλά πως από την επόμενη κιόλας μέρα, η καθημερινότητα όλων μέσα στην οικογένεια αποκτάει ένα νόημα. Διότι το νόημα στην ζωή μας το γεννάει η έκπληξη, η διαρκής δηλαδή αγωνία για το άγνωστο μέλλον όταν τίποτα δεν είναι κανονισμένο και μιλημένο από άλλους παρά μόνο από το ταλέντο και την δουλειά μας.

Δεν θα το βρείτε πουθενά γραμμένο σε κανένα Ευαγγέλιο, ούτε σε κάποιο ιερό κείμενο κι όμως η μεγαλύτερη βλασφημία είναι να σταματήσεις να ονειρεύεσαι. Άλλωστε το λέει ξεκάθαρα και η 11η εντολή: «ου παρατήσεις λεπτό όσα αγαπάς διότι θα πέσει ο Αρμαγεδδών πάνω στο κεφάλι σου και χίλιοι διαβόλοι θα σε ρίξουν στην κατάψυξη της Κόλασης».  Πιο ξεκάθαρα δεν γίνεται! Οι γονείς μας, από την άλλη, μόλις ακούσουνε πως θα ακολουθήσουμε τον δικό μας δρόμο, συμπεριφέρονται όπως τα υποψήφια θύματα σε ταινία τρόμου. Περιφέρονται συνέχεια μ’ ένα βλέμμα λες και πέρασε δίπλα τους ο μεγαλύτερος τυφώνας ή το τσουνάμι της Ινδονησίας. Τηλεφωνούν σε φίλους και συγγενείς και εξιστορούν με ύφος drama queen τι κακό τους έχει συμβεί, παρακαλώντας πάντα τον Θεό να βάλει το χέρι του κι αυτός μήπως και λογικευτούμε. Οι πράξεις του Φρέντι Κρούγκερ φαντάζουν σ’ αυτούς παιδικό παραμύθι μπροστά σ’ αυτό που πάμε να κάνουμε. Κι όμως, κάτι βαθύ μας κάνει να ξενυχτάμε πάνω από έναν χάρτη…

Οι μεγάλοι πιστεύουν πως ότι δεν καταλαβαίνουν απλώς δεν υπάρχει. Η πυξίδα, όμως, που όλη μέρα στριφογυρίζει την βελόνα της μες στα μάτια μας δεν είναι ένα ακόμα αξεσουάρ. Είναι το αναγκαίο καλό.

Όπως το baking powder φουσκώνει το κέικ και μάλιστα ομοιόμορφα, έτσι και η πίστη πληθαίνει τις διαστάσεις του ονείρου μέσα μας και προς όλες τις κατευθύνσεις. Σίγουρα παίζουν σημαντικό ρόλο τα σωστά υλικά, η δοσολογία και η θερμοκρασία μα η επιμονή είναι αυτή που σε κάνει να αποτυγχάνεις κάθε φορά και καλύτερα και να επιτυγχάνεις όλο και πιο τίμια. Η μεγαλύτερη ικανοποίηση, άλλωστε, είναι να καταλήξουμε να γίνουμε αυτό που είμαστε.

Κορίτσια με τα κομμένα τζιν και αγόρια με τα γεμάτα μάτια, μην ξεχνάτε πως τα διαμάντια δημιουργούνται χιλιόμετρα κάτω απ’ το έδαφος σε συνθήκες τεράστιας πίεσης. Μην φοβηθείτε, λοιπόν, το σκοτάδι που κυλάει κάτω απ’ τις φλέβες σας, μην δειλιάσετε μπροστά στην σκληρή δουλειά, μιας και κάπου εκεί στα σκοτεινά λάμπει το πολύτιμο του εαυτού σας μα και των γύρων σας. Όπου κι αν ταξιδέψετε αυτό το καλοκαίρι, να φοράτε με θάρρος τα καράτια των ονείρων σας.

(* φωτογραφία της  Τζένης Πολυχρονίδη)

Christos Koukis

About Christos Koukis

Ήθελε τόσο να μεγαλώσει και τα κατάφερε στην Αθήνα. Ήθελε τόσο να σπουδάσει σε ένα πιο βαρετό ίδρυμα από το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο μα στάθηκε άτυχος. Ήθελε τόσο να ταξιδέψει σε πολλά και διαφορετικά μέρη που κάπου ανάμεσα ξέχασε το μυαλό του. Η κακιά η ώρα τον έκανε ποιητή και του μπέρδεψε μια μελωδία στην γλώσσα. Λατρεύει την σοκολάτα και κάθε παράγωγο της φαντασίας. Δεν του αρέσει να μιλάει για τον εαυτό του όταν είναι μπροστά ο ίδιος. Πάντα θυμάται πως δεν είναι όσα λένε οι άλλοι πως είναι.