Δευτέρα σήμερα και είναι μόλις μία ανάσα μακρία από ένα Σαββατοκύριακο δημιουργικό πλην όμως ιδιαίτερα αγχωτικό. Το άγχος είναι μία λέξη που για να σου είμαι ειλικρινής, δεν την πολυχρησιμοποιούσα γιατί δεν με ένοιαζε και ιδιαίτερα. Όλα αυτά βέβαια όταν ήμουν μικρή… Στη συνέχεια μεγάλωνα και εγώ, μεγάλωνε και αυτή και να’μαστε τώρα οι δύο μας, να βαδίζουμε δίπλα δίπλα.

Πλέον όμως δεν τα πάμε και τόσο καλά…Μέχρι το σημείο που είναι δημιουργικό όλα βαίνουν καλώς. Τι γίνεται όμως από’κει και πέρα; ΕΕΕ από ‘κει και πέρα αρχίζει το θρίλερ με σκηνές απείρου κάλους που περιλαμβάνουν εμένα να μετράω προβατάκια στιφογυρίζοντας στο κρεβάτι, εμένα χαμένη στις σκέψεις μου για το πώς θα μπορέσουν να πραγματοποιηθούν όλες οι υποχρεώσεις και τέλος εμένα να βγάζω σπυριά κυριολεκτικά.

Σε εκείνο το σημείο είναι που μπλοκάρω. Μαυρίζουν τα πάντα και πέφτει το σύστημα. Νιώθω πως δεν μπορώ να κάνω τίποτα και πως όλα μπροστά μου είναι ένα πελώριο βουνό. Είναι αυτό που πολύ σωστά έχει γράψει η δική μας Έλενα Καμπισοπούλου στο εξαιρετικό άρθρο (δες εδώ) πως όταν βγαίνεις εκτός της ζώνης ασφαλείας σου το άγχος σε κατακλύζει. Ετσι λοιπόν, να’μαι στην επόμενη σκηνή όπου προσποιούμαι πως δεν υπάρχει κανένας σημαντικός λόγος ανησυχίας και πως όλα θα πάνε καλά! Και αυτό γιατί ακούω συχνά, πως αν σταματήσω να ασχολούμαι με το πρόβλημα θα σταματήσει και εκείνο να ασχολείται μαζί μου.

Αλλά ναι, πολύ σωστά το κατάλαβες, κούνια που με κούναγε!

Το άγχος είναι κάτι που όσο το αφήνουμε να στογγυλοκάθεται μέσα μας, σίγουρα θα μας οδηγήσει σε ένα αμέτρητο σωρό από τραγελαφικές καταστάσεις.

Συνειδητοποιώντας λοιπόν, πως αυτό δεν βοηθάει σε καμία περίπτωση, έπρεπε κάτι να κάνω με την περίπτωσή μου! Δεν πάει άλλο σκέφτηκα…σαν να παραμαζεύτηκαν πολλά θρίλερ. Και τότε πήρα μία απόφαση -σταθμό- στην ωρίμανσή μου! Αποφάσισα πως κάθε φορά που οι καταστάσεις θα με πιέζουν και θα με γεμίζουν με αγχωτικά συναισθήματα, θα σταματάω. Ναι καλά άκουσες, θα σταματάω ότι κάνω και θα παίρνω μία απόσταση ασφαλείας από το πρόβλημα. Θα δίνω λίγο χρόνο στον εαυτό μου. Όχι πολύ. Ένα μισάωρο τη φορά είναι αρκετό. Αν τα πράγματα σκουραίνουν θα ξεκλέβω ένα απόγευμα ή και ένα ολόκληρο Σαββατοκύριακο αν χρειαστεί. Με μικρές ανάσες αναπνοής θα κάνω πράγματα που θα με βοηθούν να χαλαρώσω. Βόλτες, περπάτημα και ένα ζεστό μπάνιο είναι μερικά από αυτά.

Έτσι θα νιώθω πως ο έλεγχος των καταστάσεων μου ανήκει και πάλι. Και αυτή τη φορά δεν φαντάζει και τόσο τρομακτικός! Αν όμως φτάσω στο απροχώρητο, στο σημείο δηλαδή που νιώθω ότι θα αρρωστήσω από τις έγνοιες και την ανησυχία τότε θα βάλω σε εφαρμογή το απόλυτο μυστικό μου όπλο. Την έκφραση “Ε και τι έγινε;” Διότι αλήθεια, στο ορκίζομαι σου λέω, πως δεν υπάρχει μεγαλύτερο αγχολυτικό από την πεποίθηση ότι τίποτα τελικά δεν είναι τόσο σημαντικό που να αξίζει περισσότερο από την υγεία μου!

Κλισέ; ναι! αλλά μερικές φορές τα κλισέ μου αρέσουν τόοοσο πολύ!

Photography: Βασίλης Σιούτος

Pepy Roumelioti

About Pepy Roumelioti

Γεννήθηκε μεγάλωσε και σπούδασε στην Πάτρα. Είναι κορίτσι από σπίτι με γαλλικά πιάνο μπαλέτο, χωρίς τα γαλλικά και το πιάνο. Μικρή ήθελε να γίνει μπαλαρίνα μέχρι, που ο Christian Louboutin αρνήθηκε να σχεδιάσει ένα ζευγάρι pointe shoes για εκείνη. Λατρεύει τη μόδα, τις δραστηριότητες και το καλό φαγητό. Αν και οι σπουδές της αφορούν την σωστή διαχείριση των οικονομικών σε μία επιχείρηση, εκείνη ειδικεύτηκε στην επικοινωνία, τη διοίκηση, και τις δημόσιες σχέσεις. Είναι ιδρύτρια του «Beau Sillage», έχει εργαστεί ως Fashion Editor στο περιοδικό «The Βest» και το όνειρό της είναι, να αποκτήσει το δικό της περιοδικό μόδας, τη δική της εταιρεία επικοινωνίας, να γυρίσει όλο τον κόσμο ή και τα τρία μαζί!