Οι στιγμές που μοιράστηκες με φίλους μένουν στην “ιστορία” έτσι δεν είναι; Στην ιστορία τη δική σου. Στιγμές που θα θυμάσαι στο μέλλον σου και θα είσαι ευγνώμων που τις έζησες.  Αυτό σκέφτομαι εδώ και λίγες μέρες. Είναι από εκείνα τα καλοκαιρινά βραδάκια που χαίρεσαι που δεν είσαι μόνος και τα περνάς μαζί με δικούς σου ανθρώπους. Τα βραδάκια με το πλακόστρωτο, τις ωραίες μυρωδιές και τα γέλια. Τώρα που το καλοκαίρι σου είναι στο πιο βαθύ χρώμα του, εσύ δε βλέπεις την ώρα να μοιραστείς όμορφες στιγμές. Είναι σχεδόν ανάγκη σου να νιώσεις αυτό που δύσκολα βρίσκεις σε άλλη χώρα. Το υπέροχο καλοκαιρινό φουστάνι που φορά η Ελλάδα στα τέλη του Ιούλη.

Σε μια τέτοια βραδιά, πριν λίγες μέρες σε ένα στενάκι της πόλης κατάλαβα πια είναι η ουσία της ελληνικής κουλτούρας στην εποχή μας. Ζούμε στη Μεσόγειο, είμαστε όλοι άνθρωποι εκφραστικοί, στη βλέψη και στο μέσα μας. Μιλάμε ο ένας στον άλλο κοιτώντας τον στα μάτια, κουνώντας τα χέρια μας. Έντονα. Με συγκίνηση. Ζούμε. Αυτοί είμαστε καλώς ή κακώς, το έχουμε μέσα μας εμείς οι έλληνες. Είμαστε ζωντανοί. Κάθε μέρα το δείχνουμε. Δε μπορούμε χωρίς την παρέα, τους ανθρώπους, τους έρωτες μας. Το κυνηγάμε αυτό το ευ ζήν. Αυτό που αλλάζει είναι η επιφάνεια, ο τρόπος που το εκδηλώνει ο καθένας.

Και μέσα σε αυτό το τόσο ελκυστικό πρόσωπο της αυτή η μικρή “φουστανοφορούσα”, η Ελλάδα,  σε γεμίζει με πιο γλυκόπικρες μουσικές της. Όπου και να πας. Η ελληνική μουσική φίλε μου, είναι το νούμερο ένα συστατικό της ελληνικής ψυχής.  Αυτό το βράδυ συζήτησα με ένα φίλο για τις μουσικές αυτές τυχαία. Και ήρθε ένας τόσο ταπεινός ήρωας της Θεσσαλονίκης, με πολλά μουσικά μαντάτα και εμπειρίες στην πλάτη του, να μας ενώσει σαν γροθιά. Ένας καλλιτέχνης. Ένας μουσικός, που με τα ποιήματά του και με λίγη μουσική ένωσε εμένα και το φίλο μου εξηγώντας μέσα από τα τραγούδια του πως αυτή είναι η ζωή. Ζήστε τη. Μη μετανιώνετε.

Αυτό είναι ο Έλληνας. Αυτός που ένα καλοκαιρινό βράδυ, θα ενώσει τις εμπειρίες του με ένα δικό του άνθρωπο, μέσω ενός τραγουδιού, θα υψώσει το ποτήρι του και τσουγκρίζοντάς το, θα πάει παρακάτω…

George Mylonas

About George Mylonas

Είναι 26 και περίπου στα μισά της ηλικίας του κατάλαβε πως βαριέται ό,τι μπορεί να χαρακτηριστεί στατικό και σύνηθες. Γι’ αυτό ρίχτηκε με τα μούτρα στις σάλτσες της ζωής, όχι στο κυρίως πιάτο της. Έτσι γεννήθηκε. Μέσα στην τέχνη. Οι δοτικοί γονείς του, τον έσπρωξαν μαλακά και πριν το καταλάβει βρέθηκε να σπουδάζει την τέχνη και τον πολιτισμό στο πιο φιλότεχνο νησί της Ελλάδας. Τελείωσε και τώρα βγάζει το ψωμί του στο καζάνι της Αθήνας δουλεύοντας σε ένα περιοδικό. Έχει δύο χέρια. Ένα για την κιθάρα του και ένα για τη φωτογραφική του μηχανή. Λατρεύει τη μουσική και δεν θα σταματήσει να το κάνει. Φωτογραφίζει μόνο αυτά που κάτι του λένε. Αυτά που πίσω τους κρύβουν μια ιστορία, που κάποιος πρέπει να την πει. Του αρέσει το χουχουλιαστό σινεμά, η σούπα με λεμόνι και τα eurotrips. Του τη σπάνε οι μισάνθρωποι, η αδικία και το blue cheese. Τον τρομάζουν τα αεροπλάνα και η έλλειψη χιούμορ.