Στηρίξου στην ψυχή σου. Τρέξε μακριά, μακριά μέσα σου. Θυμήσου πως ο σκοπός είναι να χαθείς σε μέρη που δεν έχουν ακόμα εμφανιστεί στην ζωή σου. Πήγαινε σε όλα τα τοπία που υπάρχουν στο κεφάλι σου, χρησιμοποίησε το μυαλό σου ως καύσιμη ύλη και τις φλέβες σου σαν τους καλύτερους δρόμους που κατασκευάστηκαν ποτέ. Ξενύχτησε πάνω στη λάμπα των ιδεών σου και τρέξε πιο μακριά, πιο σταθερά. Το κυριότερο: άντεξε και αντιστάσου όλες τις ανέσεις της ευκολίας. Τέντωσε τους τυλιγμένους χάρτες της καρδιάς σου και μην φοβάσαι, οι τένοντες της περιπέτειας δεν σπάνε ποτέ. Οι πιθανότητες είναι σίγουρα εναντίον σου και η απόσταση συνομήλικη του θριάμβου. Η καθημερινότητά σου θα ταυτιστεί με την αποτυχία και οι νύχτες θα χωρίζονται από το σκοτάδι για λιγάκι φως, καθαρό φως ξεκούρασης. Όταν, όμως, με το καλό φτάσεις, η τρελή ζωή σου θα είναι πλέον παράδειγμα προς αποφυγήν για όσους αποφεύγουν να ζήσουνε.

Κάθε πρωί ξυπνάω με την σκέψη του παρόντος. Να πλησιάσω κι άλλο τον εαυτό μου, να μετρήσω τους χρόνους μου και να μάθω τον ρυθμό των πραγμάτων. Οι μύες της θέλησης δυναμώνουν και πατάνε καλύτερα πάνω στα λεπτά, τα δευτερόλεπτα. Νιώθω πιο γερός και οι ώρες τυλίγονται όμορφα ανάμεσα στα δάχτυλά μου. Κάθε πρωί τα μάτια μου ανοίγουν όπως η αναπνοή του δρόμου, όπως τα πνευμόνια των πουλιών. Πρέπει να δώσω το μήνυμα, τα λόγια της νίκης. Οι εχθροί του πνεύματος ηττήθηκαν και έχω μια αιτία να βγω και να τρέξω ώσπου να μου πούνε πως διαδόθηκε ο λόγος μου, ο λόγος μας. Εκεί είναι το τέλος της διαδρομής.

Τι να την κάνω την παλιά ζωή μου; Άφησα την ακινησία μου, τις λίστες με τα ψώνια μου, τον ηλεκτρονικό μου περίγυρο και άκουσα τον κτύπο του ρίσκου…Έφτιαξα την ζωή μου σινεμά…πρωταγωνιστώ και τα πόδια μου με πηγαίνουν. Όσο τα χιλιόμετρα πληθαίνουν οι φόβοι λιγοστεύουν και γίνονται εμπειρίες. Όσο τα χιλιόμετρα πληθαίνουν οι τρόποι που διαχειρίζομαι το σκοτάδι αυξάνονται και ο πόνος είναι μια διέξοδος προς την συμφιλίωση. Γιατί όταν τρέχω δεν με κυνηγάει κανείς ούτε εγώ κυνηγάω κανέναν. Δεν υπάρχουν θηράματα και τρόπαια, μονάχα μια ψυχή που διανύει τις αποστάσεις που την χωρίζουν από την ουσία.

Αλήθεια, πώς αντέχουνε να ζούνε οι άνθρωποι μακριά από τον εαυτό τους; Τόση κίνηση που χάνεται και τόση ύλη που συσσωρεύεται… ποιος ωφελείται τελικά από την υπέρβαση και ποιος από την ματαίωση…

Στηρίξου στην ψυχή σου. Τρέξε πιο γρήγορα από την άπνοια της εποχής, από την μιζέρια της κρίσης και απέκτησε δικές σου ιστορίες για να έχεις κάτι αληθινό να διηγείσαι αργά τις νύχτες σε όλες τις νεογέννητες μέρες που έρχονται. Η ψυχή νανουρίζεται μόνο με τα κατορθώματα της θέλησης…

(Αφορμή για αυτό το κείμενο στάθηκε το βιβλίο της Μαρίας Πολύζου “Ψυχή τε και σώματι “, εκδόσεις Η Μεγάλη Κωπή).

Christos Koukis

About Christos Koukis

Ήθελε τόσο να μεγαλώσει και τα κατάφερε στην Αθήνα. Ήθελε τόσο να σπουδάσει σε ένα πιο βαρετό ίδρυμα από το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο μα στάθηκε άτυχος. Ήθελε τόσο να ταξιδέψει σε πολλά και διαφορετικά μέρη που κάπου ανάμεσα ξέχασε το μυαλό του. Η κακιά η ώρα τον έκανε ποιητή και του μπέρδεψε μια μελωδία στην γλώσσα. Λατρεύει την σοκολάτα και κάθε παράγωγο της φαντασίας. Δεν του αρέσει να μιλάει για τον εαυτό του όταν είναι μπροστά ο ίδιος. Πάντα θυμάται πως δεν είναι όσα λένε οι άλλοι πως είναι.