Έρωτας ν’ αποστηθίζεις το άπειρο

Έρωτας η εκπνοή του κατακλυσμού

Έρωτας το άριστα σχεδιασμένο άγνωστο

Η φυσική επιλογή

Ο μεταβολισμός της Άνοιξης

 

Είναι η ζωή μας μια ατελείωτη Μονόπολη. Κατέχουμε διαμερίσματα, κατέχουμε αυτοκίνητα, κατέχουμε ανθρώπους, κατέχουμε ρούχα, τσάντες, διάφορα αντικείμενα και αγοράζουμε ακόμα περισσότερα συσσωρεύοντας ακόμα πιο πολλά. Πουλάμε διαμερίσματα για να κατέχουμε περισσότερα αγαθά, πουλάμε αυτοκίνητα για να αγοράσουμε καλύτερο και πιο αστραφτερό, πουλάμε ανθρώπους, αντικείμενα, ρούχα, έπιπλα και ότι κατέχουμε και δεν κατέχουμε. Πουλάμε και αγοράζουμε. Ένα ατελείωτο παζάρι, μια συναλλαγή. Μονόπολη. Κι εγώ το ίδιο κάνω και παρασύρομαι και όλο αντιστέκομαι και πάλι υποκύπτω. Η Μονόπολη είναι η προσομοίωση της απληστίας…

Και η ψυχή μας;

Η ψυχή μας ανήκει στον έρωτα! Στον έρωτα για το σώμα, για τις τέχνες, για μια ιδέα, για ένα ηλιοβασίλεμα ή ένα ξημέρωμα. Στον έρωτα για τον άνθρωπο και τον αρχικό του προορισμό, την ουσιαστική ζωή.. Αγόρια με τα σκισμένα τζιν και την αδιάφορη αγωνία και κορίτσια με τα σκισμένα χείλη και την αγωνία της αδιαφορίας ακολουθήστε το ρεύμα ανάποδα…

 

Ο παράδεισος έχει την ίδια γεύση με το χαμένο χρώμα των αρχαίων μνημείων

Η λευκή λάμψη στο τελευταίο ύψωμα πριν το απέραντο μέλλον

Η απροσμέτρητη γη ανέμελη μες στης καρδιάς μου την πηγή

μες στις καστανιές και τον οίστρο του ήλιου

να δίνει ανένδοτη μορφή στη μοιρασιά του πλούτου

και αντίλογος να γίνεται ισχυρός στο άλλοθι του ανικανοποίητου

που τόσο πια μας βασανίζει και μας κατευθύνει

Εμπρός μας να σταθεί αξόδευτο και ανεμπόδιστο το Ωραίο

 

Από την μία άκρη των ματιών σου έως την άλλη

έμαθα τόσες γλώσσες

έστρεψα τη νύχτα μου στους ήχους του σύμπαντος

στην πυκνή βλάστηση του Σήμερα και των πραγμάτων του

που ποτέ δεν μας αφήνουν μονάχους, ποτέ δεν αναχωρούνε

παρά περιμένουνε το δειλινό ν’ απομακρύνει για λίγο το

ύψιστο κερί και να μεταμορφωθούνε και πάλι σε ασύλληπτες

στιγμές, σε αμύθητη γνώση

γιατί στ’ αλήθεια τέλειοι γινόμαστε στην γέννηση και στην ανάσταση

και αποδεχόμαστε την ευτυχία ως σύμβολο της πληρότητας

με την ίδια φλόγα που το έδαφος καλωσορίζει τον σεισμό, ως τον καλύτερο

χτίστη

Ο μόνος τρόπος να προσφέρεις τη Νύχτα είναι

να παραμείνεις ως την Αυγή

Christos Koukis

About Christos Koukis

Ήθελε τόσο να μεγαλώσει και τα κατάφερε στην Αθήνα. Ήθελε τόσο να σπουδάσει σε ένα πιο βαρετό ίδρυμα από το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο μα στάθηκε άτυχος. Ήθελε τόσο να ταξιδέψει σε πολλά και διαφορετικά μέρη που κάπου ανάμεσα ξέχασε το μυαλό του. Η κακιά η ώρα τον έκανε ποιητή και του μπέρδεψε μια μελωδία στην γλώσσα. Λατρεύει την σοκολάτα και κάθε παράγωγο της φαντασίας. Δεν του αρέσει να μιλάει για τον εαυτό του όταν είναι μπροστά ο ίδιος. Πάντα θυμάται πως δεν είναι όσα λένε οι άλλοι πως είναι.