Ο Έρωτας! Αυτό το σιχαμένο, τραγικό συναίσθημα που σου υπενθυμίζει πάντα πόσο χαμηλά μπορείς να πέσεις και πόσο εύκολα χάνεται μια αξιοπρέπεια. Ο Έρωτας! Αυτό το τραγικό συναίσθημα που μας πούλησε η ζωή ως ευτυχία. Μα πόσο μαγκιόρα είναι η ζωή! Ο Έρωτας η στιγμή που τα πόδια κόβονται, η γλώσσα δένεται, τα μάτια αλληθωρίζουν και τίποτα μα τίποτα δεν θυμίζει εσένα πια! Σε βάζει να κάνεις πράγματα που ποτέ δεν θα άρμοζαν στην προσωπικότητά σου, σε οδηγεί σε ποταπές σκέψεις που ποτέ δεν θα ταίριαζαν στο χαρακτήρα σου. Μπορεί και σε ανυψώνει τη στιγμή που σε εκμηδενίζει! Αυτός ο ύπουλος μπάσταρδος που χωρίς να το θέλουμε ορίζει αποφάσεις, συμπεριφορές, κοινωνίες ολόκληρες!

Μη μου πείτε πως ποτέ δεν έχετε σκεφτεί όλα τα παραπάνω, ειδικά όσοι είστε άνω των 30. Και γενικότερα όσο μεγαλώνετε… Δεν υπάρχουν ευτυχισμένοι έρωτες είπε ο Ντίνος Χριστιανόπουλος σε μια πρόσφατή του συνέντευξη. Και η αλήθεια είναι πως οι ερωτευμένοι κυρίως χωρίζουν! Και κυρίως από έρωτα!!! Αυτόν γιορτάζαμε το Σάββατο. Να ζούμε να τον χαιρόμαστε!!!  Και του χρόνου με τις υγείες μας. Για να μην παρεξηγηθώ δεν αντιπαθώ τη γιορτή του Αγ. Βαλεντίνου και ούτε ανήκω στους γραφικούς που τη λένε εμπορική για να την αποφύγουν μήπως και τους ξεφύγει κανένα ρομαντικό συναίσθημα παραπάνω εκείνη τη μέρα και δεν το αντέξουν. Η μέρα και η γιορτή μια χαρά είναι. Την επόμενη αρχίζουν τα προβλήματα…

Καλά, εντάξει, υπερβάλλω λίγο χάριν αστεϊσμού για να δείξω πόσο έντονο είναι το συναίσθημα αυτό και πόσο αλλάζει εμάς, τα θέλω και τις συμπεριφορές μας, συνήθως με κακό τέλος και πικρία. Έχοντας όμως πρώτα υπερνικήσει τα ανυπέρβλητα. Γιατί στην πραγματικότητα ο έρωτας βγαίνει πάντα νικητής. Ακόμα και όταν τελικά χάνει, μας έχει κερδίσει προηγουμένως σε όλα τα επίπεδα. Απέφυγα να γράψω εκείνη τη μέρα για εκείνη τη μέρα και άφησα επίτηδες μερικές να περάσουν για να δούμε τον έρωτα ευρύτερα.

Κι έχω πολλές ιστορίες για σήμερα. Και όχι μόνο για σήμερα! Θα μου επιτρέψετε να έχει συνέχεια αυτό το άρθρο. Όπως συνέχεια έχει πάντα ο έρωτας μέσα στο χρόνο. Ιστορίες του Φεβρουαρίου. Του πιο ερωτικού μήνα του χρόνου. Και δε θέλω αντιρρήσεις σε αυτό. Εκτός που έχω τα γενέθλιά μου, είναι και του Αγ. Βαλεντίνου και πάντα Απόκριες! Δεν υπάρχει πιο μυστικιστικά ερωτική γιορτή από τις Απόκριες! Μην τις φοβηθείτε τις ιστορίες! Θα σας θυμίσουν οπωσδήποτε κάποια δικιά σας.  Προσδεθείτε και οι καπνίζοντες…ελεύθερα…

Φεβρουάριος 1. Έχω κατέβει στο καφέ των καπνιστών (βλ. «Η ομορφιά που θέλεις», «& ημέρες μοναξιά» και « Τα λουλούδια στη μάνα από εμάς») για ποτάκι και για να χαζογράψω μιας και δεν ήξερα τι. Εμφανίστηκε η Ναταλία εκνευρισμένη και φορτισμένη. Ζήτησε από το Ναδέρ ποτό και γρήγορα. Άφησα το laptop και πήγα να δω τι τρέχει. Η Ναταλία είναι περίεργη φάρα γυναίκας. Και αντιμετωπίζει τα ερωτικά-συναισθηματικά της με τελείως διαφορετικό τρόπο από ότι συνήθως. Δεν ερωτεύεται συχνά και ως επί το πλείστον απλώς δένεται και αφιερώνεται πολύ στους φίλους της. Δε θα το βάλω σε εισαγωγικά γιατί είναι αλήθεια φίλοι της, απλώς μερικές φορές αποδεικνύει πόσο ερωτευμένη είναι με τη φιλία τους έμπρακτα. Αυτό.

«Μάλιστα! Και σε έχει κάνει έτσι ενώ δεν είσαι ερωτευμένη μαζί του. Ενώ είναι φίλος σου. Γιατί δε μου μοιάζει….» είπε ο Ναδέρ.

Μας είχε μόλις διηγηθεί μια ιστορία γι αυτή και κάποιον Αχιλλέα, φίλο των τελευταίων ετών που τα πράγματα τελευταία είχαν μπερδευτεί μεταξύ φλερτ και φιλίας φτάνοντας στη γνωστή … «μοιραία» κατάληξη. Τον έρωτα σε πράξη. Εκείνος της εξομολογήθηκε ότι ήταν ερωτευμένος και θύμωσε πολύ όταν δεν το έκανε και η ίδια. Με αποτέλεσμα να της ζητήσει τελικά να απομακρυνθούν, καθώς θεώρησε πως τον κοροϊδεύει.

«Γιατί να απομακρυνθώ; Αφού περνάμε πολύ καλά σαν άνθρωποι μεταξύ μας; Αυτό δεν αποζητούμε σε αυτή τη ζωή όλοι; Γιατί να το απαρνηθώ; Επειδή αυτός κάτι δεν καταλαβαίνει; Ας το καταλάβει. Πρέπει και ντε και καλά να έχω μια ταμπέλα από πάνω να λέει τι είμαστε; Πρέπει οπωσδήποτε να του πω πως είμαι ερωτευμένη;» κι έβαλε τα κλάματα.

«Ενώ δεν είσαι;» ρώτησε με ευγενικά ειρωνικό χαμόγελο ο Ναδέρ.

«Jesus! Δεν είμαι ερωτευμένη Ναδέρ. Δεν ερωτεύομαι πια! Ερωτεύτηκα μια δυο φορές, ήμουν μικρή και δεν ήξερα, φτάνει!»

«Γιατί δεν ερωτεύεσαι πια;»

«Γιατί πολλά έχουν δει τα μάτια της μα αυτό της φέρνει τρόμο» πρόλαβα να πω εγώ χαζογελώντας, που την ξέρω, μήπως και προλάβω το στεγνό συναισθηματικό στρίμωγμα του Ναδέρ. Και δεν είπα και ψέματα.

Ο Ναδέρ την κοίταξε με ένα βλέμμα που γένναγε από συμπόνοια μέχρι απαξίωση.

«Να του το πεις! Γιατί είσαι. Και να μη φοβάσαι!»

«Δεν έχω να πω τίποτα! Ερωτεύτηκα παλιά… το είπα… Ε δεν θα κάνουμε αυτή τη δουλειά όλη την ώρα!!»

«Αυτή τη φορά δεν θα είναι σαν την άλλη. Δεν ξέρω πως, και ούτε μπορώ να σου εξηγήσω. Απλώς θα είναι αλλιώς. Θα είναι όπως ποτέ δεν το έχεις πει! Μη γυρίζεις πίσω και μη συγκρίνεις!»

Φεβρουάριος 2. Η Ελίν μου είχε πει από το προηγούμενο βράδυ που βγήκαμε για κρασάκι, πως την επόμενη μέρα την ήθελε ο διευθυντής της για μιάμιση ώρα την επόμενη. Κάτι μου βρώμισε. Ο διευθυντής της δεν την άκουγε δέκα λεπτά. Δευτέρα μεσημέρι και είδα τον αριθμό της στο τηλέφωνο.  «Απολύθηκα» μου είπε. Και ένιωσα μέσα μου κάτι να καταρρέει. Είναι που με την Ελίν και τους συναδέλφους και την εταιρεία έχουμε κάνει πράγματα μαζί. Είναι που ξέρω όλη της την ιστορία στην εταιρεία. Δεκαοχτώ χρόνια. Πρώτη δουλειά, μόνη δουλειά, πολλά ταξίδια, πολλές χώρες, πολλά πόστα, ένας έρωτας! Μεγάλος! Ολοκληρωτικός! Από αυτού που στη ζωή ζουν πάντα μέσα σου. Η δουλειά της. Λίγους ανθρώπους ξέρω να αγαπάνε τη δουλειά τους όσο η Ελίν! Ήταν η «σχέση» της. Κι ένας χωρισμός άδικος και σκληρός. «Μα δεν υπάρχουν ευτυχισμένοι έρωτες» είπε ο Χριστιανόπουλος! Και αν υπάρχουν χωρίζουν. Για να μη χαθεί ποτέ η ευτυχία τους.

Πήγα σπίτι της. Μόνο έκλαιγε και κοιμόταν. Αυτό που λέμε «στα πατώματα». Μόνο για τον έρωτα το είχα ξανακούσει, ξαναζήσει. Μα δεν έχει μορφή ανθρώπου ο Έρωτας. Κι αν έχει είναι συμβολική. Είναι εκείνο το γα%&^$νο συναίσθημα που έλεγα στην αρχή. Που δενόμαστε με κάτι, με κάποιους, με κάποιον και το κάνουμε δικό μας, ή νομίζουμε πως το κάνουμε και ζούμε υπό τη σκέπη του όσο μας πάρει. Αφημένοι σε μια ερεθιστική γαλήνη, σε μια πλανεύτρα πλάνη πως ότι ζούμε είναι για πάντα και σταθερό. Δεν είναι, το κερατό μου μέσα. Δεν είναι! Και φεύγουν οι έρωτες. Και σε προδίδουν! Ή μήπως όχι;

Φεβρουάριος 3. Η Φραντζίσκα, γύρισε σπίτι της στη Γερμανία μετά από είκοσι ένα μήνες στη Γενεύη. Τόσο καιρό είχε αφήσει πίσω τον άντρα της. Βρισκόντουσαν μόνο τα Σαββατοκύριακα. Τη Φραντζίσκα όμορφη δεν τη λες. Μια πενηντάρα, γεματούλα, λίγο ιδιότροπη. Ένα Σάββατο ήταν εδώ ο σύζυγός της και μας είχαν καλέσει για δείπνο στο σπίτι τους. Ήταν ένας γοητευτικότατος άντρας, από αυτούς που στην Ελλάδα θα λέγαμε πως «βγάζει όποια πιτσιρίκα θέλει». Είχε μαγειρέψει σχεδόν μόνος του όλα τα πιάτα του δείπνου. Παρατήρησα πως την κοιτούσε. Νόμιζες πως θα λιώσει. Την κοίταζα κι εγώ και προσπαθούσα να καταλάβω τι μπορεί να βλέπει.

«Το μόνο που θέλω είναι να γυρίσει πίσω». Μου είπε όταν ήμασταν για τσιγάρο στο μπαλκόνι. «Γι αυτή τη μέρα ζω. Δεν αντέχω άλλο να ξέρω πως ξημερώνεται σε άλλη χώρα και τόσο μακριά μου.»

Φεβρουάριος 4. Ο φίλος μου ο Άρης είναι σχεδιαστής και γκέι. Ο μόνος λόγος που το αναφέρω είναι γιατί ως παιδάκι έχει απίστευτες ιστορίες να διηγηθεί για το bullying που είχε δεχτεί. Ιστορίες που θα λύγιζαν ακόμα και τον πιο ορκισμένο φασίστα εχθρό των γκέι. Δεν ήταν από ιδιαίτερα εύπορη οικογένεια και δεν μπορούσε να έχει τη στήριξη που χρειαζόταν για να σπουδάσει όσα ήθελε. Πάλεψε με χίλιους τρόπους στη ζωή και κατάφερε πολλά! Πάρα πολλά. Πέτυχε στον τομέα που ήθελε και βγάζει πλέον τα χρήματα που θέλει.

Είχε όνειρο από παιδί, όταν περνούσε όσα περνούσε, να ταξιδέψει στην Ινδία και να επισκεφτεί το Taj Mahal. Τον ύψιστο ναό του έρωτα. Και να προσκυνήσει. Να τον προσκυνήσει. Είχε πάντα μια αφίσα στο δωμάτιό του και ονειρευόταν τον εαυτό του μέσα σε αυτή. Όταν με πήρε στο skype πριν λίγες μέρες στεκόταν μπροστά από μια ταμπέλα που έγραφε προς Taj Mahal. Δεν μου μίλησε, μόνο άρχισε να ουρλιάζει!

Φεβρουάριος 5. Σας έχω ξαναμιλήσει για τον Ραφαέλο και τη Γκαμπριέλα. Τον ιταλό φίλος μας με τη βραζιλιάνα γυναίκα του που μονίμως τσακώνονται και γίνονται θέαμα. Ε, αποφάσισαν πριν λίγο καιρό να δώσουν τέλος σε όλο αυτό. Εκείνο το βράδυ είχαμε πάει σε ένα πάρτυ με το Ραφαέλο. Είχε μαζί του και την καινούρια του κοπέλα να μας γνωρίσει. Ύστερα από λίγη ώρα μπήκε στο μαγαζί και η Γκαμπριέλα με τον καινούριο της γκόμενο. Ήρθε στην παρέα και μας χαιρέτησε όλους. Και το Ραφαέλο. Και τον φίλησε και σταυρωτά λίγα λεπτά πριν φιλήσει τον καινούριο στο στόμα μπροστά του.

Φεβρουάριος 6. Μερικά χρόνια από τη ζωή μου, όχι πολλά, αλλά πολύ γεμάτα και διδακτικά τα πέρασα στην Πάτρα. Κι έγινε μια πατρίδα ακόμα ανάμεσα σε αυτές που με έχουν αναθρέψει κι έχουν ριζώσει στην ψυχή μου. Χαζεύοντας στο fb βλέπω συνέχεια φωτογραφίες από αγαπημένους μου ανθρώπους μασκαρεμένους. Καρναβάλι στην Πάτρα! Η κορύφωση μιας ολόκληρης χρονιάς. Η κορυφή του «παγόβουνου» μιας ολόκληρης κουλτούρας που κρύβεται από κάτω. Αν δεν τη ζήσεις ολόκληρη τη χρονιά και μέσα από τους ανθρώπους δεν μπορείς να τη νιώσεις.

Όταν είδα πια τις φωτογραφίες από τη φετινή θεατρική παράσταση του Κομιτάτου, η συγκίνηση χτύπησε κόκκινο. Τόσο αγαπημένοι άνθρωποι και τόσο όμορφος θεσμός. Σημαίνει διάφορα για μένα αλλά δεν μπορώ να σας εξηγήσω γιατί. Και άρχισα να κλαίω ανάμεσα στα χαμόγελά μου. Αυτή η παράνοια που μόνο σε έρωτα μοιάζει…

(συνεχίζεται…)

Υ.Γ: Οι ιστορίες είναι πραγματικές κι έπονται κι άλλες. Αλλά την κορύφωσή και τα διδάγματά τους θα σας τα πω την επόμενη εβδομάδα.

Maria Kakavani

About Maria Kakavani

Η Μαρία αλλού γεννήθηκε, αλλού πήγε σχολείο, από αλλού είναι η μαμά της από αλλού ο μπαμπάς της, από αλλού οι παππούδες της, αλλού μεγάλωσε, αλλού έζησε, αλλού μετακόμισε για να εγκατασταθεί και αλλού είναι τώρα και συνεχίζει. Γενικά είναι αλλού! Έχει πτυχίο και μεταπτυχιακό (ΜΒΑ) από το Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών και τα έχει κάνει ωραία κορνίζα, μιλάει μερικές γλώσσες αλλά μάλλον όχι τις απαραίτητες και λατρεύει τα media γιατί εκεί γεννήθηκε και εξελίχτηκε επαγγελματικά και γνώρισε τον κόσμο από την αρχή. Πιστεύει από καρδιάς πως παρόλες τις δυσκολίες κάθε πρωί που ξυπνάμε πρέπει να κοιταζόμαστε στον καθρέφτη, να χαμογελάμε και να λέμε «θα τα καταφέρω!» Και να τα καταφέρνουμε!