…συνέχεια των… «ερωτικών» ιστοριών του Φεβρουαρίου. Πριν μπει για τα καλά ο Μάρτιος και μας «κάψει» όλους…

Φεβρουάριος 7. Για το Νίκο σας έχω ξαναμιλήσει (7 ημέρες μοναξιά, Ανάσες συναισθήματα κι ο έρωτας τριγύρω). Πολυμήχανος, επιτυχημένος, βραβευμένος, πανέμορφος και πολλά άλλα που δε χρειάζεται να αναφέρω. Ότι είχε ο θεός του το έδωσε! Από τους αγαπημένους μου “ήρωες” και στα άρθρα μα πάνω από όλα στη ζωή! Εκείνη, την ήξερα απο τελείως άλλο τόπο, τελείως άλλη κατάσταση. Πανέμορφη επίσης, σαν ζωγραφιά, σαν μια από τις πορσελάνινες κούκλες που κάνει συλλογή η μαμά μου. Μου έστειλε μήνυμα εκείνη τη νύχτα. “Είμαι με το Νίκο..που είστε κολλητοί λέει”. Δε ρώτησα ούτε πως στο καλό συναντήθηκαν, ούτε πως ανακάλυψαν πως με έχουν κοινη γνωστή! Περιττά λόγια! Θα συναντιόντουσαν αυτοί οι δύο! Κάνει και καλά ο θεός… ή ο έρωτας, και δίκαια. Για μια στιγμή μόνο απόρησα και μετά σκέφτηκα, μα φυσικά, κάποια στιγμή ο “ιδανικός” συναντά την “ιδανική”. Και μετά ήρθε το τηλεφώνημα του Νίκου. “Ερωτεύτηκα!”. Και η απάντησή μου “Πάλι… ;!” “Όχι, αλήθεια, αυτή θέλω!” . Έχω ζήσει έρωτες και ερωτες του Νίκου, ο θεός να τους κάνει.. , και πάντα τον αποπαίρνω και πάντα έχω δίκιο. Αυτή τη φορά τον αποπήρα από συνήθεια. Στην πραγματικότητα σκέφτηκα πως ο έρωτας καμιά φορά ψάχνει πολύ σωστά και βαθιά, και συνδυάζει ο άτιμος, και βρίσκει… ίσως και να πετυχαίνει!

Φεβρουάριος 8. Η Ελευθερία (βλ.Φωτιές στις δύο η ώρα) έκανε το δεύτερο παιδί της πριν μερικούς μήνες. Αγόρι. Είχε κάποιο πρόβλημα και έχει ακόμα. Διαχειρίσιμο μεν, σοβαρό για την πορεία της ζωής του δε. Το ξέραμε πριν γεννηθεί. Το ήξερε πριν γεννηθεί. Είχε φοβηθεί, είχε τρομάξει, είχε απογοητευτεί. Τότε! Πριν τον δει να της χαμογελάει, πριν τον ταΐσει, πριν την ξυπνήσει. “Πως θα γιορτάσεις το Βαλεντίνο με τον Αλέξανδρο” τη ρώτησα, τον άντρα της. “Με κανένα τρόπο! Γιατί ζω ένα μεγάλο έρωτα με κάποιον άλλο” μου είπε και κρυφογέλασε.

Φεβρουάριος 9. Ο Μάικ και ο Μίκαελ μας είχαν καλέσει για δείπνο. Είναι το ζευγάρι των Ολλανδών παντρεμένων γκέι φίλων μας που σας έχω ξαναγράψει (βλ.Ανάσες συνασθήματα κι έρωτας τριγύρω). Δεν είχα ξαναπάει σπίτι τους.  Ένας περίεργος γάμος μεταμοντέρνας μίνιμαλ διακόσμησης με νεοκλασσικό ψηλοτάβανο ευρύχωρο διαμέρισμα στην καρδιά του μποέμ κέντρου της Γενεύης. Σαν το δικό τους γάμο στα μάτια κάποιων. Ήταν ένα από το πιο όμορφα δείπνα της ζωής μου. Τόση γαλήνη, τόση ηρεμία. τόση τρυφερότητα. Υπέροχες γεύσεις, καμία βιασύνη να γευτούμε τα πιάτα. Όλα γίνονταν αργά και προσφέρονταν με την προσοχή και τη φροντίδα που τους αξίζει. Σπάνιο πράγμα… Σκέφτηκα πως το δείπνο είναι σαν τον έρωτα. Δεν μπορεί να θες τα πιάτα όλα μαζί και γρήγορα επειδή πεινάς. Το καθένα έχει τη διαδικασία του και πρέπει να έχεις υπομονή μέχρι να τα γευτείς όλα. Και πιστέψτε με το καθένα θα έρθει στην ώρα του…

Φεβρουάριος 10. Με το Γιάννη γνωριζόμαστε από το σχολείο ακόμα (βλ.Welcome to the real world). Πάντα είχε κάποια θέματα με τα κιλά του. Τον τελευταίο καιρό έχει ερωτευτεί. Λέει… Και κάνει δίαιτα… Σκληρή διαίτα. Αρνείται πράγματα που γι αυτόν ήταν δεδομένα. Για τον έρωτα… Ποτέ δεν ξέρεις ποια μορφή θα έχει η θυσία. Δεν έχει μια συγκεκριμένη… μόνο εκείνο που δεν αντέχουμε χωρίς,.. να αποχωριστούμε… για τον “μπάσταρδο”… αυτό μόνο…και αυτό μπορεί να είναι τα «πάντα» μας…

Φεβρουάριος 11. Τη Χριστιάννα την έμαθα μέσω του Βλάσση. Είναι η καινούρια του κοπέλα, κι είχα ακούσει ήδη πολλά πριν τη δω. Όπως το ότι έχασε ξαφνικά τον πατέρα της λίγο καιρό μετά που τα φτιάξανε. Εκείνη μένει στο Λονδίνο, ο Βλάσσης, εδω Γενεύη. Εκείνες τις μέρες του Φλεβάρη η Χριστιάννα ήρθε στην Ελβετία για να τον δει. Κι έτσι επιτέλους τη γνώρισα! Σπάνια γνωρίζεις ανθρώπους με τόσο φως μέσα τους! Ήθελα να το γράψω αυτό! Και είχε πριν λίγο καιρό χάσει ξαφνικά, τον νέο για να φύγει, πατέρα της. “Ξέρεις κάτι” μου είπε εκείνο το βράδυ στο μπαράκι που πάμε «Η ζωή όταν είναι να σου πάρει κάτι, πρώτα έχει φροντίσει να σου δώσει κάτι άλλο για να κρατηθείς. Κι εμένα μου έφερε το Βλάσση… »

Φεβρουάριος 12. Ο Μάνος και η Ιάνθη είναι μαζί σαράντα χρόνια. Δεν έχουν παιδιά, ούτε αδέλφια. Όσο χρονών και αν είναι, σας λέω αλήθεια είναι αφόρητα γοητευτικοί και αφόρητα ερωτευμένοι. Τσακώνονται συνέχεια. Όλο κάτι βρίσκουν. Και όλο αυτό χάνεται. Γιατί άμα είσαι και παραμένεις ερωτευμένος τα άσχημα τα ξεπερνάς γρήγορα. Εξανεμίζονται. Ακόμα και σαράντα χρόνια μετά. Όταν της την “έπεσε” λέει, πρώτη φορά, είχε πάει με μια τούρτα. Του αρέσουν πολύ τα γλυκά. Σε εκείνη πάλι καθόλου. Το αποτέλεσμα ήταν να φάει εκείνος όλη την τούρτα, να πάθει γαστρεντερικά και το ραντεβού μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο. Μέχρι σήμερα το λένε και γελάνε…

Φεβρουάριος 13. Ο μικρός Πάνος βγήκε από την τάξη του χαζεύοντας τη μικρή Μαρία. Προσπαθούσε να την ακολουθήσει και να βρει ένα τρόπο να της μιλήσει. Ήξερε πως δεν θα τα κατάφερνε, αλλά πάντα μέσα του έλπιζε. Είχε φτάσει πια στη έκτη τάξη και του άρεσε από την πρώτη! Έπρεπε να βρει τη στιγμή. Όπως την ακολουθούσε χωρίς να έχει χαμηλώσει τα μάτια του από πάνω της, σκόνταψε κάπου. Ήταν το πόδι ενός συμμαθητή του. Επεσε κάτω και ανασήκωσε τα μάτια. Δεν ήταν ένας, ήταν περισσότεροι. “Πόσο καιρό θα την ακολουθείς βρε φύτουλα;; Αφού δεν σε θελει!” Είπε ο ένας και όλοι οι άλλοι γελούσαν. Πήγε κάτι να απαντήσει αλλά οι κοροϊδίες και τα πειράγματα έγιναν ακόμα πιο πολλά. Και πιο χοντρά. Χειροδικία. Για κάτι που δεν πρόλαβε καν να πει. Ούτε σε αυτούς, ούτε σε εκείνη.

Η Ναταλία έτυχε να περνάει από το διάδρομο, δασκάλα όντας. Κατάλαβε τι συνέβαινε, έβαλε τις φωνές, μοίρασε τιμωρίες στους πάντες και μετά μάζεψε το μικρό χτυπημένο Πάνο στο γραφείο της. “Γιατί έγινε αυτό;” τον ρώτησε. “Γιατί αγαπάω τη μικρή Μαρία και…με κοροϊδεύουνε. Τη λένε άσχημη γιατί φοράει γυαλιά. Χρόνια τώρα…” χαμήλωσε τα μάτια. “Εσύ να συνεχίσεις να την αγαπάς! Αν το αξίζει να την αγαπάς. Και να μη δίνεις σε κανένα λογαριασμό… άστους να λένε…Πάντα θα λένε. Σε εκείνη το έχεις πει;” είπε η Ναταλία για να τον υπερασπιστεί και το παιδί χαμήλωσε τα μάτια. “Ναι.. περίπου δηλαδή…δεν μπορώ… Μπορεί να μην με αγαπάει και να με κοροϊδέψει κι αυτή,σαν τους άλλους.” Η Ναταλία τον πήρε απαλά αγκαλιά και τον φίλησε στα μαλλιά. “Να της το πεις. Αν εσένα σου αρέσει με τα γυαλιά της να της το πεις. Μπορεί να μην σε αγαπάει, αλλά δεν πειράζει.  Δεν αγαπάμε για να πάρουμε κάτι πίσω. Εσύ θα έχεις πει το συναίσθημά σου και θα νιώθεις καλά με τον εαυτό σου. Και μην προσπαθήσεις ποτέ ξανά να το εξηγήσεις στους άλλους γιατί δεν οφείλεις καμία απολύτως εξήγηση”.

Φεβρουάριος 14. Ή κάπου μέσα στο Φεβρουάριο… ή στο Μάρτιο ή κάπου μέσα στη ζωή… Συνέβησαν τα παρακάτω :

….13. Ο μικρός Πάνος άπλωσε τα χεράκια του και την αγκάλιασε. “Σας αγαπώ κυρία” είπε. Η Ναταλία χαμογέλασε. “Μα αφού αγαπάς τη Μαρία”. “Ναι, αλλά δεν είναι το ίδιο. Αυτή την αγαπάω γιατί είναι όμορφη. Εσάς γιατί είστε σπουδαία! Γιατί με σώσατε σήμερα. Εσας σας αγαπάω αλλιώς. Σε σας το λέω αλλιώς. Όπως σε αυτή δεν το χω πει”. Και της έδωσε ένα άγαρμπο παιδικό φιλί.

Κι έτσι η Ναταλία έφαγε το μεγαλύτερο “χαστούκι” της ζωής της. Μαζί με το πιο γλυκό φιλί. Μάλλον πακέτο πάνε αυτά. Οι δυο πλευρές του ίδιου νομίσματος… Του έρωτα..; Της ζωής…; Ο έρωτας που ξέρει να μας πονάει και να μας ξυπνάει.

…12. Του Αγ.Βαλεντίνου ανήμερα η Ιάνθη είχε τη μέση της. Ήταν πολύ χάλια. Ο Μάνος έκανε ότι μπορούσε για να τη φροντίσει. Και όταν έπεσε πια το βράδυ της πήγε μια τούρτα, της εξομολογήθηκε πόσα χρόνια θέλει να ζήσει μαζί της ακόμα κι εκείνη έφαγε ένα έστω μικρό κομμάτι. Ο έρωτας που ξέρει να διαρκεί και να ανταποδίδει!

…11. “Η ζωή μου έφερε το Βλάσση πριν με πονέσει για να έχω να στηριχτώ! Αισθάνομαι τυχερή! Για όλα φροντίζει η ζωή.” μου είπε η Χριστιάννα δυο μήνες μετά το χαμό του πατέρα της. Και μάλλον δεν θα έπρεπε να έχω πιο ακριβά λόγια για να αποδείξω ότι ο έρωτας είναι σωτήρας. Είναι επίδεσμος στην πληγή.  Ο έρωτας που ξέρει να στηρίζει και να φροντίζει!

…10. “Είκοσι και προχωράω…τι θέλει;… θέλει κι άλλα;…Θα ζοριστώ αλλά θα το κάνω. Μέχρι τωρα καμιά δεν μου το ζήτησε! Ούτε κι εκείνη. Αλλά θα το κάνω. Θέλω να είμαι όσο καλύτερος γίνεται γι αυτήν!” είπε ο Γιάννης κατεβαίνοντας από τη ζυγαριά. Ο έρωτας που ξέρει να θυσιάζει και να βελτιώνει!

…9. Αργά, πολύ αργά ο Μάικ και ο Μίκαελ μας φέρανε το γλυκό, βάλανε ακόμα ένα και μόνο ξύλο στο τζάκι,γκράπα στα ποτήρια και Ντέμη Ρούσσο στο ραδιόφωνο. Όλα σιγά σιγά και όλα στην ώρα τους. Τη σωστή στιγμή και στη σωστή ποσότητα ώστε να τα απολαύσεις! Ο έρωτας που ξέρει να περιμένει και να απολαμβάνει!

…8. Την ταλαιπωρεί όσο κανείς και τίποτα… σχεδόν τη βασανίζει…της έχει δώσει τις πιο δύσκολες και πιο σκληρές στιγμές στη ζωή της. Δεν περίμενε ποτέ πως θα συνέβαινε αυτό και πως θα ζούσε έτσι. Να έχει ενα παιδί με “πρόβλημα”. Πόσο υποκειμενικό είναι το “πρόβλημα”;; “Με πατάτα δε μοιάζει;” μου είχε πει όταν γεννήθηκε. Αλλά προχτές που με πήρε στο τηλέφωνο μετά που της χαμογέλασε :”Είμαι τόσο ερωτευμένη μαζι του! Υπάρχει σοβαρή πιθανότητα να μην έχω δει πιο όμορφο αρσενικό!” Κι είχε δίκιο! Επιβεβαιώνω! Ο έρωτας που ξέρει να αντέχει και να βλέπει την αλήθεια!

…7. «Την ξαναβρήκα» μου είπε ο Νίκος! «Την ξαναβρήκα! Δεν θα το άφηνα ετσι!» Ερωτεύτηκε! Ξανά και κεραυνοβόλα. Ξαναβρέθηκαν. Δεν θα σας πω τι έγινε…δεν έχει και σημασία… Ο έρωτας που ξέρει να ψάχνει και να βρίσκει!

…6. Έκλαψα πολύ μπροστά από τις εικόνες του θεαρικού του Κομιτάτου και ακόμα πιο πολύ από τις φωτογραφίες των «Ταλέντων». Τώρα οι πιο πολλοί δεν ξέρετε τι λέω, τι εννοώ, αλλά δεν εκεί είναι το θέμα.  Ή εκεί ακριβώς είναι το θέμα! Για τον έρωτα ή με τον έρωτα λες πράγματα που οι άλλοι δεν καταλαβαίνου. Κι έτσι τον επιβεβαιώνουν. Πάτρα μου αγαπημένη. Φίλη της καρδιάς κι «ερωμένη» της ψυχής! Ο έρωτας που ξέρει να θυμάται και να ξεπερνά τις αποστάσεις του χώρου και του χρόνου!

…5. Τον φίλησε μπροστά του! Μετά από τόσα και τόσα που έκανε για εκείνη, τον φίλησε μπροστά του! Διαζύγιο δεν έχουν πάρει ακόμα και αυτός το ζήτησε. Ο Ραφαέλο. Κι η Γκαμπριελλα σε χρόνο μηδενικό εμφανίστηκε με άλλον μπροστά του. Στο πάρτυ που ήμασταν. Την ίδια εκείνη οδυνηρή στιγμή που την είδε να το κάνει, ύψωσε περήφανα το απίστευτα αλαζονικά γοητευτικό του βλέμμα και μας είπε : «Ότι και να γίνει, εγώ έφερα μαζί μου από την Αγγλία όπου σπουδάζαμε μαζί την ομορφοτερη γυναίκα στην πόλη». Ο έρωτας που ξέρει να αναγνωρίζει και να παραδέχεται!

…4. Έφτασε ο Άρης εκεί που ήθελε. Έβγαλε τα παπούτσια του και ακούμπησε την ψυχή του για να προσκυνήσει. Στο Ταζ Μαχάλ. Όταν με ξαναπήρε, δεν ούρλιαζε πια, ούτε χοροπηδούσε. Μόνο σιωπούσε. “Τον προσκύνησα το  Μέγιστο Έρωτα… και τώρα;;” Ο έρωτας που ξέρει να ολοκληρώνεται και να κυνηγάει το καινούριο!

…3.Όταν μπήκε η Φραντζίσκα στο σπίτι της στη Γερμανία βρήκε στο βάζο τόσα τριαντάφυλλα όσα οι μήνες που έλειπε!!  Και μια κάρτα που έγραφε “Δεν άντεχα άλλο μακριά σου! Καλως ήρθες!” Αυτό! Τίποτα άλλο!!!Ο έρωτας που ξέρει να χαρίζει και να εκδηλώνεται!

…2.Η Ελίν συνεχίσε να βλέπει τακτικά συναδέλφους και να ανακατεύεται με την εταιρεία της. Κάτι να υπογράψει, κάτι να κλείσει, κάτι να διεκδικήσει, κάτι να φωνάξει. Κάτι να συμμαζέψει στην ψυχή της. Δύσκολα! Μια από τις συναντήσεις που είχε μετά, την έκανε μάλλον να νιώσει καλύτερα. Να πάρει βαθιά αναπνοή, να το καταπιεί, να το τακτοποιήσει στη θέση που αξίζει μέσα της και να προχωρήσει. Ο έρωτας που ξέρει να ηρεμεί και να ζει για πάντα μέσα μας!

…1. Η Ναταλία μπήκε στο «καφέ των καπνιστών» με ορμή, Όχι τσαντίλα, όχι στενοχώρια, μόνο ορμή! Μας είπε τι της είπε ο μικρός Πάνος και ο Ναδέρ τόνισε ότι της είχε πει το ίδιο! Αλλά σιγά που τον άκουσε!

«Καταλάβατε τι είπε ο μικρός;; Μου έδωσε τη λύση! Σε όσα δεν μπορούσα να εκφράσω. Αλλιώς! Όπως ποτέ δεν το έχει πει! Αλλιώς! Μπορώ να το πω και να είναι αλλιώς! Μπορώ να του το πω και να μην ακουμπήσω τα παλιά, να είναι αλλιώς! Τη μικρή την αγαπάει γιατί είναι όμορφη και εμένα γιατί τον έσωσα ! Είναι αλλιώς! Κατάλαβατε; Κι εγώ μπορώ να το πω αλλιώς. Τον καθένα τον αγαπάς για άλλα πράγματα και όλα δεν θα τα βρεις πουθενά! Αρκεί να αγαπάς τον άλλο για κάτι που τον θεωρείς ξεχωριστό!»

Ο Ναδέρ κι εγώ την κοιτούσαμε σαν χαμένοι. Είχε μπει στο μαγαζί και μας είχε διακόψει από την ηρεμία μας. Παλλόταν το κορμί της και φώναζε! Όχι  η φωνή, το κορμί της! Ο έρωτας που ξέρει να μας ταράζει και να μας φωτίζει.

“Να έπινες κάτι;” είπε ο Ναδέρ, μήπως και το σώσει.

“Τίποτα δε θέλω να πιω. Γιατί ξέρω τι να πω! Και πως! Ένα τσιγάρο στρίψτε μου μόνο και θα σας πω!”

“Μα το θέμα δεν ήταν να πεις σε μας, αλλά σε κάποιον άλλο….” είπε ο Ναδέρ

“Θα.. το πω. Μάλλον δεν θα το πω.. αλλά θα το εκφράσω…άμα το εκφράσω όπως μπορώ, δηλαδή το γράψω… γιατί αυτο μόνο μπορώ..δεν είναι σαν να το πω;;”
«Όχι» της απάντησε ο Ναδερ, ένα μεγάλο όχι. Αλλά την άφησε να κάνει αυτό που σκέφτηκε γιατί ήταν κάτι..

Την άλλη μέρα δημοσιεύτηκε στην τοπική εφημερίδα :

«Δεν υπάρει χειρότερο και ομορφότερο πράγμα στη ζωή από το να παραδέχεσαι σκληρές αλήθειες.. Κανονικά τώρα θα έπρεπε να πω πως δεν μπορώ χωρίς εσένα, πως αρρωσταίνω όταν δεν μου μιλάς, πως ξυπνάω και κοιμάμαι με τη σκέψη σου κτλ. Τίποτα από αυτά δε συμβαίνει. Μου είχε συμβεί παλιά, και δε θέλω να ξανασυμβεί γιατί μόνο καινούρια θέλω να ζω με σένα. Συμβαίνει κάτι άλλο. Θέλω το χαμογελό σου. Αυτό. Το θέλω. Θέλω να κάνω όσα μπορώ για να το κρατάω στα χείλη σου. Και θέλω όποτε πονάς να παίρνω όσα αντέχω από πάνω σου για να ξαλαφρώνεις. Θέλω να είσαι εσύ. Εσύ, κανονικός, ξεχωριστός, μοναδικός! Που δε μου θυμίζεις τίποτα παρά μόνο όσα θέλω να ζήσω. Θέλω να ξεκλειδώσεις όλα αυτά που έχω να σου δώσω. Θέλω να ζω για να έχω να σου δίνω…»

Ο έρωτας, όπως ποτέ δεν το έχεις πει!

Υ.Γ: Όλες οι ιστορίες στηρίζονται σε πραγματικά γεγονότα και τα πρόσωπα είναι υπαρκτά. Σε κάποιες έχω αλλάξει μόνο τα ονόματα, σε άλλες και τον τόπο, το χρόνο ή και κάποια άλλα δεδομένα. Το αποτέλεσμα όμως παραμένει το ίδιο. Ο έρωτας που μου χαρίζει λογοτεχνική αδεία…

Maria Kakavani

About Maria Kakavani

Η Μαρία αλλού γεννήθηκε, αλλού πήγε σχολείο, από αλλού είναι η μαμά της από αλλού ο μπαμπάς της, από αλλού οι παππούδες της, αλλού μεγάλωσε, αλλού έζησε, αλλού μετακόμισε για να εγκατασταθεί και αλλού είναι τώρα και συνεχίζει. Γενικά είναι αλλού! Έχει πτυχίο και μεταπτυχιακό (ΜΒΑ) από το Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών και τα έχει κάνει ωραία κορνίζα, μιλάει μερικές γλώσσες αλλά μάλλον όχι τις απαραίτητες και λατρεύει τα media γιατί εκεί γεννήθηκε και εξελίχτηκε επαγγελματικά και γνώρισε τον κόσμο από την αρχή. Πιστεύει από καρδιάς πως παρόλες τις δυσκολίες κάθε πρωί που ξυπνάμε πρέπει να κοιταζόμαστε στον καθρέφτη, να χαμογελάμε και να λέμε «θα τα καταφέρω!» Και να τα καταφέρνουμε!