Η αλήθεια είναι πως κάθε μέρα μεγαλώνουμε, ο χρόνος δεν σταματάει να γράφει και ποτέ προς τα κάτω πάντα προς τα πάνω. Εντάξει, ξέρω, πολλές οι αγωνίες, κοινές, μυστικές, βαθιές, γεννήματα της μεγαλειώδους γυναικείας αυταρέσκειας αλλά και φύσης. Αυτές οι βασανιστικές, επίμονες σκέψεις που δοκιμάζουν τις αντοχές μας, εγκλωβίζουν τη δυναμική μας, παραπλανούν την αυτοκυριαρχία μας και που καμιά μας δεν ξεφεύγει, μέχρι να απαντήσει και να προσπεράσει!

Τι μπορεί να δοκιμάζει μια γυναίκα που έχει αποφασίσει να τα πάει καλά με τη ζωή, περισσότερο από σκέψεις του τύπου, αν δείχνει ακόμα όμορφη, αν είναι ακόμα όμορφη, με ή χωρίς παιδιά, με ή χωρίς σύντροφό, αν μεγαλώνει γλυκά μαζί με τα όνειρα της, αν ζει στα όνειρα της ή αν τα κυνηγάει ακόμα, αν τη σέβονται, αν την αγαπούν, αν γοητεύει, αν είναι έξυπνη, αν αντιδρά ακόμα σε όσα κάποτε είχαν προτεραιότητα, πόσο πειράζει που αλλάζουν οι προτεραιότητες, αν άλλαξε, γιατί άλλαξε, αν είναι ευτυχισμένη, αν νιώθει ακόμα παιδί και ας έχει παιδί, αν δεν την εγκατέλειψε η αθωότητα της, πως θα εκπέμπει ομορφιά όσο τα χρόνια περνούν και αν… αν… αν…

Αν μεγαλώνω, σημαίνει προχωράω πιο βαθιά στη ζωή, στις προκλήσεις και στα θαύματα της, τότε δικαιούμαι να διεκδικήσω, να τολμώ να γνωρίσω, να αναλάβω, να αναθεωρήσω, να γευτώ, να αντέξω, να λυγίσω και να ξεδιπλωθώ, να κουραστώ και να προσπαθήσω ξανά. Κάθε μια από εμάς περπατάει το δικό της δρόμο, εκείνον που της επιτρέπει να ζήσει το φαινόμενο που λέγεται ζωή όσο πιο βαθιά γίνεται και όσο πιο ιδανικά γίνεται δηλαδή χωρίς καθυστερήσεις με σκέψεις “τι θα μπορούσα να έχω και δεν έχω” ή “τι θα μπορούσα να έχω κάνει και δεν έχω κάνει”.

Καθώς τα χρόνια περνούν και εσύ διαγράφεις την πορεία σου, δηλαδή μεγαλώνεις, μπροστά σου προβάλουν δεδομένα που άλλα κρατάς και άλλα απορρίπτεις, άλλα σου χρεώνονται και άλλα σου κληρώνονται και έτσι σταδιακά σχηματίζεις και συνθέτεις αυτό που είσαι και αυτό που θα γίνεις. Ότι εκφράζεις είναι επειδή μπορείς, όταν πια δεν θα μπορείς θα σε εγκαταλείψει και εσύ θα υιοθετήσεις μια άλλη εικόνα με άλλο περιεχόμενο, θα εξελιχθείς σε κάτι νέο που θα έχει κάποια από τα παλιά χαρακτηριστικά και κάποια νέα. Δεν ξέρω αν σε αυτή τη νέα κατάσταση έχεις κάτι περισσότερο ή λιγότερο, αν θα αρέσεις πιο πολύ ή πιο λίγο, ξέρεις πως θα αρέσεις σε σένα και αυτό είναι το ζητούμενο. Κάνεις τα βήματα σου χωρίς να είσαι απαραίτητα χέρι – χέρι με το χρόνο πολύ απλά γιατί υπάρχει ο χρόνος και υπάρχει και ο δικός μας χρόνος. Μαθαίνεις να βλέπεις στα πράγματα την πραγματική τους αξία χωρίς υπερβολές, όπως ξέρεις πως ότι είσαι, είσαι όλα όσα έζησες μέσα από σένα γιατί δεν ζεις μέσα από τους άλλους, ζεις μαζί με τους άλλους.

Όσο μεγαλώνεις, καταλαβαίνεις ότι δεν έχει καμία σημασία αν είσαι 25 ή 35 ή 45 αλλά ποια είσαι κάθε στιγμή, στα 25, στα 35, στα 45. Αυτό είναι όλο, τόσο απλό, να ξέρεις ποια είσαι κάθε στιγμή. Ό,τι μέχρι χθες κατείχε κεντρική θέση μπορεί να μην υπάρχει πια και ό,τι φαίνονταν μικρό να είναι μεγάλο και πολύτιμο, ό,τι μας φόβιζε να το αποκαλύψαμε και ό,τι μας τρόμαζε να το λατρέψαμε. Τα μικρά – μεγάλα θαύματα της ζωής. Κάθε μέρα είναι μοναδική, έχεις την εμπειρία να την απολαύσεις, να απομακρύνεις εύκολα ότι δεν σου κάνει, κυρίως να αποχωριστείς αβίαστα ότι σε εμποδίζει. Άνθρωποι και καταστάσεις παίρνουν τη θέση που τους δίνεις, γίνεσαι ενίοτε αυτό που κάποτε θεωρούσες άκρο, μπορεί ακόμα να γίνεις και κυνική και να σου κάνει τόσο καλό!

Δεν είναι εύκολο να είσαι κάθε μέρα δημιουργική και δυνατή. Δεν είναι εύκολο να λες “πάμε πάλι από την αρχή” όταν αυτό χρειάζεται. Θέλει θάρρος για να μπορείς να είσαι παρούσα στη στιγμή που πρέπει να αποφασίσεις, να διαλέξεις, να επιλέξεις πιο δρόμο θα πάρεις. Είναι τόσο δημιουργικό που αποφασίζεις για τη ζωή σου και ξέρεις πως οι αποφάσεις που παίρνεις είναι σημαντικές. Δεν ξέρω αν τελικά υπάρχει σωστό και λάθος, κάνουμε ότι είναι καλύτερο και αν κάνουμε λάθος θα το πιάσουμε πάλι από την αρχή, όπου και αν είμαστε, όσο και αν είμαστε, όσες φορές και αν χρειαστεί. Γι’ αυτό και η κάθε μία εξελίσσεται διαφορετικά, γιατί σχηματίζει τη δική της πορεία, με τις δικές της αντοχές, τα δικά της χρώματα, τα δικά της παραμύθια, με τα δικά της “ναι” και “όχι”. Εμείς αποφασίζουμε πως θα ζούμε ακόμα και αν αυτό δημιουργεί θόρυβο στους γύρω μας.

Νομίζω πως δύσκολα θα αμφισβητήσει κανείς το γεγονός πως για μια γυναίκα δεν είναι και τόσο δύσκολο να αποσπάσει την επιβεβαίωση, είναι η δική της ανάγκη και εκείνη ξέρει με ποιο τρόπο θα το διαχειριστεί. Η ομορφιά που εκπέμπει δεν είναι θέμα ηλικίας, είναι θέμα εμπειρίας. Είναι όλα όσα πήρε και συνεχίζει να συλλέγει από τη ζωή και καθόλου αυτονόητα δεν τα θεωρεί, ακριβώς επειδή ξέρει πόσο μόχθησε και ρίσκαρε, πόσο δούλεψε και πάλεψε τις πιο πολλές στιγμές επίμονα και απαιτητικά για να διεκδικήσει και τελικά ανακαλύψει εκείνα που μας δίνουν το βάθος μας, που μας κάνουν να μην είμαστε απλώς γκρι και αδιάφοροι αλλά μας δίνουν ουσία, ομορφιά και ποιότητα.

Είναι η διάθεση να πας μαλακά, χωρίς αντιστάσεις, με μια ελαφράδα και χαρά, να αφήνεσαι στο ρεύμα της ζωής χωρίς αυτό να ερμηνεύεται ως μοιρολατρία αλλά ως μια προσπάθεια να φροντίζουμε ότι σκοτεινό έχουμε μέσα μας να το μετατρέπουμε σε φως. Πολύτιμα όλα τα κομμάτια της ζωής, η γλυκιά καθημερινότητα αλλά και τα πιο δύσκολα και τα πιο σκοτεινά, αυτά που ομόφωνα είναι ανεπιθύμητα αλλά πολύ συχνά αναπόφευκτα. Όμως έτσι είναι. Και όσο ανεπιθύμητα και να είναι, όταν στεκόμαστε απέναντι τους με θάρρος και χάρη, είναι αυτά που τελικά μας δίνουν την “ουσία” μας. Όμορφες και με βάθος λοιπόν ή αλλιώς βαθιά όμορφες. Ίσως αυτή τελικά να είναι και η έννοια της αληθινής ομορφιάς.

της Αμαλίας Δημητροπούλου