Σημαίες υψώνουμε αμέσως, σημαίες πλαστικές και κουνάμε και κουνάμε και όλο το παρελθόν μας τινάζεται μακριά και ούτε που το παίρνουμε χαμπάρι… η ουσία της σημαίας είναι η ελληνικότητα μας, η γλώσσα μιας πολυπολιτισμικής αυτοκρατορίας, τα γαλάζια χρώματα της τραγωδίας, οι λευκές γραμμές του Αριστοφάνη και ο κυματισμός των ποιητών. Βάρβαροι είναι όσοι δεν είναι κοινωνοί αυτής της ελληνικότητας και όχι όσοι είναι απλώς και τυχαία ξένοι στον τόπο μας… και αφού δεν ήρθαν εν τέλει οι βάρβαροι στον κόσμο μας αλλά μόνο οι ξένοι τότε γιατί νιώθουμε πάλι πως όλα χάθηκαν; γιατί νιώθουμε πως απειλούμαστε; γιατί δεν μεταγγίζουμε την ελληνικότητα μας στους ξένους; Σε αυτούς τους ξένους που ο καθένας για δικούς του λόγους υπάρχει σε αυτή την χώρα…υπάρχει και όχι βρίσκεται…μήπως λέω μήπως δεν έχουμε ούτε σταγόνα απόθεμα για να μεταγγίσουμε…

Πάει πια, άδειες οι σημαίες μας και όσο πιο άδειες τόσο πιο πολύ παρελαύνουν και κυματίζουν…μετεωρολόγος δεν είμαι μα σας το λέω…έρχεται βροχή και όλοι θα κλειστούμε στα μεσοπολεμικά μας υπόγεια…στο εθνικό μας αδιέξοδο.

Προσφυγικό, διαπραγμάτευση, φεστιβάλ Αθηνών, εθνική συνεννόηση, X Factor, αλληλέγγυοι και πάει λέγοντας…χάθηκαν όλα τα όρια, όλα είναι μια καταναλωτική ανοησία  και η ελληνικότητα ένας δείκτης για να νιώθουμε ασφαλείς, μια στατιστική που πρέπει πάντα να δείχνει το δικό μας μαγαζί με την μεγαλύτερη πελατεία…

Θυμάμαι μικρός,  όλος ο κόσμος μου ήταν η αυλή μας, γεμάτο φίλους και ξένους που κοντοστέκονταν να πιούνε νερό και να φάνε λίγο ψωμί…συζητούσαμε, μαλώναμε και φιλιόμασταν  και μαθαίναμε για άλλους τόπους και όλα μια έκπληξη, μια καινούρια πατρίδα…και θέλαμε να πάμε σε αυτές τις πατρίδες…ένα πανηγύρι που το παίρναμε και το πηγαίναμε και σε άλλες αυλές, παίζαμε μουσική και αστράφταμε από χαρά…και ας μας έλεγαν κάποιοι περίεργους και γελούσαν…ας έλεγε η γειτονιά πολλά και διάφορα για εμάς…την αγωνία των ανθρώπων την πίναμε κάθε μέρα στο δροσερό νερό και τον πόνο τους τον ακούγαμε στον άνεμο τον ανατολικό…υποσυνείδητα είχαμε μια ελληνικότητα και ασυναίσθητα ήμασταν περήφανοι…και όποιος ξέμενε σπίτι μας κοιμόταν στο κρεβάτι μας και εμείς κάτω από τα άστρα…γιατί τα άστρα είναι ο καλύτερος αφηγητής της ελληνικότητας.

Σήμερα νομίζουμε πως είμαστε ελεύθεροι επειδή είμαστε κληρονόμοι της ιδέας της ελευθερίας…αμ δε…τι να σημαίνει που δεν αναγκάζουμε την Ιστορία αλλά και ούτε και η Ιστορία μάς αναγκάζει να ανοιχτούμε στον κόσμο, να μιλήσουμε και να μιληθούμε.

Φοβόμαστε τη γη μας, μια γη που μας αγαπάει..

https://www.youtube.com/watch?v=0tGmNP2e8PI&sns=fb

 

Christos Koukis

About Christos Koukis

Ήθελε τόσο να μεγαλώσει και τα κατάφερε στην Αθήνα. Ήθελε τόσο να σπουδάσει σε ένα πιο βαρετό ίδρυμα από το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο μα στάθηκε άτυχος. Ήθελε τόσο να ταξιδέψει σε πολλά και διαφορετικά μέρη που κάπου ανάμεσα ξέχασε το μυαλό του. Η κακιά η ώρα τον έκανε ποιητή και του μπέρδεψε μια μελωδία στην γλώσσα. Λατρεύει την σοκολάτα και κάθε παράγωγο της φαντασίας. Δεν του αρέσει να μιλάει για τον εαυτό του όταν είναι μπροστά ο ίδιος. Πάντα θυμάται πως δεν είναι όσα λένε οι άλλοι πως είναι.