Ο πόνος έχει τα μάτια του θανάτου μα την καρδιά της επανάστασης. Γι’ αυτό και όταν μας χορηγείται απ’ τους θεούς της βούλησής μας, ο κάθε οργανισμός αντιδράει διαφορετικά. Άλλους τους κάνει αγίους και άλλους δαίμονες. Σε άλλους φτιάχνει συνειδήσεις και φέρνει δημιουργική τροπή των πραγμάτων και σε άλλους υψώνει τείχη και εκεί μέσα τους εγκαταλείπει. Ο πόνος είναι προϋπόθεση της ζωής μα θέλει και αρετή…

Ένας φίλος μου, στην Αθήνα, μόλις έχει χωρίσει μετά από μια σχέση μιας δεκαετίας και πραγματικά δεν με νοιάζει ποιος έχει περισσότερο δίκιο και ποιος πάλεψε λιγότερο. Έχει χάσει την αγάπη του, κοιτάει γύρω του, δεν έχει στην κυριολεξία που να κρατηθεί. Όλο του το παρελθόν σπασμένες κολώνες και ριγμένα αγάλματα, ένα τοπίο που η δόξα θυμίζει μια  καθημερινότητα που δεν είναι πια υπόθεση του παρόντος. Και να θέλει να μείνει μόνος του να σκεφτεί, δεν τον αφήνει ο εαυτός του. Και να θέλει να απομονωθεί μέσα στο πλήθος, δεν θα τον αφήσει η μοναξιά των γύρων του. Και να θέλει να μην πάει στην δουλειά, δεν τον αφήνει η ανάγκη της σύγχρονης αστικής επιβίωσης. Ας τον ακούσουμε τι έχει να μας πει…

Ένας άνδρας μόλις έχει γλιτώσει από τον εμφύλιο της Σομαλίας και πραγματικά δεν με νοιάζει αν μπήκε παράνομα σε αυτήν την χώρα ή κουβαλάει μαζί του όλα τα απαραίτητα χαρτιά. Είναι απλώς απελπισμένος και κυνηγημένος και δεν έχει στην κυριολεξία που να σταθεί. Όλοι οι δικοί του σκοτώθηκαν ή δολοφονήθηκαν με τον πιο απάνθρωπο τρόπο, οι περισσότεροι μπροστά στα μάτια του. Βρήκε εργασία σε μια οικοδομή στην Αθήνα και απολαμβάνει τον ελληνικό ήλιο με έναν ηδονικό ελεύθερο τρόπο, άγνωστο σε εμάς. Και να ήθελε να ξαναγυρίσει στην πατρίδα του, δεν υπάρχει πλέον πατρίδα. Και να ήθελε να έχει επιλογές, έχει μόνο την επιλογή να συνεχίσει. Και να ήθελε να κλάψει κι άλλο, του έχει απομείνει μόνο το χαμόγελο της επιβίωσης. Ας τον ακούσουμε τι έχει να μας πει…

Ένα κοριτσάκι μόλις έχει γλιτώσει από έναν βομβαρδισμό στην Συρία και πραγματικά δεν με νοιάζει σε ποια πλευρά ανήκει, είναι απλώς ένα παιδί. Έχει χάσει όλη την οικογένειά της, κοιτάει γύρω της, δεν έχει στην κυριολεξία που να πάει. Το μέλλον είναι μια άγνωστη λέξη, όχι επειδή δεν το σκέφτεται αλλά επειδή δεν έχει προλάβει να μάθει να γράφει. Και να θέλει να βρει λίγη ησυχία δεν την αφήνουν οι πύραυλοι και τα ουρλιαχτά των γύρων της. Και να θέλει να βρει μια νέα οικογένεια, δεν την αφήνουν οι μνήμες. Και να θέλει να γυρίσει σπίτι της, δεν υπάρχει πια σπίτι. Και να θέλει να θρηνήσει, δεν της αφήνει και πολλά περιθώρια η ανάγκη της επιβίωσης. Ας την ακούσουμε τι έχει να μας πει…

Προς Θεού, δεν προσπαθώ να συγκρίνω ή να παραλληλίσω τις παραπάνω ιστορίες. Απλώς να υπογραμμίσω τον κοινό τους άξονα. Τις ανακατατάξεις που συμβαίνουν και τον μεγάλο πόνο που φέρνουνε. Ας τις ακούσουμε τι έχουνε να μας πούνε…

Οι ανακατατάξεις είναι το αίμα που κυλάει στις φλέβες της Ιστορίας. Της Ιστορίας της προσωπικής, της κοινωνικής, της εθνικής, της παγκόσμιας, της ανθρώπινης εν τέλει. Το παραδέχομαι, αυτό το αίμα κυλάει με βίαιο τρόπο τις περισσότερες φορές. Ας ακούσουμε τις ανακατατάξεις που συμβαίνουν γύρω και μέσα μας, τις μικροδονήσεις και τις ισχυρές εκρήξεις τους. Την βροχή που πέφτει ή την λάβα που κυλάει, τις σφαίρες και τα λόγια που σκοτώνουν. Τις γραμμές πάνω σε χάρτες ή πάνω σε κορμιά που χωρίζουν τον χρόνο και τις ψυχές. Ας ακούσουμε τον πόνο να διηγείται σαν άλλος παραμυθάς και ας πάρουμε απόφαση πως το ιερό και το βέβηλο, το υψηλό και το χαμηλό συνυπάρχουν μέσα μας και είναι δική μας απόφαση και μοίρα μαζί, πότε θα αποκαθηλώνουμε το ένα για να επανακάμπτει το άλλο και αντίστροφα.

Κορίτσια και αγόρια βάλτε στο σιωπηλό τους ψηφιακούς σας ήχους και ακούστε τι έχουν να μας πούνε όσα έχουνε σημασία.

Christos Koukis

About Christos Koukis

Ήθελε τόσο να μεγαλώσει και τα κατάφερε στην Αθήνα. Ήθελε τόσο να σπουδάσει σε ένα πιο βαρετό ίδρυμα από το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο μα στάθηκε άτυχος. Ήθελε τόσο να ταξιδέψει σε πολλά και διαφορετικά μέρη που κάπου ανάμεσα ξέχασε το μυαλό του. Η κακιά η ώρα τον έκανε ποιητή και του μπέρδεψε μια μελωδία στην γλώσσα. Λατρεύει την σοκολάτα και κάθε παράγωγο της φαντασίας. Δεν του αρέσει να μιλάει για τον εαυτό του όταν είναι μπροστά ο ίδιος. Πάντα θυμάται πως δεν είναι όσα λένε οι άλλοι πως είναι.