Αν η μαμά μου ήταν Σύρια θα είχε πάρει αγκαλιά τα παιδιά της και θα είχε περπατήσει χιλιάδες χιλιόμετρα, θα είχε πληρώσει όσα χρήματα είχε για να τα ταΐσει και θα είχε πουλήσει όλα της τα υπάρχοντα προκειμένου να διασφαλίσει την σωτηρία τους. Αν η μαμά μου ζούσε στο Κουρδιστάν θα είχε πάρει τα όπλα και θα είχε ανέβει στα βουνά για να πολεμήσει ώστε τα παιδιά της αύριο μεθαύριο να μπορέσουν να δούνε λίγες μέρες ελευθερίας. Φυσικά θα είχε σκοτωθεί αλλά θα είχε σκοτωθεί για τα παιδιά της.

Αν η μαμά μου είχε γεννηθεί στο Αφγανιστάν ή σε κάποια επαρχία του Πακιστάν θα είχε αντισταθεί στην τρέλα της εποχής και θα είχε στείλει τα παιδιά της στο σχολείο να μορφωθούν. θα δεχόταν τον λιθοβολισμό και οτιδήποτε άλλο για να φυγαδεύσει τα παιδιά της έξω από τα πέτρινα μυαλά των ανθρώπων. Αν η μαμά μου ήταν Κινέζα θα με είχε στείλει εξορία μαζί με τα όνειρά μου στο Θιβέτ. Λιποτάκτης για τους πολλούς και τρελός μα θα το άντεχε η μαμά μου γιατί θα ήξερε… Αν η μαμά μου ήταν Ευρωπαία θα με είχε στείλει να σπουδάσω Ιστορία και Τέχνες και αν μετά δεν γινόμουνα με κάποιο τρόπο επαναστάτης αλλά γινόμουνα χαρτογιακάς ή συνδικαλιστής του πνεύματος, η μαμά μου θα με έδιωχνε απ’ το σπίτι….

Αν η μαμά μου ήταν Αμερικάνα θα με είχε στείλει να ταξιδέψω σε όλο τον κόσμο πριν πάω στο κολλέγιο, να δω πώς ζούνε στην λατινική Αμερική, πώς ζούνε στην Ασία, πώς επιβιώνουν, με τι αξίες και με τι υπεραξίες τα καταφέρνουν. Η έννοια της δύναμης και η εικόνα της βίας. και όταν γυρνούσα θα έπαιρνε δάνειο μόνο για να αγοράσουμε βιβλία… αν είμαστε χρεωμένοι κάπου, ας είμαστε στο πνεύμα… Αν η μαμά μου ήταν Κουβανή και αν ήταν από το Βιετνάμ ή έμενε στην άπω Ανατολή ή στους πάγους ή στη Σαχάρα θα είχε κάνει το ωφέλιμο για εμάς, θα είχε πράξει και θα είχε τρέξει και θα είχε παλέψει… θα κατέβαζε τον Θεό στην γη για να προλάβουμε την μοίρα μας και θα ανέβαζε τον Θεό στις καρδιές μας για να αντέξουμε την γη. θα έξυνε  την απουσία από το πάτωμα και θα έπλενε τον πόνο από το πρόσωπό μας και οι βόμβες θα φρόντιζε να μοιάζουν με πυροτεχνήματα στα μάτια μας.. θα έριχνε την ψυχή της τροφή και ανάχωμα… μικρά θαύματα δηλαδή… ο προσωπικός μας Χριστός είναι η μαμά μας…

Αν είχα γεννηθεί τυφλός θα ένιωθε και αυτή τυφλή μα θα είχε γίνει τα μάτια μου. Αν είχα γεννηθεί ποιητής θα με έστελνε στα καλύτερα σκοτάδια. Αν είχα γεννηθεί δολοφόνος θα με συγχωρούσε, τον εαυτό της όμως δεν θα συγχωρούσε ποτέ.. αν είχα γεννηθεί πουλί και αν είχα γεννηθεί μυρμήγκι, αν είχα γεννηθεί βράχος ή κύμα θα ήμουνα πάλι γιος της μαμάς μου.. έχω γεννηθεί ότι έχω γεννηθεί και η μαμά μου δεν θέλει να πετάξω την ζωή μου, θέλει να χαμογελάω και να πλησιάζω στον εαυτό μου.. δεν θέλει να γίνω ούτε αριστερός ούτε δεξιός ούτε κάτι άλλο, θέλει μόνο να μην υποκύψω στο σύστημα και αν μπορέσω όσο μπορέσω να το αλλάξω.

Αν έχει λοιπόν ένα βαθύτερο νόημα η ζωή μας – εκτός φυσικά από το να την ζήσουμε στον πυρήνα της – είναι να γνωρίσουμε την αγάπη της μαμάς μας, να την κατανοήσουμε και να την χαρούμε, να την εκτιμήσουμε… να είμαστε περήφανοι πέρα από τα προβλήματα, την καθημερινότητα, τους τσακωμούς και τις διαφωνίες, τα χάσματα γενεών και τα “μη” και τα “πρόσεχε”. Να βιώσουμε την αγωνία της αγάπης

 

Christos Koukis

About Christos Koukis

Ήθελε τόσο να μεγαλώσει και τα κατάφερε στην Αθήνα. Ήθελε τόσο να σπουδάσει σε ένα πιο βαρετό ίδρυμα από το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο μα στάθηκε άτυχος. Ήθελε τόσο να ταξιδέψει σε πολλά και διαφορετικά μέρη που κάπου ανάμεσα ξέχασε το μυαλό του. Η κακιά η ώρα τον έκανε ποιητή και του μπέρδεψε μια μελωδία στην γλώσσα. Λατρεύει την σοκολάτα και κάθε παράγωγο της φαντασίας. Δεν του αρέσει να μιλάει για τον εαυτό του όταν είναι μπροστά ο ίδιος. Πάντα θυμάται πως δεν είναι όσα λένε οι άλλοι πως είναι.