Οι δρόμοι της πόλης ένα απόγευμα καθημερινής είχαν τη συνηθισμένη βαβούρα. Όμως εκεί, στη γωνία της οδού Κορίνθου και Γούναρη, σε ένα από τα πρώτα νεοκλασικά κτίρια του 20ου αιώνα, ηχούσαν οι θεσπέσιες μελωδίες της Πολυφωνικής Χορωδίας Πατρών. Διασχίζοντας την κεντρική μεγαλοπρεπή πόρτα του κιτρίου, κτισμένο το 1930, το κόκκινο χαλί μας μαρτυρούσε το τι θα συναντούσαμε.

Το σπίτι της οικογένειας Πραπόπουλου, γνώρισε ”δόξες”, αφού στις πολυτελείς αίθουσες του, είχαν πραγματοποιηθεί πολλές κοινωνικές συναθροίσεις της τοπικής κοινωνίας -εποχής μεσοπολέμου-, έως της στιγμής που οι απόγονοι μετακόμισαν στην Αθήνα, οπότε και χρησιμοποιήθηκε για διάφορους άλλους σκοπούς από ενοικιαστές. Χαρακτηριστικό ήταν, το παραδοσιακό καφενείο του ισογείου, του περίφημου ”Μπουγιούκ-τερέ” όπου και ήταν στέκι μεταξύ των άλλων, των δικηγόρων της εποχής, έως της στιγμής που στέγασε το κατάστημα ”Γούναρη” της Εμπορικής Τράπεζας. Σους επάνω ορόφους στεγάστηκαν πολλοί σύλλογοι, φροντιστήρια, λοιπά εκπαιδευτήρια, έως το Φεβρουάριο του 1994, οπότε και έκτοτε στεγάζει τις δραστηριότητες της Πολυφωνικής.

Εκεί, μας υποδέχτηκε ο Καλλιτεχνικός Διευθυντής Σταύρος Σολωμός, ο οποίος μας ξενάγησε στις αίθουσες και μας μίλησε για τις δραστηριότητες της Πολυφωνικής, για την αγάπη του για την μουσική και την τέχνη καθώς και για το Χριστουγεννιάτικο Κοντσέρτο που έχει γίνει ένας σημαντικός θεσμός για την πόλη. Η ξενάγηση “έκλεισε” με ένα πριβέ κονσέρτο με μελωδίες που μας συγκίνησαν βαθύτατα. Αποκλειστικά στο Beau Sillage

Ενημερώθηκαν πρόσφατα

Ποια ήταν η πρώτη σας επαφή με την μουσική; Και πώς γεννήθηκε αυτό το πάθος για την χορωδιακή μουσική και την καλλιτεχνική δημιουργία;

Παρά το γεγονός, πως δεν ασχολήθηκα από παιδικής ηλικίας με τη μουσική, οι προσλαμβάνουσες και τα βιώματα που εισέπραξα μεταξύ ενός και δεκαπέντε ετών, ήσαν σημαντικές, λόγω της μητέρας μου, στην οποία οφείλω και τη βιολογική μου ανάπτυξη, αλλά και κάθε τι, που συνόδευσε την μετέπειτα σπουδαστική και καλλιτεχνική μου εξέλιξη.

Στο πατρικό μου σπίτι, της οδού Παναχαϊκού, στα Ψηλά Αλώνια, εκεί που μένουμε και σήμερα, συνάντησα με τη γέννηση μου, ένα γερμανικό πιάνο και με δεδομένο πως η μητέρα μου, ήταν γνώστης του οργάνου, αρεσκόμουν στο να αφουγκράζομαι υπέροχες κλασσικές μελωδίες, αλλά και ελληνική μουσική, που δεξιοτεχνικά έβγαιναν από τα πλήκτρα του πιάνου. Ακόμα και όταν –υποτίθεται- έπρεπε να είμαι στο κρεβάτι μου, για τη νυχτερινή ανάπαυση, εγώ καθόμουν στα σκαλοπάτια της εσωτερικής ξύλινης σκάλας του σπιτιού μας, κρυφά από τη μητέρα μου, με στόχο να εισπράξω μια πανδαισία ήχων και αρμονίας.

Ήσαν οι πρώτες μουσικές μου- ακουστικές- εμπειρίες. Σε παιδική ηλικία, συνήθιζα να παρακολουθώ κάθε Κυριακή εκ του σύνεγγυς, τις λειτουργικές ερμηνείες της Τετραφώνου Χορωδίας του Ι.Ν. Παντανάσσης, με τη διεύθυνση του αείμνηστου Ντίνου Λαγουμιτζή.

Ήσαν οι δεύτερες εμπειρίες μου, ακουστικές και αυτές. Στα δεκαπέντε μου, ξεκίνησα μουσικές σπουδές [θεωρητικά και πιάνο], στο Ελληνικό Ωδείο της πόλης μας [οι καθηγητές μου: Δημήτρης Σινούρης, Χρήστος Ξανθάκης, Γιώτα Σαραβάλου, Σούλα Τζελάτη, Ελένη Σινούρη, Ουρανία Νικολοπούλου]. Αφετηρία, μιας ολόκληρης ζωής, αφιερωμένης στο πεντάγραμμο.

Στα δεκαέξι μου χρόνια, ήμουν ήδη χορωδός της Πατραϊκής Μαντολινάτας, όπως παράλληλα και η μητέρα μου και αργότερα και η σύζυγος μου. Ήταν το ερέθισμα για να υπάρξει η συνέχεια, που ήλθε με την πάροδο του χρόνου, όταν το 1978, σε ηλικία 26 ετών, διηύθυνα για πρώτη φορά, τη χορωδία της Μαντολινάτας εκείνης της εποχής, σ’ ένα αφιέρωμα για τον Fr. Schubert, στο Δημοτικό Θέατρο Πατρών.

New folder35

Ποιος είναι ο ρόλος που παίζει η πειθαρχία στην τριβή ενός παιδιού ή ενός έφηβου με την χορωδιακή μουσική;

Είμαι εκ φύσεως οπαδός της λελογισμένης πειθαρχίας, εμφορούμενος από μία συγκεκριμένη φιλοσοφία, σύμφωνα με την οποία, οι ομαδικές εργασίες- δραστηριότητες [καλλιτεχνικές, αθλητικές κ.λπ.], απαιτούν την ύπαρξη της πειθαρχίας, ως συστατικό επιτυχίας των στόχων, που η κάθε μία από αυτές τις δραστηριότητες, θέτει.

Ο κανόνας ισχύει και για τα παιδιά, π.χ. μιας Παιδικής Χορωδίας και για τους εφήβους, π.χ. μιας Νεανικής Χορωδίας. Εξυπακούεται πως έτι μάλλον επιβάλλεται στους εν γένει ενήλικες, παρά τις δυσκολίες που ο ίδιος ο κανόνας αντιμετωπίζει στην επιβολή του. Εναπόκειται, πάντα στον επικεφαλής της δραστηριότητας, ο τρόπος και η πειθώ, μέσω των οποίων θα γίνει απόλυτα αντιληπτό, πως η απουσία της πειθαρχίας, μάλλον θα οδηγήσει στην αποτυχία του οποιουδήποτε εγχειρήματος.

Για το λόγο αυτό, η αυτοπειθαρχία, αποτελεί «ιδιαίτερο» συστατικό, του κάθε εμπλεκόμενου σε ομαδικές δράσεις.

Σε μια κοινωνία που όλο και περισσότερο έλκεται από τις light εκδοχές της καλλιτεχνικής δημιουργίας και έκφρασης ποιος είναι ο ρόλος αλλά και η τύχη της κλασικής μουσικής παιδείας;

Ίσως να αποτελεί λανθασμένη εκτίμηση, η ομαδοποίηση της όποιας καλλιτεχνικής δημιουργίας και έκφρασης, συνυπολογιζομένου του γεγονότος, πως οι διαφορετικές εκφάνσεις της τέχνης, δε συνηγορούν υπέρ αυτής της άποψης. Η σημερινή κοινωνία, βαίνει προς μία διερεύνηση των αποτελεσμάτων του πολιτιστικού προϊόντος, ανεξαρτήτως της μορφής, με την οποία αυτό, της προσφέρεται.

Η αναζήτηση αυτής της «αλήθειας», δεν αποτελεί και την ευκολότερη των ερευνών της. Γι’ αυτό άλλωστε διχάζεται, ενεργοποιώντας το υποκειμενικό της στοιχείο, αυτό που έχει αναπτυχθεί, ανάλογα με την παιδεία, τη μόρφωση και τις κρατούσες συγκυρίες της. Θα ‘λεγα πως η κλασική παιδεία, εισχωρεί στην πιο «ελαφριά» άποψη της τέχνης, αναζητώντας στηρίγματα στη διαχρονική της πορεία.

Από την άλλη πλευρά, η «εύκολη» δημιουργία και έκφραση, διαβλέπει ευνοϊκά τη δική της προσέγγιση, προς τα δυσκολότερα εκείνα στοιχεία της κλασικής έκφρασης, τα οποία θα της προσδώσουν το επί πλέον κύρος. Αυτή η άποψη είναι μία γενική θεώρηση των πραγμάτων, αλλά αν θα έπρεπε, να τύχει η ερώτηση σας μιας ευθείας απάντησης, θα σας έλεγα, πως ο ρόλος της «κλασικής μουσικής παιδείας», πέραν της διαχρονικότητας της, η οποία είναι αναμφισβήτητη, έχει να προσθέσει σοβαρές υπηρεσίες στον Πολιτισμό, όλων των κοινωνιών, όπου γης.

Συμπερασματικά θα καταχωρούσα την άποψη, πως το «κλασσικό» διαμορφώνεται ανά τους αιώνες, μέσα από την τριβή των κοινωνιών και ως εκ τούτου, δε φαίνεται να διατρέχει τον κίνδυνο της απάλειψης του, από τα συστατικά της καθημερινής ανθρώπινης ζωής.

wedcolors cinematography (35 of 47)

wedcolors cinematography (30 of 47)

Πέραν της κλασικής μουσικής, ποια άλλα είδη μουσικής σας αρέσουν; Για παράδειγμα ακούτε ροκ ή jazz; Και ποια συγκροτήματα ή καλλιτέχνες προτιμάτε;

Είναι δύσκολο να τοποθετηθώ σε αυτή την ερώτηση. Αλλά ειλικρινά σκεπτόμενος, θα απαντήσω, πως συμφωνώ με την κάθε εκδοχή της μουσικής έκφρασης, αρκεί αυτή να αποπνέει «υγεία» και ευγενικό αίσθημα. Το γράφω αυτό, διότι η μουσική και το τραγούδι, είναι στενά συνυφασμένα με το στίχο, αφού αυτή «οφείλει» να ευρίσκεται στη διαρκή υπηρεσία του και όχι το αντίστροφο, σύμφωνα και με το Πλατωνικό δόγμα.

Κατά την έννοια αυτή και στον εξαιρετικά περιορισμένο χρόνο που διαθέτω, θα ακούσω ευχάριστα τις νέες μουσικές τάσεις [ελληνικές και ξένες] δίπλα από ένα «υποδειγματικό» παραδοσιακό τραγούδι [δεν εννοώ «πανηγυριώτικο»], η μία θεσπέσια Βυζαντινή μελωδία. Θα μου άρεσε να παρακολουθήσω μία συναυλία τζαζ μουσικής, αλλά και ένα ρόκ κοντσέρτο, με σοβαρά στοιχεία μουσικής, που έχει να «δώσει» στο ακροατήριο του.

Δε θα πήγαινα όμως, στο ξενυχτάδικο για ένα «γαρυφαλλοπόλεμο», με επένδυση, τα φτηνά αποκαλούμενα «σκυλοτράγουδα». Δε με ενδιαφέρει. Δεν είναι στις αναζητήσεις μου. Γιατί όχι όμως, ένα αυθεντικό λαϊκό τραγούδι ή μία ρεμπέτικη μελωδία, που αναφέρεται στις ρίζες της παράδοσης μας; Δεν σκέπτομαι να αποτάξω από τη συνείδηση μου, το γεγονός πως γεννήθηκα σ’ αυτόν τον ευλογημένο τόπο που λέγεται: Ελλάδα.

wedcolors cinematography (5 of 47)

wedcolors cinematography (15 of 47)

Πάνω από τρεις δεκαετίες στην «Πολυφωνική» ποια στιγμή σας έκανε να νιώσετε βαθιά ικανοποίηση και ποια στιγμή σας έφερε αντιμέτωπο με την απογοήτευση;

Στο πρώτο σκέλος της ερώτησης σας, η απάντηση είναι: κάθε στιγμή που οι συνεργάτες μου και εγώ, έχουμε ολοκληρώσει ένα μέρος του καλλιτεχνικού και πολιτιστικού μας προορισμού. Τότε που το όποιο αποτέλεσμα, συνοδεύεται από την εποικοδομητική κριτική του κοινού, στο οποίο και έχουμε απευθυνθεί. Είναι το χειροκρότημα; Είναι η εσώτερη ικανοποίηση του καλλιτέχνη, ο οποίος αισθάνεται δικαιωμένος για την εξαντλητική του προσπάθεια; Είναι η προσμονή της επόμενης δοκιμασίας; Ίσως και όλα αυτά μαζί.

Αλλά και κάθε στιγμή, η οποία αναδεικνύει το μέγεθος της αγάπης ΟΛΩΝ μας, απέναντι αυτής της «λειτουργίας», της οποίας κάθε φορά γινόμαστε μύστες. Είναι μία μέθεξη και ένα μοναδικό αίσθημα, που δύσκολα κανείς μπορεί να το αντιληφθεί, αν δε βιώσει τη χορωδιακή συνάντηση, ανθρώπων με διαφορετική νοοτροπία και κουλτούρα και καταβολές, ενδεχομένως, τους οποίους άρρηκτα θα συνενώσει η δύναμη της χορωδιακής μουσικής.

Στον αντίποδα, η μερική ή ολική «προβληματική» αντιμετώπιση της Πολιτείας, απέναντι στον πολίτη της, ο οποίος καταβάλει χρόνο και χρήμα, προκειμένου να γίνεται ο δικός της πολιτιστικός πρεσβευτής. Τι πιο άδικο; Αν με ερωτούσατε θα απαντούσα: Σ’ αυτή τη μισητή αδιαφορία, αντιτάσσουμε από κοινού, την αισιοδοξία και την ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο, δίχως παραίτηση από την αρχική μας θέση και φιλοσοφία. Ρομαντικοί, ίσως πει κάποιος. Προτιμητέο. Αλλά πάντως μπροστάρηδες στη μάχη του Πολιτισμού και όχι εραστές της ήττας εκείνων, που αμαχητί αντιμετωπίζουν τη δυσκολία των καιρών!

Το Χριστουγεννιάτικο Κοντσέρτο της «Πολυφωνικής» έχει γίνει ένας σημαντικός θεσμός για την πόλη. Τι να περιμένουμε από το φετινό;

Δεν πίστευα και εγώ πως το 1995, μια συναυλία Χριστουγεννιάτικης μουσικής, στο Δημοτικό Θέατρο της πόλης μας, θα εξελίσσονταν σε αυτό το μεγάλο γεγονός των εορταστικών ημερών. Σήμερα το βλέπουμε γιγαντωμένο και με τεράστιες απαιτήσεις, από την τοπική κοινωνία μας, γεγονός που προσδίδει «βάρος» στις εκάστοτε επιλογές μας, εκτιμουμένων και των οικονομικών δεδομένων του Κοντσέρτου, που είναι αρκούντως υψηλά.

Είναι αποτέλεσμα ιδιαίτερα επιμελημένης, όσον και κουραστικής προετοιμασίας αυτής της συναυλίας. Έργο όλων των συνεργατών μας, στην ΠΟΛΥΦΩΝΙΚΗ [Διοικητικό Συμβούλιο, διευθυντές τμημάτων, πιανίστες, χορωδιακά μέλη, εθελοντές, κ.α.] που με κάθε αυταπάρνηση, προσφέρουν και την τελευταία ικμάδα των δυνάμεων τους, προκειμένου να ενισχύσουν, να ανελίξουν και να διατηρήσουν αυτό το θεσμό.

Η φετινή χρονιά, παρουσιάζει την ιδιαιτερότητα της συνεργασίας μας με το Πανεπιστήμιο Πατρών, με την ευκαιρία των 50 χρόνων από την ίδρυση του και ως εκ τούτου την λαμπρή ανάδειξη της συναυλίας, σχεδόν με όλα μας τα τμήματα. Σημαντική η παρουσία της Αθηναϊκής Συμφωνικής Ορχήστρας ACDEMICA, η οποία υπό τη διεύθυνση του συμπολίτη Αρχιμουσικού, Δημήτρη Μποτίνη, θα κοσμήσει το μουσικό πρόγραμμα του Κοντσέρτου. Μερικά στοιχεία που θα προσδώσουν το στοιχείο της «έκπληξης», ας μου επιτραπεί να μην τα αναφέρω, για ευνόητους λόγους.

wedcolors cinematography (7 of 47)

wedcolors cinematography (24 of 47)

Η «Πολυφωνική» έχει να επιδείξει αναρίθμητες διεθνείς διακρίσεις. Στην Πάτρα έχει τέτοια στήριξη που να συνάδει με την καλλιτεχνική της προσφορά και το εν γένει έργο της;

Σε παρεμφερείς ερωτήσεις, προσπαθώ πάντα, να είμαι δίκαιος. Η κοινωνική στήριξη που παρέχεται στην ΠΟΛΥΦΩΝΙΚΗ, είναι ασφαλώς σε υψηλά επίπεδα και λόγω της αναγνωρισιμότητας της, αλλά και λόγω του καλλιτεχνικού της έργου. Αυτό αποδεικνύεται, άλλωστε, από την προσέλευση των συμπολιτών μας, σε εκδηλώσεις ποικίλου ενδιαφέροντος.

Είναι όμως η μία πλευρά του νομίσματος. Για την άλλη, αυτήν της Πολιτείας, κατέθεσα και πιο πάνω την άποψη μου. Δύο λόγια ίσως ακόμα: «Οι κρουνοί» της Κεντρικής Πολιτείας, είτε συγκυριακά, είτε όχι, έχουν σφραγίσει. Οριστικά; Δε γνωρίζω. Οι άλλοι, της τοπικής Πολιτείας, λειτούργησαν ευεργετικά από το 1998 έως και το 2012. Έκτοτε, η αδυναμία οικονομικής συνδρομής της, προς το επιτελούμενο έργο της ΠΟΛΥΦΩΝΙΚΗΣ, έχει δημιουργήσει σωρεία προβλημάτων στην καθημερινή διαχείριση του κόστους λειτουργίας του Οργανισμού, με δεδομένο μάλιστα πως ΟΛΟΙ οι εμπλεκόμενοι, εργάζονται ΑΝΙΔΙΟΤΕΛΩΣ.

Το αντιμετωπίζουμε, τουλάχιστον αυτή τη στιγμή, προσβλέποντας στις συνδρομές των μελών μας, σε ιδιώτες χορηγούς και σε εξαιρετικές περιπτώσεις συναυλιών των τμημάτων μας. Στην απονομή δικαιοσύνης συγκαταλέγεται η Περιφέρεια Δυτικής Ελλάδος, η οποία αρκετές φορές, έχει σταθεί ως αρωγός και υποστηρικτής των καλλιτεχνικών μας σχεδιασμών, καταθέτοντας τον οβολό της, στη δημιουργία διαφόρων προγραμμάτων.

Αν με ερωτήσατε, κατά πόσον προσωπικά είμαι ευχαριστημένος, η απάντηση μου, πάντα για να είμαι δίκαιος, είναι: Όχι! είμαι δυσαρεστημένος, περιμένοντας και από τη νέα Δημοτική Αρχή, διαφορετική αντιμετώπιση, επί των έργων και όχι επί των λόγων.

Θα ήμουν άδικος όμως, αν δεν αναφερθώ στην ουσιαστική συνδρομή και βοήθεια, στο καλλιτεχνικό έργο της ΠΟΛΥΦΩΝΙΚΗΣ, από επώνυμους μουσικούς δημιουργούς, οι οποίοι συμπαρίστανται στο έργο μας. Δεν καταχωρώ τα ονόματα τους, αντιμετωπίζοντας τον κίνδυνο να παραλείψω μερικούς εξ αυτών.

Πολλοί ισχυρίζονται ότι κάθε είδος μουσικής έχει τον δικό της χώρο και χρόνο ανάλογα με την ψυχική διάθεση και τις προσδοκίες του ακροατή. Συμφωνείτε με αυτή την άποψη;

Ένας τέτοιος ισχυρισμός, εμπερικλείει πάντοτε το στοιχείο της υποκειμενικότητας. Είναι αλήθεια πως διαφορετικοί χώροι και διαφορετικοί χρόνοι δε συνάδουν πάντοτε με όλα τα είδη της μουσικής. Επί παραδείγματι, σ’ ένα χωριό της Ελληνικής Περιφέρειας, που η παράδοση το φέρει άρρηκτα δεμένο με το δημοτικό [παραδοσιακό] τραγούδι, θα ήταν ανόητη η όποια σύνδεση του τοπικού πανηγυριού, με τη Συμφωνία Νο 40 του W.A.Mozart.

Από την άλλη πλευρά, δε θα ήταν παράδοξο να επισκέπτεσαι τη Μετροπόλιταν Όπερα, προκειμένου να παρακολουθήσεις «Τριστάνο και Ιζόλδη» του Richard Wagner και να βρεθείς ενώπιον μιας ρόκ συναυλίας; Ιδού όμως και η ένσταση: Γιατί η κλασσική μουσική είναι προνόμιο μόνον «σοβαρών» αιθουσών; Γιατί η ίδια η μουσική δε θα μπορούσε να ακουστεί σε υπαίθριους χώρους, με την παρουσία χιλιάδων απλών ακροατών, χωρίς φράκο και έξωμες τουαλέτες; Μας το δίδαξαν αυτό περίτρανα, οι «τρείς» διάσημοι τενόροι: Luciano Pavarotti, Placido Domingo, Jose Carreras, αλλά και ο ευρηματικός αρχιμουσικός Andre Rieu, με τις εξαιρετικές συναυλίες τους, σε «ανοικτούς» δημόσιους χώρους.

Με την ίδια λογική, πως μπορεί κάποιος να αποκλείσει μια βραδιά παραδοσιακής μουσικής, από το περίλαμπρο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών; Να προχωρήσω και πιο πέρα: Γιατί θα πρέπει να αποκλείεται ένας Ιερός Ναός, από την πραγματοποίηση μιας συναυλίας, με θρησκευτικό ρεπερτόριο, που ενδεχομένως να έχει στο πρόγραμμα της, χρήση οργάνων ή εκκλησιαστικές μελωδίες δυτικοευρωπαϊκής μουσικής; Είμαι θιασώτης της γνήσιας Βυζαντινής μουσικής, αλλά και των Γραφών, στις οποίες διαβάζουμε: «Αινείτε τον Κύριον, εν χορδαίς και οργάνοις, εν ψαλτηρίω και κιθάρα, Αινείτε Αυτόν». Δεν πιστεύω πως ο J.S. Bach ή ο Pierluigi da Palestrina, ήσαν άθεοι, αιρετικοί ή διώκτες του Χριστιανισμού. Το ακριβώς αντίθετο, μάλιστα!

wedcolors cinematography (29 of 47)

wedcolors cinematography (11 of 47)

Σκεφθήκατε ποτέ να εγκαταλείψετε την χορωδιακή μουσική και να στραφείτε σε άλλα είδη μουσικής που ενδεχομένως, εξαιτίας της ευρύτερης απήχησης τους, θα ήταν και πιο προσοδοφόρα;

Ποτέ! Άλλωστε δεν αντιμετώπισα τη μουσική, ως πηγή πλουτισμού. Ο αείμνηστος δάσκαλος μου, Χρήστος Ξανθάκης, μου είπε στα πρώτα μου βήματα: «Μάθε, να μην έχεις ανάγκη τη μουσική, αλλά να σε έχει εκείνη». Δόξα τω Θεώ, η ενασχόληση μου με το επάγγελμα του Τραπεζικού [33 χρόνια υπηρέτησα, στην Εμπορική Τράπεζα], χάρισε σ’ εμένα και την οικογένεια μου, τα αναγκαία προς το ζην, χωρίς να επιζητώ οικονομικές απολαβές από τη χορωδιακή μουσική, την οποία, όπως και ΟΛΟΙ οι συνεργάτες μου στην ΠΟΛΥΦΩΝΙΚΗ, υπηρετούμε- το επαναλαμβάνω- ΑΝΙΔΙΟΤΕΛΩΣ.

Δεν ανήκει στην προσωπική μου φιλοσοφία, το εκ του Πολιτισμού και της καλλιτεχνικής δημιουργίας, κέρδος. Βέβαια, σαν καθηγητής των Ανώτερων Θεωρητικών της Μουσικής, σε Ωδεία της πόλης μας και επί 40 χρόνια, είχα οικονομικές απολαβές, ανάλογα κάθε φορά από το σύνολο των μαθητών μου, όπως και όταν επί 8ετία υπήρξα Καλλιτεχνικός Διευθυντής της «Χορωδίας Αρμονία Πρέβεζας».

Όντως, το χορωδιακό τραγούδι, δεν είναι προσοδοφόρο οικονομικά. Αν κάποιο κέρδος προκύπτει από μερικές συναυλίες, αυτό θα είναι ένα μικρό ποσό κάλυψης, των πολλών λειτουργικών αναγκών της ΠΟΛΥΦΩΝΙΚΗΣ και τίποτε άλλο. Αυτό δε σημαίνει πως οι «επαγγελματίες» του είδους, πράττουν κακώς, εφ’ όσον η χορωδιακή πράξη, αποτελεί το κύριο επάγγελμα τους.

Καταθέτω απλώς, δύο διαφορετικές απόψεις- εκτιμήσεις, με τη θεώρηση πως ο καλλιτέχνης, «ΚΑΛΟΝ ΕΙΝΑΙ» να βρίσκεται μακράν οικονομικών αγκυλώσεων- εγκλωβισμένος εντός διαφόρων συνδικαλιστικών λογικών, που «φροντίζουν» για το καλό του- , οι οποίες θα του στερούν το υπέροχο δικαίωμα της ψυχικής κοινωνίας με το ακροατήριο, μέσω των ερμηνειών της μουσικής του. Άλλο το ένα και άλλο το επόμενο. Σαφώς διακριτοί ρόλοι.

Είστε ένας άνθρωπος που αφοσιώνεστε σε αυτό που κάνετε. Και η αφοσίωση είναι ακρογωνιαίος λίθος της προόδου. Πώς οραματίζεστε, λοιπόν, το αύριο της «Πολυφωνικής»;

Το ξεκίνημα της ΠΟΛΥΦΩΝΙΚΗΣ, το 1983, συνοδεύονταν και από ένα όραμα. Τη δημιουργία ενός χώρου μουσικής έκφρασης, με στόχο τη δημιουργία και τη συμβολή στον Πολιτισμό της Πατρίδας μας. Αν αυτό το στόχο- όραμα το έχουμε υλοποιήσει σε κάποιο βαθμό, η κοινωνία μας είναι εκείνη που θα το αξιολογήσει. Αν όχι, τότε έχουμε πολλά να κάνουμε ακόμα. Προσωπικά πιστεύω, πως το όραμα δεν τελειώνει στα 31 του χρόνια. Σήμερα διαθέτουμε 9 τμήματα, με σοβαρή και πολυσχιδή δραστηριότητα. Δεν γνωρίζω, αν θεωρηθώ αιθεροβάμων, αναφέροντας πως η δυναμική του χώρου μας, μπορεί και να τα διπλασιάσει. Το κώλυμα ανάγεται στον οικονομικό και μόνον παράγοντα. Πλην όμως, η ανησυχία της έκφρασης και της δημιουργίας υπάρχει, σαν φλόγα άσβεστη, όπως εκείνη την πρώτη στιγμή της 28ης Απριλίου 1983, που αποφασίσαμε να «ταράξουμε» τα λιμνάζοντα νερά της χορωδιακής μουσικής, στην πόλη μας.

Μαζί με αυτή την ανησυχία- αντίθετη του εφησυχασμού- να προσθέσω και την ευχή, οι συνεργάτες μου και εγώ να έχουμε συν Θεώ, υγεία και με τη στήριξη της πατραϊκής κοινωνίας, να προχωρούμε βήματα καλλιτεχνικής προόδου… Και κάτι ακόμα: Ο ακρογωνιαίος λίθος, όπως τον αναφέρετε, είναι απαραίτητο να έχει και την οικογενειακή στήριξη του, προκειμένου να αναλώνεται νυχθημερόν στο έργο αυτής της καλλιτεχνικής δημιουργίας και προσφοράς. Εννοώ, τη μητέρα μου Βούλα, τη σύζυγο μου Μαρία, αλλά και τα δύο υπέροχα παιδιά μου Κωνσταντίνο και Αλέξανδρο.

Εν τέλει, η ερώτηση σας και ευχαριστώ γι’ αυτό, μου δίνει το δικαίωμα της αναφοράς, στους άμεσους συνεργάτες μου, χωρίς την παρουσία και το έργο των οποίων, θα ήταν αδύνατη η οποιαδήποτε μουσική δραστηριότητα της ΠΟΛΥΦΩΝΙΚΗΣ:

ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ: Γιάννης Κόττορος [Πρόεδρος], Σταμάτης Λέκκας [Αντιπρόεδρος], Ολυμπία Ζώη-Τσίρη [Γ. Γραμματέας], Γιώργος Σταματόπουλος [Ταμίας], Παναγιώτης Αρκαδιανός [Εφ. Δ. Σχέσεων], Καίτη Πολιτικού- Σπηλιωτοπούλου [Έφορος], Κλαίρη Βελετά [Έφορος], Σολωμού Βούλα [Επίτιμη Πρόεδρος].

ΑΝ/ΤΡΙΑ ΚΑΛ/ΚΗ ΔΙΕΥΘΥΝΤΡΙΑ: Έφη Καββαδία- Ζέρβα.

ΠΡΟΠΑΙΔΙΚΗ ΧΟΡΩΔΙΑ: Δήμητρα Πίτσου- Διαμαντοπούλου [Διευθύντρια], Ελένη Μουζάκη [Βοηθός Διεύθυνσης], Λώρα Ανδρέσα [πιάνο].

ΠΑΙΔΙΚΗ ΧΟΡΩΔΙΑ: Ελένη Παπαδοπούλου- Αραβαντινού [Διευθύντρια], Μαρίνα Μυλωνά [πιάνο].

ΝΕΑΝΙΚΗ ΧΟΡΩΔΙΑ: Ελένη Παπαδοπούλου- Αραβαντινού [Διευθύντρια], Αλμπένα Πένκοβα [πιάνο].

ΜΙΚΤΗ ΧΟΡΩΔΙΑ: Ο υπογράφων [διευθυντής], Λούση Χριστοδούλου [πιάνο].

ΒΥΖΑΝΤΙΝΟΣ ΧΟΡΟΣ: Γιάννης Κόττορος [χοράρχης]

ΓΥΝΑΙΚΕΙΟ ΦΩΝΗΤΙΚΟ ΣΧΗΜΑ «ΕΜΜΕΛΕΙΑ»: Σταμάτης Λέκκας [Διευθυντής], Αρετούσα Νικολοπούλου [βοηθός Διεύθυνσης, πιάνο].

ΦΙΛΑΡΜΟΝΙΚΗ ΟΡΧΗΣΤΡΑ: Γιώργος Μπουρδόπουλος [Αρχιμουσικός]

ΘΕΑΤΡΙΚΟ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙ: Αθηνά Καλλιμάνη- Γεωργιτσοπούλου [Διευθύντρια]

ΩΔΕΙΟ ΠΟΛΥΦΩΝΙΚΗΣ: Γιώργος Μπουρδόπουλος [Διευθυντής], Έφη Καββαδία- Ζέρβα [Διοικητική Διευθύντρια].

ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΥ: Αθανασία Παπασταύρου.

Παράλειψη θα αποτελούσε η μη αναφορά μου στους Εφόρους και  στα 600 και πλέον μέλη των τμημάτων μας, που αποτελούν την «έκφραση» κάθε καλλιτεχνικής μας δημιουργίας. Τα τιμώ και τα ευχαριστώ, δημόσια.

wedcolors cinematography (26 of 47)

 Αν το Beau Sillage ήταν μουσικό κομμάτι ποια εκτέλεση θα διευθύνατε;

Νομίζω, πως η απάντηση μου είναι προβλέψιμη. Στη στήλη της ιστοσελίδας του Beau Sillage, “Selectives” και στη κατηγορία Culture, διαβάζω περίτεχνα νέα, Πολιτιστικού ενδιαφέροντος. Θα την ονομάσω OVERTURE [εισαγωγή], μιας νέας σύνθεσης οικουμενικού- πολιτισμικού ενδιαφέροντος. Στη θέση των οργάνων θα ανακαλύψουμε τους πολύτιμους συνεργάτες σας. Στη θέση των φωνών, ΟΛΟΥΣ εκείνους, που πασχίζουν για να προσθέσουν στην κοινή υπόθεση του Πολιτισμού. Κι αφού μου απονέμετε την τιμή, της ανόδου μου στο «podium» της Ορχήστρας, αρχίζουμε με «levare», σε tempo 7/8 και ρυθμό: «Allegro ma non troppo» …Καλή ακρόαση! Σας ευχαριστώ!

wedcolors cinematography (20 of 47)

Info: Κορίνθου 280 & Γούναρη, τηλ.: 2610 279679, 2610 22224

www.polyphonikipatras.gr & Facebook

Photography: Βασίλης Σιούτος