Μας έδειξε την θέση του ο Ήλιος

με το κεντρί και το γεμάτο πιάτο

γόνιμο αίμα στις σπηλιές μ’ ένα πυρσό στα χείλη

στην γλώσσα του μπλεγμένο πάντα ένα καναρίνι

 

Μας έδειξε την θέση του ο Ήλιος

κι εμείς παίρνουμε την θέση μας στην Άνοιξη

δεν αναγνωρίζουμε το χθεσινό σκοτάδι για δικό μας

δεν θ’ ακολουθήσουμε τις πόλεις

 

Θα φτιάξουμε μια καλή γενιά

μονιασμένοι σαν τους σχηματισμούς  που ταξιδεύουνε τα πουλιά

με τον βηματισμό της αστραπής

και την θερμοκρασία της Γνώσης και της Ευθύνης

Θα κυβερνήσουμε την Ευτυχία

σαν την ανερχόμενη Εποχή

Θα δεσμευτούμε στην εργασία της Ειρήνης

γιατί το δίκαιο ζει στα δάκρυα και το αθώο στο φιλί

γιατί η χαρά έχει Στιγμές και ο θάνατος μόνο χρονολογίες

Στις καθαρές καρδιές κυλάει πόσιμος ο χρόνος

 

Οι χαμένες μάχες δεν είναι τίμια καταφύγια

Με πείσμα, με αιτία και ηδονή

ας απελπίσουμε την τάξη και την ασφάλεια

ας ξαναβρούμε τους συγγενείς μας απ’ την πλευρά της Φαντασίας

Δεν είναι πλάνο η αλήθεια , ούτε μια τρέλα νεανική

Όρθιοι πλέον οι καιροί να ειπωθούν οι λέξεις

Να μιληθούν απ’ την αρχή

Η άρθρωση της σκέψης και ο απαράλλαχτος Λόγος

μοναχοπαίδι της Ωφέλειας εις τους αιώνες των αιώνων

 

Λ – ό – γ – ο –ς ,  λό – γος , ο Λόγος

 

Στον Λόγο δόθηκαν οι δέκα εντολές του Ήλιου

Να προπορεύεται, πρώτος ν’ αντικρίζει

Να κυλάει την πέτρα  από τους τάφους

Να οξειδώνει την σιωπή του μέγα Θρήνου

Να τετραγωνίζει τον κύκλο του αίματος

Ν’ ανταποδίδει το Ανθρώπινο

Να διαιωνίζει την αμφιβολία

Να σαμποτάρει την ύλη και το απυρόβλητο

Να φυλάει την φτέρνα της Δικαιοσύνης

Ν’ αναπαριστά την ύφανση της Μουσικής

Ν’ ακούει το καινούριο και το αλαργινό

 

Ψυχή μου στον Ειρηνικό να πλεύσεις

στα νερά του Ειρηνικού ν’ ανέβεις

εκεί που ο χρόνος είναι αυταπόδεικτος

και ο ορίζοντας αλαφρωμένος απ’ του ανθρώπου τα σχέδια

Λίγο χρόνο να γίνεις σύντροφος της θάλασσας

με τον τρόπο των δελφινιών

Στην πλάτη ενός άλμπατρος ζήσε την ιδεολογία που φέρνει τα πουλιά στο Νότο

Στο μάτι μιας φάλαινας τις προσευχές των λιωμένων πάγων

και τους θερμοπίδακες των υποβρύχιων ηφαιστείων

Αναζήτησε τους μουσώνες και τις τροπικές καταιγίδες

τα σοκάκια των τιτάνιων κυμάτων και τις στοές

των βυθισμένων ακτών

Μάθε τα πραγματικά ονόματα των τυφώνων

Σκαρφάλωσε στις παγωμένες λίμνες και στα παλιά πηγάδια

Ταξιδέψε πρώτη θέση στο Ρεύμα του Κόλπου

Μέτρησε τους δακτυλίους της Περιπέτειας

και τους ρόζους της πραγματικής μας Πατρίδας

 

Ψυχή μου,  νυχτερινή μου όραση

με τις θρυαλλίδες γαλήνης και την απόκοσμη βεβαιότητα

τις μαύρες τρύπες με την λευκή καρδιά

Κάθε σου άστρο ενός ήλιου ο ιδρώτας

Κάθε σου άστρο με τις γενιές του

και κάθε γενιά με τα δικά της εγκλήματα να διηγηθεί στα παιδιά της

Κάθε σου άστρο το δικό του θυμικό

τις παρελάσεις του και τις γιορτές

Κάθε σου άστρο και ένα σπίτι, μια εστία για τα όνειρα

μια λίγη επιστροφή για τους νεκρούς μας

για μια μικρή παράκληση ή μια βοήθεια στην έκβαση της πραγματικότητας

να καταγραφούν τα δευτερόλεπτα της μέγιστης Απόστασης

δεδικασμένο της εσωτερικής υγρασίας της Ζωής

 

Κάθε σου άστρο προσλαμβάνει διαφορετικά το φως

και αλλιώς το αποδίδει στα τραγούδια του λαού του

στη νοσταλγία και στους αποχαιρετισμούς

Διαχειρίζεται τον χρόνο με άλλη βαρύτητα

πριν τον επιστρέψει πάλι στα πνευμόνια του Σύμπαντος

 

Κάθε σου άστρο κι ένα επιφώνημα

όταν οι Άνθρωποι ανθίζουν ολόκληρη την Ζωή τους

με μια δύναμη που διατηρείται μεγαλοπρεπής και τρυφερή

και μετά τον Θάνατο

όπως ακριβώς τ’ ανάκτορα των παιδικών μας χρόνων

 

Μ’ ένα ξερό κομμάτι ψωμί ζυμώνουμε τον Ουρανό μας

και με το μέγα Θάρρος

 

 

Christos Koukis

About Christos Koukis

Ήθελε τόσο να μεγαλώσει και τα κατάφερε στην Αθήνα. Ήθελε τόσο να σπουδάσει σε ένα πιο βαρετό ίδρυμα από το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο μα στάθηκε άτυχος. Ήθελε τόσο να ταξιδέψει σε πολλά και διαφορετικά μέρη που κάπου ανάμεσα ξέχασε το μυαλό του. Η κακιά η ώρα τον έκανε ποιητή και του μπέρδεψε μια μελωδία στην γλώσσα. Λατρεύει την σοκολάτα και κάθε παράγωγο της φαντασίας. Δεν του αρέσει να μιλάει για τον εαυτό του όταν είναι μπροστά ο ίδιος. Πάντα θυμάται πως δεν είναι όσα λένε οι άλλοι πως είναι.