Παρακολουθώντας εδώ και χρόνια, εκατοντάδες ντοκιμαντέρ για την ζωή στην άγρια φύση, για κάθε λογής πτηνό, ερπετό, θηλαστικό ή θαλάσσιο πλάσμα αυτού του πλανήτη νιώθω πως δεν είμαι καθόλου μόνος. Είμαι όμως πολύ απομονωμένος. Δεν λέω πως θα ήθελα πιο στενή καθημερινή επαφή με το βασίλειο των ζώων, ούτε πως θα ήθελα να κυνηγάω ή να με κυνηγάνε λιοντάρια, θαλάσσιοι ελέφαντες ή γυπαετοί. Απλώς είμαι επώδυνα πλέον μακριά από το νόημα της ομορφιάς που εκπνέει η φύση κάθε λεπτό και εισπνέει την ίδια ακριβώς στιγμή.

Όλα εκεί έξω παλεύουν κάθε στιγμή για την επιβίωση τους όπως και εμείς. Όλα εκεί έξω κάθε στιγμή ταξιδεύουν και προσπαθούν για το καλύτερο όπως και εμείς. Όλα εκεί έξω φτιάχνουν κοινότητες – μικρές ή μεγάλες – μεταναστεύουν θέλοντας ή μη, πολεμούν και σκοτώνονται όπως και εμείς. Όλα εκεί έξω ανατέλλουν και δύουν, εξελίσσονται και εφευρίσκουν νέους τρόπους να προσαρμοστούν στον χρόνο που κυλάει πάνω στις συνθήκες που διαμορφώνονται. Όλα εκεί έξω ζευγαρώνουν, γεννάνε και αναπαράγονται. Προσέχουν τα μικρά τους, κάθονται μερόνυχτα πάνω από τις φωλιές τους, αναζητούν τροφή για τα μικρά τους, τα αναγνωρίζουν μέσα στο τεράστιο πλήθος και αισθάνονται την απώλεια της ζωής όπως και εμείς. Όλα εκεί έξω ερωτεύονται.

Σας προκαλώ μόνο να δείτε την εκπληκτική παρέλαση που κάνουν τα αρσενικά ροζ φλαμίνγκος στις λίμνες της Κένυας για να προσελκύσουν τα θηλυκά. Μια επίδειξη περηφάνιας και χρωμάτων, μια κανονική ερωτοτροπία στην πιο λαμπρή της μορφή. Σας παρακαλώ αγόρια και κορίτσια, δείτε το όσες φορές χρειάζεται ώστε να πάψετε να φλερτάρετε μέσω facebook και με ηλίθια αστεία ή κόλπα.

Παρακολουθώντας τον τρόπο της φύσης να υπάρχει και να προχωράει διαπιστώνει κανείς πως τα πλάσματα βιώνουν στ’ αλήθεια τον κόσμο και δεν τον ζούνε όπως εμείς. Αντιλαμβάνονται την μεγάλη φλεγόμενη εικόνα του και όχι την οπτική που επιβάλει σε εμάς η ακόρεστη και απρόσεκτη λαχτάρα μας για πρόοδο. Δεν έχουν  συνείδηση του θανάτου και της αγάπης, δεν έχουν ονόματα και χαρακτηριστικά για καθετί που περπατάει ή πετάει δίπλα τους, έχουν όμως την αίσθηση της ομορφιάς. Δεν την επικαλούνται για να ευτυχήσουν ή για να εξελιχθούν, ούτε την κυνηγάνε αδιάκοπα διότι για αυτά η ομορφιά είναι παντού, καλά ανακατεμένη στο διάλυμα του κόσμου και στην σωστή δοσολογία. Αυτό που οι άνθρωποι βλέπουν ως αποτύπωμα του ωραίου, τα πλάσματα της φύσης το βλέπουν απλώς ως μια ακόμα πατημασιά τους πάνω στον πλανήτη.

Γιατί, όμως, το απολύτως φυσικό μάς εντυπωσιάζει και μας αφήνει έκπληκτους; Όλα εκεί έξω αγνοούν τον γραμμικό χρόνο και ζούνε την κυκλική διάσταση των εποχών. Όλα εκεί έξω δεν ψάχνουν κανένα νόημα και δεν τους ενοχλεί καθόλου που ο ήλιος, η σελήνη και η λάμψη της αστραπής αδιαφορούν μεγαλοπρεπώς για την ύπαρξή μας. Εμάς αυτή η σκέψη μας τρελαίνει για αυτό και αναζητούμε αλλά και απαιτούμε μια εξήγηση είτε από την θρησκεία είτε από την επιστήμη. Θέλουμε να λύσουμε το μυστήριο του σύμπαντος, αυτού που αντικρίζουμε τις νύχτες που δεν μας πιάνει ο ύπνος και αυτού που αντικρίζουμε τις νύχτες που ο ύπνος είναι ο καλύτερος μας φίλος. Θέλουμε να υπάρξουμε ενεργά μέσα στην μαγεία γι’ αυτό άλλωστε και φτιάχνουμε μουσική.

Όλα εκεί έξω έχουν την ομορφιά συστατικό του αίματός τους ενώ εμείς έχουμε την ομορφιά συστατικό των δακρύων μας. Η συνείδηση της αγάπης που δεν μας αφήνει ποτέ μόνους…

(*Από την παράσταση “Ο Σιμιγδαλένιος” σκην. Γιάννης Αναστασάκης)

Christos Koukis

About Christos Koukis

Ήθελε τόσο να μεγαλώσει και τα κατάφερε στην Αθήνα. Ήθελε τόσο να σπουδάσει σε ένα πιο βαρετό ίδρυμα από το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο μα στάθηκε άτυχος. Ήθελε τόσο να ταξιδέψει σε πολλά και διαφορετικά μέρη που κάπου ανάμεσα ξέχασε το μυαλό του. Η κακιά η ώρα τον έκανε ποιητή και του μπέρδεψε μια μελωδία στην γλώσσα. Λατρεύει την σοκολάτα και κάθε παράγωγο της φαντασίας. Δεν του αρέσει να μιλάει για τον εαυτό του όταν είναι μπροστά ο ίδιος. Πάντα θυμάται πως δεν είναι όσα λένε οι άλλοι πως είναι.