All the world’s a stage, And all the men and women merely players. – William Shakespeare

 

Όλος ο κόσμος μια σκηνή και η ζωή μας να εξελίσσεται σαν μια ταινία.

Ο πρωταγωνιστής δεν ξέρει ότι χιλιάδες μάτια τον παρακολουθούν-απλά παίζει. Μιλάει, σκέφτεται , κινείται, αγαπάει, πονάει, κινδυνεύει, χαίρεται, παίρνει αποφάσεις, κάνει ό,τι ορίζει ο ρόλος του. Σα θεατής, τον παρακολουθείς-να προσπαθεί, να κάνει λάθη, να υποφέρει, να ενδίδει στις αδυναμίες του, να βασανίζεται από τους δαίμονές του. Η ανατροπή είναι στην άλλη γωνία… έρχεται και σε ξαφνιάζει… Ο ήρωας ρίχνεται σε μια άγνωστη, δύσκολη, αμήχανη κατάσταση την οποία παλεύει να διαχειριστεί… συνθήκες που τον βγάζουν από την προσωπική του ζώνη ασφάλειας και τον φέρνουν αντιμέτωπο με την πρόκληση… – να ξεπεράσει τον εαυτό του έτσι όπως τον ξέρει… θα το καταφέρει;

Δεν υπάρχει ρουτίνα ή μονοτονία σε μια καλή ταινία – η πλοκή έχει σκοπό να κρατήσει το ενδιαφέρον του θεατή και να τον ‘διακινήσει’… Ποιος μπορεί να  απολαύσει μια βαρετή ταινία…; Μια βαρετή ταινία σε στέλνει για ύπνο.  Μια καλή ταινία όμως πραγματικά σε «υπνωτίζει»… Σε υπνωτίζει προτού  σε αφυπνίσει – και για να σε αφυπνίσει τελικά… κι αυτό είναι διαφορετικό.

Σημαίνει ότι καθώς παρακολουθείς, η προσοχή σου σα μια δέσμη φωτός κατευθύνεται αποκλειστικά στη σκηνή σε σημείο που να μπαίνεις ο ίδιος στο έργο και να ταυτίζεσαι με τους ήρωες και τις καταστάσεις που ζουν. Τότε βρίσκεσαι σε μια κατάσταση ύπνωσης.  Κι όταν πια το έργο τελειώσει  αφυπνίζεσαι. Επανέρχεσαι δηλαδή έτσι κάπως μουδιασμένος αρχικά στην πραγματικότητά σου – όμως έστω για λίγο η ταινία μένει στο μυαλό σου – έχει επηρεάσει εσένα και τον τρόπο που βλέπεις τον κόσμο σου, έχει δημιουργήσει ερωτήματα μέσα σου…

Μ’ αυτό το σκοπό και δεν το κρύβω… να σας δημιουργήσω ερωτήματα, αναρωτιέμαι: θα μπορούσατε να φανταστείτε τη ζωή σας σα μια ταινία;

Για μια στιγμή κατεβείτε από την οθόνη και καθίστε αναπαυτικά στο σκοτάδι. Μπείτε στο ρόλο του θεατή. Και αφήστε την προσοχή σας να γίνει μια δέσμη φωτός. Επιτρέψτε στον εαυτό σας να υπνωτιστεί καθώς παρακολουθείτε την ταινία της ζωή σας.

Βγείτε για λίγο από το ρόλο σας, ένα ρόλο που μπορεί να σας πηγαίνει γάντι, μπορεί ωστόσο και να είναι δοσμένος, δανεισμένος, ακόμη και ξένος… και απλά δείτε την ταινία να προβάλλεται.

Μήπως είναι από εκείνες που σε στέλνουν για ύπνο; Μήπως όχι, αλλά το έργο έχει κάνει «κοιλιά»;

Τι τίτλο θα βάζατε; Ποιο είναι το είδος της ταινίας; Είναι περιπέτεια, δράμα, κωμωδία, αισθηματική κομεντί; Εσείς τι θα θέλατε να είναι; Υπάρχουν καταστάσεις που επαναλαμβάνονται; Υπάρχει κάποιο ηθικό δίδαγμα που μοιάζει να θέλει να σας μεταφέρει;

Πού εξελίσσεται η ιστορία; Ποιες είναι οι κύριες σκηνές;  Τι ρόλο παίζετε εσείς; Ποιός είναι ο πρωταγωνιστής στην ταινία σας; Τι κάνει αυτός; Ποιο είναι το προσωπικό του δράμα; Περιπλανιέται άσκοπα από σκηνή σε σκηνή ή κατευθύνεται αποφασιστικά προς ένα συγκεκριμένο στόχο ή σκοπό; Τι συναισθήματα βιώνει;

Έχει ενδιαφέρον να δείτε ακόμη και ποιοι είναι «οι κακοί» στην ταινία σας; Τι ρόλο παίζουν στην προσωπική σας ανάπτυξη; Πώς προκαλούν τον ήρωα να ξεπεράσει τα όρια του; Πώς θα ήταν το έργο χωρίς αυτούς άραγε…

Και μετά πάλι… πώς νιώθετε βλέποντας αυτή την ταινία; Θα τη συστήνατε σε κάποιον;

Θυμηθείτε ότι το έργο ακόμη εξελίσσεται. Οι επόμενες σκηνές δεν έχουν γυριστεί ακόμη. Έχετε τη δυνατότητα να πάρετε το ρόλο του σκηνοθέτη, να αλλάξετε ακόμη και το σενάριο…

Aν δεν είστε ο πρωταγωνιστής, επιλέξτε παρόλα αυτά ένα ρόλο που να απολαμβάνετε και παίξτε τον όσο καλύτερα μπορείτε…

Δώστε στην πλοκή μεγαλύτερο ενδιαφέρον… γράψτε πιο ζωντανούς διαλόγους, επιλέξτε μέρη και τοποθεσίες που σας εκφράζουν περισσότερο. Εμπλουτίστε κάθε σκηνή με περισσότερο πάθος και ένταση. Οδηγείστε τον ήρωά σας έξω από την προσωπική του ζώνη ασφάλειας και τραβήξτε την προσοχή του κοινού σας με λίγη μαγεία…

Βγείτε από το σενάριο αν χρειαστεί… και αναγκάστε και τους άλλους να βγουν κι εκείνοι… Χορέψτε, τραγουδήστε, αυτοσχεδιάστε… αφήστε τον εαυτό σας να σας εκπλήξει καθώς ζωγραφίζετε έξω από τις γραμμές… Και μην επιτρέπετε στους άλλους χαρακτήρες να υπαγορεύουν τη συμπεριφορά σας. Να θυμάστε ότι εσείς είστε ο σκηνοθέτης και εσείς διανέμετε τους ρόλους, ποιος μιλάει και πόσο σε κάθε σκηνή…

Μπορεί να βγείτε από την αίθουσα κάπως μουδιασμένοι… δεν πειράζει -είναι μια ένδειξη ότι αφήσατε για λίγο τον εαυτό σας να υπνωτιστεί- μπορεί να είναι αυτό ακριβώς που χρειαζόταν για να αφυπνιστείτε…

Γιατί η ζωή όπως και η ταινία είναι σύντομη – γυρίζεται και παίζεται ζωντανά αυτή τη στιγμή… Απολαύστε τη!

About Elena Kampisopoulou

Η Έλενα Καμπισοπούλου είναι θεραπεύτρια-ψυχολόγος και απολαμβάνει να εξερευνά ακούραστα τα υπαρξιακά ερωτήματα, που αναπόφευκτα τίθενται από τη ζωή με μια μάλλον αισιόδοξη προοπτική και τη διάθεση να αγκαλιάζει την εμπειρία με το μαγικό τρόπο που αυτή ξεδιπλώνεται. Αγαπά τις λέξεις και τα λογοπαίγνια, τις αντιθέσεις, τα παράδοξα, τον ήλιο και τη θάλασσα, τις καυτερές γεύσεις, τις έξυπνες συζητήσεις και γοητεύεται από το συνδυασμό δύναμης και ευαισθησίας στους ανθρώπους. Αφιερώνει το χρόνο της στη θεραπευτική της δουλειά, που γίνεται έναυσμα για διαρκή προσωπική διεύρυνση, το διάβασμα, το γράψιμο, τη γυμναστική, τη χαλάρωση νου και σώματος και την ανάπτυξη νέων project με ανθρώπους που μοιράζονται τα ενδιαφέροντα και τον ενθουσιασμό της.