Είναι κάτι μυρωδιές που σε πηγαίνουν πολλά χρόνια πίσω. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, για την δική μου επιστροφή στα παλιά, ευθύνεται εδώ και μέρες ένα λουλούδι και για την ακρίβεια μια πασχαλιά. Η μεθυστική μυρωδιά της με ταξίδεψε πίσω στο χρόνο και μονίμως με καλεί να ξαπλώσω κάτω από ένα δέντρο με τα χέρια ακουμπισμένα στο σβέρκο και τα πόδια σταυρωμένα, να κλείσω τα μάτια και να παγώσω το χρόνο για να πάρω μέσα μου το παραδεισένιο άρωμά του.

Παντού γύρω μου αυτή την εποχή, σε κάθε γωνιά, σε κάθε γειτονιά, σε κάθε σπίτι, ανθίζουν οι πασχαλιές κάνοντάς με να νιώθω ότι πετάω στα ουράνια. Μια ευωδία που πλημμυρίζει κάθε βήμα μου και ενισχύει τις ανάσες μου.

Συγκλονιστικό τι είναι ικανό να κάνει ένα λουλούδι, δεν συμφωνείς; Και πόσο πίσω μπορεί να σε πάει το άρωμά του… Προσωπικά με πήγε πίσω. Πολύ πίσω. Πίσω στην εποχή που όλα ήταν αθώα και ξέγνοιαστα. Μου ξύπνησε την νοσταλγία και επιθύμησα να κάνω ένα περίπατο στο παρελθόν. Στο μακρινό παρελθόν. Εκεί που άφησα τα παιδικά μου αποτυπώματα. Στην παλιά μου γειτονιά. Εκεί που κάπoτε οι δρόμοι ήταν γεμάτοι φωνές, παιχνίδι και χαρές.

Γύρω-γύρω, μπροστά και πίσω από τις αυλές κάθε σπιτιού, βρίσκεται από μια πασχαλιά. Που με τα λεπτά της και διακριτικά μοβ χρώματά της με προκαλεί να κάνω ένα νοσταλγικό περίπατο στο τετράγωνο της γειτονιάς. Περπατώντας απαλά και όχι βιαστικά, αφουγκράζοντας κάθε μικρή ανάμνηση που μπορεί να προσφέρει το μυαλό μου. «Να, εδώ σε αυτό το πεζοδρόμιο, κάθισα μια φορά με τις φίλες μου και γράφαμε με κιμωλία στην καυτή άσφαλτο το καλοκαίρι», «σε αυτό το σημείο παίζαμε ποδόσφαιρο τα κορίτσια εναντίον των αγοριών και οι φωνές ήταν γεμάτες ενέργεια», «σε εκείνο το σήμα του «STOP» μας περίμενε κάθε πρωί το σχολικό», «στα σκαλοπάτια του πρώην σπιτιού μου καθόμασταν και ακούγαμε μουσική», «στην πίσω αυλή κάναμε τα χορευτικά μας», «εδώ, ο γείτονας ήταν άγριος και μας φώναζε να κάνουμε ησυχία», «σε αυτό το δρόμο κρυβόμασταν και παίζαμε χιονοπόλεμο», «στο μπροστινό μέρος του σπιτιού ο πατέρας μου φύτευε όμορφα λουλούδια και στην πίσω αυλή λαχανικά», «σε εκείνο το παράθυρο ήταν το δωμάτιό μου», «σε εκείνο το σημείο του σπιτιού, στο μπαλκόνι, καθόταν η μητέρα μου και μας παρακολουθούσε που παίζαμε», «σε τούτο το γρασίδι ανοίγαμε τα σιντριβάνια για να βραχούμε», «σε εκείνο το σπίτι το αγαπημένο (μέχρι σήμερα) ζευγάρι μας καμάρωνε και όλο χαμογελούσε», «να, εδώ σε αυτόν τον τοίχο είχα ζωγραφίσει μια καρδιά», «σε αυτό το σημείο έβαζε ο πατέρας μου το αυτοκίνητό του όταν επέστρεφε από την δουλειά», «από αυτόν τον δρόμο πηγαίναμε στο πάρκο και στις κούνιες», «σε αυτή τη στροφή μια φορά έπεσα με το ποδήλατο»…

Οι μυρωδιές φέρνουν πίσω αναμνήσεις. Γιατί είναι αυτές οι οσμές που αγγίζουν το συναισθηματικό μέρος του εγκεφάλου και των τμημάτων της μνήμης. Και γι’ αυτό το λόγο όταν μυρίζεις πράγματα θυμάσαι τα συναισθήματά σου. Αναμνήσεις που δεν ξεχνάς. Που μόνο όταν ξαναπάς, και πατήσεις ξανά τη γη στην οποία κάποτε είχες αφήσει το στίγμα σου, μπορείς να θυμηθείς. Και θυμάσαι. Θυμάσαι έντονα με αφορμή εκείνης της ζωηρής οικείας μυρωδιάς που καταφέρνει να σε γυρίσει χρόνια πίσω, στο γλυκό παρελθόν. Εκεί που κάποτε έπαιξες με την ψυχή σου, γέλασες με την καρδιά σου και έζησες έντονες και μοναδικές στιγμές.

Όλα αυτά, χάριν μιας μοβ πασχαλιάς…

Vassilia Camara

About Vassilia Camara

Γεννήθηκε στο όμορφο Μόντρεαλ του Καναδά. Πήγε σχολείο αλλά υποστηρίζει με πάθος ότι τα μαθήματα της ζωής είναι το... πραγματικό σχολείο. Εργάζεται στο χώρο των ΜΜΕ τα τελευταία 12 χρόνια στην Πάτρα κάνοντας λίγο πολύ τα πάντα. «Κρυφό» της πάθος η ζωγραφική. Από μικρή θυμάται να πιάνει χαρτί και να ζωγραφίζει με τις ώρες και μια ωραία μέρα στο ξεκάρφωτο την πήρε η αδελφή της από το χέρι και την πήγε σε μια σχολή σχεδίου μόδας. Κάποιες φορές στη ζωή θέλουμε έναν άνθρωπο να μας ταρακουνάει… Εργάζεται στο «thebest.gr» και είναι συνιδιοκτήτρια του «Beau Sillage». Χαλαρώνει με soft jazz, της αρέσει να ταξιδεύει σε δικούς της φανταστικούς κόσμους, αλλά και σε πραγματικούς, βρίσκει ομορφιά σε απλά καθημερινά πράγματα, είναι αισιόδοξη σε σημείο που εκνευρίζει τους άλλους αλλά δε τη νοιάζει και πιστεύει ότι η ευτυχία μπαίνει χωρίς να το καταλάβεις από την πόρτα που ξέχασες ανοιχτή…