Δεν είχα σκοπό να γράψω για το Νίκο Ρωμανό. Όπως ίσως και οι Αρχές δεν είχαν σκοπό να του κάνουν το χατήρι. Αυτή η μαγεία του να σε ξεπερνάνε ή να σε οδηγούν τα γεγονότα.

Παρακολουθώ όλες αυτές τις μέρες με περίσσια προσοχή όλες τις εξελίξεις. Έχω διαβάσει όλες τις γνώμες, τις ανακοινώσεις, μέχρι και το νομοθετικό πλαίσιο που διέπει την περίπτωσή του κάθισα και διάβασα προσεκτικά. Πήγαινε το χέρι μου να σχολιάσω posts και άρθρα αλλά δεν το έκανα. Είχα μια άποψη, όπως άλλωστε όλοι μας, αλλά δεν ήμουν σίγουρη ότι ήταν η σωστή, οπότε προτιμούσα να την κρατάω για τον εαυτό μου ή να τη συζητήσω με μερικούς φίλους.

Τα βιβλία μου είναι τα κοσμήματά μου. Τα λατρεύω. Τις μέρες που διαβάζω το καθένα αφήνω μέσα στις σελίδες του κάτι που να θυμίζει πότε το διάβασα. Π.χ. τα ακτοπλοϊκά εισιτήρια από ένα ταξίδι ή από ένα σινεμά. Κατά διαβολική σύμπτωση το βιβλίο της μητέρας του Ρωμανού, Παυλίνας Νάσιουτζικ «Τόση λίγη αλήθεια» που περιγράφει μέσα την ιστορία του πατέρας της που είχε καταδικαστεί για φόνο, έχει εξέχουσα θέση στη βιβλιοθήκη μου. Μου το είχε φέρει ένας φίλος δημοσιογράφος όταν νοσηλευόμουν στο νοσοκομείο κι έχω αφήσει μέσα το λουλούδι που μου έφερε η αδερφή μου και κάτι ακόμα «ακριβό». Με είχε συγκινήσει η προσπάθεια της κόρης να υποστηρίξει τον πατέρα της και μέσα μου με έπεισε για την αθωότητά του.

Ο γιος της παρόλα αυτά δεν είναι αθώος ως προς τις πράξεις για τις οποίες δικάστηκε. Έχει ομολογήσει και καταδικαστεί. Και όχι μόνο αυτό, αλλά δεν έχει δείξει μεταμέλεια για τα όσα έχει κάνει. Δεν το γνωρίζω το παιδί προσωπικά. Δεν έχω ιδέα τι άνθρωπος είναι, όπως σχεδόν κανένας μας. Γνωρίζουμε όλοι ότι του συνέβη κάτι τραγικό, σκότωσαν το φίλο του μπροστά στα μάτια του. Καταλαβαίνω ότι είναι δύσκολο να ζεις με αυτό. Και ότι αυτό το γεγονός μπορεί να σε αλλάξει. Ίσως και να σε οδηγήσει σε μια ένοπλη ληστεία. Ίσως και να σε κάνει να ανοίξεις πυρ κατά τρίτων των οποίων θα μπορούσες να αφαιρέσεις τις ζωές. Οπωσδήποτε όμως και σε άλλους έχουν συμβεί παρόμοια τραγικά γεγονότα στη ζωή τους και δεν έφτασαν στο ίδιο σημείο. Δεν αντιδρούμε όμως όλοι οι άνθρωποι το ίδιο θα μου πείτε. Και θα έχετε δίκιο.

Δεν είμαι ψυχίατρος, ούτε ψυχολόγος για να ξέρω κατά πόσο το συγκεκριμένο βίωμα ευθύνεται για τις μετέπειτα πράξεις του. Ούτε νομικός και δικαστικός για να κρίνω ποια πρέπει να είναι η ποινή του. Τα αφήνω στους ειδικούς. Όμως το να θεωρεί κάποιος εντάξει το να παίρνει ένα όπλο και να πυροβολεί μου ακούγεται κομματάκι επικίνδυνο για τους υπόλοιπους.  Ήθελα να ζήσει ο Νίκος. Ήθελα να πάω να τον ταΐσω εγώ η ίδια με το ζόρι. Ήθελα και να σπουδάσει. Η παιδεία και η μόρφωση όταν γίνονται με το σωστό τρόπο είναι ευλογία. Απλώς διατηρούσα μερικές επιφυλάξεις για το πόσο ασφαλές θα ήταν το να μπαίνει ελεύθερος και ανενόχλητος σε ένα αμφιθέατρο όπου μέσα μπορεί να κάθονται και οι ανιψιές μου και τα παιδιά όλου του κόσμου. Και για την ασφάλεια του ίδιου ακόμα..

Δεν τίθεται θέμα εκδίκησης. Είμαι κατά στο να εκδικείται μια κοινωνία στο πρόσωπο ενός νεαρού άντρα με τέτοια βιώματα. Τίθεται θέμα σωφρονισμού, αλλαγής τρόπου σκέψης σε κάποια θέματα και επανένταξης. Κι επίσης τίθεται θέμα τήρησης του ποινικού νόμου. Κάθε παράνομη πράξη έχει μια τιμωρία. Αλλιώς θα ήμασταν ζούγκλα.

«Παρτίδα» για «σκληρούς παίχτες» όλη αυτή η ιστορία και οι αποφάσεις δύσκολες. Μη όντας ειδική δεν μπορούσα να σκεφτώ τη σωστή λύση. Και τώρα που τη διάβασα στα διάφορα ειδησεογραφικά μέσα συνεχίζω να μην ξέρω αν είναι σωστή. Αυτό θα το δείξει ο καιρός. Και τα αποτελέσματα. Άλλωστε όλοι και όλα εκ του αποτελέσματος κρίνονται.

Εκείνο που ξέρω όμως είναι με χαροποίησε το γεγονός πως βρέθηκε μια λύση. Χάρηκα που θα ζήσει ο Ρωμανός. Χάρηκα που θα σπουδάσει. Χάρηκα που μια ολόκληρη Βουλή συμφώνησε επιτέλους σε κάτι. Χάρηκα γιατί και οι δυο «πλευρές» νίκησαν σήμερα. Και ο αγώνας του Νίκου δικαιώθηκε και οι Αρχές έδειξαν το μεγαλείο της υποχώρησης και της παραχώρησης «δεύτερης ευκαιρίας». Χάρηκα για τη δεύτερη ευκαιρία.

Δε μένω όμως στις «νίκες» γιατί η «μάχη» εκεί έξω μαίνεται ακόμα. Για όλους.  Εύχομαι να ξαναδώ σύμπνοια στη Βουλή γιατί την έχουμε ανάγκη για να σωθούμε. Εύχομαι να υπάρξουν και για άλλους ανθρώπους δεύτερες ευκαιρίες. Να δικαιωθεί και άλλων ο αγώνας. Ελπίζω να δικαιώσει ο Ρωμανός την απόφαση. Εύχομαι να σπουδάσει, να δίνει ζωή και να αξιοποιήσει την αστείρευτη μαχητικότητα και επιμονή του όχι μόνο για το δικό του καλό αλλά για το κοινό καλό. Με όπλα την παιδεία και τη μόρφωση αυτή τη φορά.  Για μια καλύτερη κοινωνία στην οποία τόσο πιστεύει.

Νίκη, μα ή μάχη μαίνεται…

Maria Kakavani

About Maria Kakavani

Η Μαρία αλλού γεννήθηκε, αλλού πήγε σχολείο, από αλλού είναι η μαμά της από αλλού ο μπαμπάς της, από αλλού οι παππούδες της, αλλού μεγάλωσε, αλλού έζησε, αλλού μετακόμισε για να εγκατασταθεί και αλλού είναι τώρα και συνεχίζει. Γενικά είναι αλλού! Έχει πτυχίο και μεταπτυχιακό (ΜΒΑ) από το Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών και τα έχει κάνει ωραία κορνίζα, μιλάει μερικές γλώσσες αλλά μάλλον όχι τις απαραίτητες και λατρεύει τα media γιατί εκεί γεννήθηκε και εξελίχτηκε επαγγελματικά και γνώρισε τον κόσμο από την αρχή. Πιστεύει από καρδιάς πως παρόλες τις δυσκολίες κάθε πρωί που ξυπνάμε πρέπει να κοιταζόμαστε στον καθρέφτη, να χαμογελάμε και να λέμε «θα τα καταφέρω!» Και να τα καταφέρνουμε!