Το ραντεβού δόθηκε μία Τετάρτη στις 6 το απόγευμα σε μία από τις πιο πράσινες πλατείες της Πάτρας, την Πλατεία Όλγας. Η Πατρινή Έφη Ντολτσίνη -το πρόσωπο που κρύβεται πίσω από το label Efi Dolcini Handbags– γεννήθηκε στην Γερμανία, μεγάλωσε στην Πάτρα, σπούδασε στο Λονδίνο και τώρα ζει στην Αθήνα όπου μεταμορφώνει το όνειρό της σε χειροποιήτες τσάντες που έχουν κερδίσει τις εντυπώσεις στην Ελλάδα αλλά και το εξωτερικό. Με σπουδές στη διαφήμιση και ένα μεταπτυχιακό στην Σχολή Καλών Τεχνών, όταν δεν δουλεύει απολαμβάνει να περνάει χρόνο με την κόρη της ενώ δεν ξεχνάει στιγμή πως τα καλύτερα είναι αυτά που ακόμα δεν έχουν έρθει!

efidolc-2

Ποια είναι η ιστορία του label Efi Dolcini handcrafted bags και πώς οδηγήθηκες στην απόφαση να ασχοληθείς με το design και έπειτα να ιδρύσεις το δικό σου label;

Ε.Φ: Είναι μια ιστορία με τίτλο “I can’t escape myself”. Δεν μπορώ να πω οτι έγινε συνειδητά, με οδήγησε μια άγνωστη δύναμη που με πίεζε πάντα προς τη μόδα. Δούλευα για χρόνια στη διαφήμιση και ταυτόχρονα έκανα το μεταπτυχιακό μου στη σχολή καλών τεχνών. Μέσα απ’ όλη αυτήν την επαφή με την τέχνη και την ώθηση που σου έρχεται να κάνεις και κάτι ακόμα, και κάτι καινούριο, παρακολούθησα κάποια σεμινάρια μόδας και επειδή ήξερα από μικρή να ράβω ξεκίνησα να σχεδιάζω και να κατασκευάζω τις πρώτες τσάντες. Αποφάσισα οτι θέλω να γίνει η κύρια απασχόλησή μου επειδή έφτασε η στιγμή που δεν ήθελα να κάνω τίποτα άλλο. Φυσικά τα πράγματα αλλάξαν από εκεί και πέρα. Εγώ ασχολούμαι μόνο με τον σχεδιασμό και την εύρεση των πρώτων υλών και η κατασκευή γίνεται σε μικρές βιοτεχνίες στην Ελλάδα.

Πόσο εύκολο είναι για μία σχεδιάστρια μόδας να εδραιωθεί στην ελληνική αγορά;

Ε.Φ: Έυκολο δεν το λες αλλά έχω την εντύπωση ότι η εποχή μας είναι μεταβατική για όλους και αυτό βοηθάει. Γενικά υπάρχει μια στροφή από την πλευρά των καταναλωτών που φαίνεται οτί μετά την τρέλα των μαζικών προιόντων ψάχνουν πλέον και κάτι πιο καλό και διαφορετικό. Εντωμεταξύ η κρίση έχει βοηθήσει εμάς τους νέους σχεδιαστές γιατί έχουν γίνει ευνοικότεροι οι όροι της παραγωγής και ταυτόχρονα υπάρχει από όλες τις πλευρές μια διάθεση για συνεργασία και δημιουργία. Το κλίμα μοιάζει θετικό, σαν να γκρεμίστηκε κάτι πίσω μας αλλά κανείς να μη γυρνάει πίσω να κοιτάξει.

Γνωρίζω πως επιμένεις στην 100% ελληνική παραγωγή; Τι δυσκολίες σου έχει δημιουργήσει αυτό; Είναι η Ελλάδα χώρα που θα μπορούσε κάποιος να χρησιμοποιεί σαν βάση του μακροπρόθεσμα;

Ε.Φ: Ναι αυτή η ιδέα μας άρεσε πάρα πολύ. Είχαμε φανταστεί ότι θα γίνονται όλα μέσα στη γειτονιά μας και θα ειναι όλα εύκολα και οικογενειακά. Φυσικά η πραγματικότητα μας προσγείωσε. Η παραγωγή στην Ελλάδα είναι δύσκολη από την αρχή μέχρι το τέλος και χρειάζεται να έχεις πολλή υπομονή και φαντασία για να τα βγάλεις πέρα. Αλλά εντάξει, όπως όλα σε αυτήν την χώρα των θαυμάτων, στο τέλος με ένα μαγικό τρόπο κάπως βρίσκουν τον δρόμο τους. Όσο για το αν μπορεί μια εταιρεία να εξελιχθεί και να παραμείνει η παραγωγή της τοπική, η αλήθεια είναι ότι είναι δύσκολο αλλά όχι ακατόρθωτο. Επειδή στην Ελλάδα οι νέοι σχεδιαστές αυτήν τη στιγμή είναι πολλοί και θα γίνουν ακόμα περισσότεροι, νομίζω πως αντίστοιχα θα αυξηθούν και οι απαιτήσεις για σωστή παραγωγή που να ανταποκρίνεται στα ζητούμενα. Στο μέλλον κάτι μου λέει ότι θα είναι πιο έυκολα για όλους.

efidolc-11

Οι τσάντες είναι ιδιαίτερα αγαπητό αξεσουάρ. Ποια είναι η ιδιαιτερότητα των δικών σου σχεδίων και τι θεωρείς ότι τις ξεχωρίζει από τον ανταγωνισμό;

Ε.Φ: Εγώ πάντα απορούσα γιατί πρέπει οι τσάντες να είναι μονόχρωμες και έτσι λίγο βαρετές. Φυσικά ο λόγος είναι ότι πρέπει να ταιριάζουν με τα περισσότερα ρούχα, πράγμα που εμένα προσωπικά δεν με απασχολούσε και πολύ, ήμουν πάντα της σχολής του τσίρκου. Μου άρεσαν τα πολύχρωμα prints, floral, animal, γεωμετρικά, παραδοσιακά όλου του κόσμου. Όλα! Έχω αυτήν τη θεωρία ότι μια γυναίκα που έχει βρει το στιλ της δε μπορεί να ξεφύγει και πολύ από αυτό. Οι επιλογές της, από τη διακόσμηση του σπιτιού της μέχρι το κοκκαλάκι της, ακολουθούν μια συγκεκριμένη γραμμή που πηγάζει από μέσα. Το μόνο που έχει να κάνει είναι να εμπιστευτεί την παρόρμησή της και να αγοράσει ότι της αρέσει χωρίς να το σκεφτεί πολύ. Στο τέλος όλα αυτά θα είναι δικά της και πάνω της θα μοιάζουν σωστά.

Φυσικά αυτό συμβαίνει και στη δουλειά όταν είναι δημιουργική. Εγώ ήθελα να δημιουργήσω τσάντες που θα ήταν οι πρωταγωνιστές του συνόλου και όχι απλά ένα αξεσουάρ που οφείλει να ταιριάζει με το ρούχο. Φανταζόμουν τσάντες που θα αναδείκνυαν τέλεια το μαύρο φορεματάκι αλλά θα μπορούσαν και να συνδυαστούν με τα πιο τολμηρά χρώματα και μοτίβα. Επίσης, κάτι άλλο που φαντασιώνομαι είναι να ανοίγουν τα επόμενα κορίτσια μετά από χρόνια τα μπαούλα και να είναι μέσα οι τσάντες, από μια άλλη εποχή, κειμήλια της τρελής νιότης. Και να ξαναρχίζουν όλα απ’την αρχή!

Ποια θα έλεγες πως είναι η κύρια πηγή έμπνευσής σου;

Ε.Φ: Δεν ξέρω αν έχω κύρια πηγή. Μου αρέσει πολύ να παρατηρώ τα πάντα και ειδικά τις λεπτομέρειες, να ζουμάρω λίγο. Θέλω να κοιτάζω τα πράγματα που είναι λίγο αφημένα και δεν τα κοιτάζει κανείς γιατί πάνω τους πάντα υπάρχουν θρύψαλα που διψάνε να ξαναγεννηθούν. Αν θεωρήσουμε δεδομένο ότι παρθενογένεση δεν υπάρχει, έχω πάντα την αίσθηση ότι όταν το παλιό συναντιέται με το καινούριο και αυτά μαγειρεύονται μέσα στο μυαλό του δημιουργού, δημιουργούνται τα πιο ωραία. Κάτι άλλο που κάνω πολύ συχνά είναι όταν διαβάζω ένα βιβλίο να σχεδιάζω στο μυαλό μου τους χαρακτήρες και να προσπαθώ να φανταστώ πως είναι ντυμένοι και τι αξεσουάρ κρατάνε. Θυμάμαι, διαβάζοντας, να φαντάζομαι την βαλίτσα Carmen σε μια αποβάθρα τρένων να περιμένει να επιβιβαστεί με την κάτοχό της.

efidolc-10

Σε ενδιαφέρει να εδραιωθείς στο εξωτερικό; Από όσο γνωρίζω ήδη συνεργάζεσαι με μπουτίκ σε Βρετανία και Ισπανία…

Ε.Φ: Ναι οι ξένες αγορές ήταν από την αρχή κάτι που θέλαμε πολύ. Πέρυσι πήραμε μέρος σε μια διεθνή έκθεση στο Λονδίνο και από ‘κεί προέκυψαν οι περισσότερες συνεργασίες με τις μπουτίκ του εξωτερικού. Εγώ ήθελα πολύ να προσεγγίσω την αγορά της Αγγλίας γιατί έζησα αρκετά χρόνια εκεί και επειδή οι σπουδές μου ήταν καλλιτεχνικές και κατά κάποιο τρόπο εκεί διαμορφώθηκε το στυλ μου, η δουλειά μου είναι αρκετά επηρεασμένη από εκείνα τα χρόνια του Αγγλικού underground street style. Φέτος σχεδιάζουμε να πάμε σε μια αντίστοιχη έκθεση στο Παρίσι και γενικά να τις γυρίσουμε όλες σιγά σιγά. Είμαι πολύ περίεργη να γνωρίσω τον κόσμο της μόδας στην Ευρώπη και είναι και μια καλή ευκαιρία για ταξίδια.

Πώς αντιμετωπίζεις τις συνέπειες της οικονομικής κρίσης, δεδομένου ότι η κίνηση στις αγορές είναι αισθητά μειωμένη;

Ε.Φ: Το αντιμετωπίζω όπως όλοι, με ψυχραιμία. Ένα καλό ίσως είναι ότι εγώ δεν υπήρξα ποτέ έμπορος στις εποχές προ κρίσης. Εφόσον δεν έχω γνωρίσει τις μέρες της αφθονίας μάλλον οι μέρες τις μετριότητας δεν μου φαίνονται και τόσο κακές. Βέβαια η εικόνα είναι ότι όλοι γκρινιάζουν, μαγαζιά κλείνουν και γενικά ο κόσμος δυσκολεύεται. Έχω τη βεβαιότητα όμως πως θα περάσει όλο αυτό. Οι άνθρωποι τώρα με την κρίση μου φαίνεται ότι έχουν πεισμώσει περισσότερο και αρνούνται να δεχτούν τη μιζέρια έτσι απλά.

Πόσο δύσκολο είναι να συνδυάζεις τη μητρότητα με την καριέρα σε ένα χώρο τόσο απαιτητικό;

Ε.Φ: Ευτυχώς τα τρελόπαιδα είναι πιο απαιτητικά και δεν καταλαβαίνουν από απαιτητικούς χώρους. Εντάξει θέλει γερά νεύρα και αντοχή αλλά η μητρότητα περιέχει και τη σούπερ δύναμη: Σε κάνει ατρόμητο! Θα έλεγα όμως πως είναι το αντίθετο αυτό που συμβαίνει. Εγώ από τότε που έγινα μαμά τα βλέπω όλα πιο εύκολα, δηλαδή είμαι σε μια φάση που χαίρομαι που μόλις τελειώσω τη δουλειά θα πάω στην παιδική χαρά να κάνω κούνια. Είναι μια ξεχασμένη ανεμελιά που παρά την κούραση μπαίνει πάλι στη ζωή σου. Νομίζω πως είναι πολύ σωστή η σειρά που έρχονται τα πράγματα στη ζωή. Είσαι παιδί, είσαι έφηβος, μετά είναι the time of your life και μετά είσαι μεγάλος. Και εκεί που τα έχεις κάνει όλα, λες τώρα τι θα γίνω? Και έρχεται ένα μικρό και χαζό και σου δείχνει το δρόμο.

efidolc-5

Ποιες είναι οι φιλοδοξίες σου για το label και τι προβλέπεις στο μέλλον;

Ε.Φ: Θα ήθελα να αρέσουν αυτά που κάνω και να είναι οι πελάτες ικανοποιημένοι με το προϊόν. Στα άμεσα σχέδια είναι ένας νέος χώρος και μια ανδρική και παιδική σειρά. Εγώ θα ήθελα γενικά να ταξιδέψουν οι ιδέες μας σε όλο τον κόσμο και να γνωρίσουμε ενδιαφέροντες ανθρώπους και θα είμαι ικανοποιημένη αν μια μέρα το στιλ της μάρκας γίνει τόσο χαρακτηριστικό που θα αναγνωρίζεται με μια ματιά. Επίσης, αυτό που θα ήθελα με την πρώτη ευκαιρία θα ήταν να βρω κάποιον να συνεργαστώ. Γενικά λειτουργώ καλύτερα μέσα σε ομάδα. Αυτή τη στιγμή έχει αναλάβει ο αδερφός μου το κομμάτι των πωλήσεων και λειτουργεί καλά. Αλλά θα ήθελα μια μέρα να είμαστε πολλοί, να υπάρχει πολυφωνία, περισσότερες ιδέες, διαφωνίες, διαφορετικότητα. Είμαι πάντα πολύ ανοιχτή σε καινούριες προτάσεις συνεργασίας.

Ποια είναι η αγαπημένη σου στιγμή μέσα σε μια δημιουργική μέρα δουλειάς;

Ε.Φ: Μου αρέσει πολύ όταν ένα σχέδιο έρχεται και δένει τέλεια και εμφανίζεται ξαφνικά μπροστά μου ακριβώς όπως το είχα φανταστεί. Όταν καταφέρνει να βρει το δρόμο να γίνει από μια αχνή ιδέα-ανάμνηση-επιθυμία, κάτι καινούριο και αληθινό. Επίσης, μου αρέσει εξίσου πολύ όταν καταφέρνω να πείσω τον εαυτό μου να κοιμηθεί, εκεί στις πρώτες πρωινές ώρες…

efidolc

Τι θα συμβούλευες μια νεαρή και ανερχόμενη designer;

Ε.Φ: Τον εαυτό μου δηλαδή…Θα με συμβούλευα να είμαι πιο συγκεντρωμένη, να αρχίζω ένα πράγμα και να το τελειώνω πριν αρχίσω το άλλο και ξεχάσω για πάντα αυτό που έκανα πριν, να μην αφήνω τον Γκούφη να παίζει γιουκουλέλι ντυμένος χαβανέζα στο κεφάλι μου όταν μου μιλάνε για σοβαρά πράγματα, να με ενδιαφέρει λιγότερο η γνώμη των άλλων, να κοιμάμαι τις νύχτες και να μάθω να βάζω σωστή προτεραιότητα στους στόχους μου. Επίσης, οργάνωση, τάξη, συνέπεια, υπομονή. Δεν κατέχω τίποτα από όλα αυτά. Α! Και θα μου ευχόμουν να αποκτήσω καλύτερη μνήμη.

Αν το “BeauSillage” ήταν τσάντα ποιο μοντέλο θα ήταν και γιατί;

Ε.Φ: Νομίζω η Muybridge, γιατί ενώ είναι σε κλασσική γραμμή και χρώμα, αν κοιτάξει κανείς προσεκτικά στο κούμπωμα θα δει τη λεπτομέρεια με τα αλογάκια του Μuybridge να τρέχουν γύρω απ’την πράσινη τρέσσα.

efidolc-17

Photography: Πέτρος Πυλαρινός

*Ευχαριστούμε θερμά το υπέροχο καφέ “Papillon“.

Pepy Roumelioti

About Pepy Roumelioti

Γεννήθηκε μεγάλωσε και σπούδασε στην Πάτρα. Είναι κορίτσι από σπίτι με γαλλικά πιάνο μπαλέτο, χωρίς τα γαλλικά και το πιάνο. Μικρή ήθελε να γίνει μπαλαρίνα μέχρι, που ο Christian Louboutin αρνήθηκε να σχεδιάσει ένα ζευγάρι pointe shoes για εκείνη. Λατρεύει τη μόδα, τις δραστηριότητες και το καλό φαγητό. Αν και οι σπουδές της αφορούν την σωστή διαχείριση των οικονομικών σε μία επιχείρηση, εκείνη ειδικεύτηκε στην επικοινωνία, τη διοίκηση, και τις δημόσιες σχέσεις. Είναι ιδρύτρια του «Beau Sillage», έχει εργαστεί ως Fashion Editor στο περιοδικό «The Βest» και το όνειρό της είναι, να αποκτήσει το δικό της περιοδικό μόδας, τη δική της εταιρεία επικοινωνίας, να γυρίσει όλο τον κόσμο ή και τα τρία μαζί!