Πλησιάζει η Ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου. Η γιορτή το έρωτα κατά την οποία ερωτευμένοι σε όλο τον κόσμο θα γιορτάσουν με ανθοδέσμες, σοκολατάκια, αρκουδάκια που κρατούν καρδούλες, καθώς και ραντεβουδάκια σε εστιατόρια. Για μερικούς η ημέρα του Αγ. Βαλεντίνου  δίνει τη δυνατότητα να επιδείξουν την αγάπη και τα συναισθήματά τους με τις παραπάνω χειρονομίες. Ωστόσο υπάρχει και η υπόλοιπη μερίδα ανθρώπων που την βλέπουν σαν ένα αγοραστικό τέχνασμα, μια ψεύτικη γιορτή και ακόμα χειρότερα, μία ημέρα που θυμίζει ένα πονεμένο χωρισμό.

Προσωπικά δεν καταδικάζω την γιορτή. Ούτε και την επικροτώ. Προσπαθώ κι εγώ όπως και οι υπόλοιποι να διαπιστώσω σε ποια κατηγορία ανήκω. Το σκέφτηκα πολλές φορές. Θυμάμαι, ας πούμε, όταν ήμουν στην εφηβεία ψοφάγαμε και κάτι τέτοια. Σαν παιδί, δεν σκέφτεσαι την ουσία αυτής της υποτιθέμενης γιορτής. Απλά ζούσες τη στιγμή και έκανες πράγματα που άρμοζαν στην αφέλεια της νιότης. Αλλά τώρα πια που έχω περάσει από αυτό το στάδιο, αναρωτιέμαι τελικά αν η ημέρα που κάποιοι επέλεξαν να την κάνουν μια γιορτή που το «Σ’αγαπώ» δίνει και παίρνει, είναι μια καταπιεστική γιορτή στην οποία τα ζευγάρια νιώθουν «εξαναγκασμό», από το να αισθάνονται αυθεντικά τη θέληση να χαρίσουν στο έτερον ήμισυ ρομαντικές στιγμές…

Σκεφτείτε… Ο χρόνος έχεις 365 ημέρες. Γιατί άραγε να περιμένουμε εκείνη τη μία και μοναδική ημέρα να δείξουμε τι πραγματικά σημαίνει ο άλλος για εμάς; Γιατί αν ήταν διαφορετικά τα πράγματα, αναρωτιέμαι πώς είναι δυνατόν η 14 Φεβρουαρίου -που υποτίθεται γιορτάζουμε τον έρωτα- να υπάρχει τέτοιος διχασμός; Οι μισοί την αγαπούν και οι άλλοι μισοί την μισούν.

Σαφώς και είναι μια ημέρα που σου δίνει την ευκαιρία να κάνεις κάποια πράγματα για την ή τον σύντροφό σου. Φυσικά και είναι μια «υπενθύμιση» να κάνεις ένα διάλειμμα από την ρουτίνα σου και να σκεφτείς όμορφες ιδέες για να ξαναζωντανέψεις την φλόγα. Τι γίνεται όμως τον υπόλοιπο χρόνο;

Γράφοντας αυτό το άρθρο για την Ημέρα που διχάζει κόσμο και κοσμάκη, έβγαλα το εξής συμπέρασμα: Είναι όμορφη η γιορτή αρκεί να μην καταντάει «υποχρέωση». Αποκτάει επίσης νόημα όταν για σένα η κάθε ημέρα είναι του Αγ. Βαλεντίνου. Με λουλούδια και σοκολατάκια πού και πού. Καμιά φορά σε ένα τσακωμό, να χαρίσεις πολύχρωμα μπαλόνια και χνουδωτά αρκουδάκια για να της ή του φτιάξεις την μέρα. Ένα γλυκό φιλί σε μια αναπάντεχη στιγμή που θα νιώσει την αγάπη και την φροντίδα που χρειάζεται. Μια αγκαλιά όταν υπάρχει η ανάγκη ουσιαστικής επαφής…

Ναι, όμορφη η 14 Φλεβάρη. Αλλά είναι αδιαμφισβήτητο, ότι κάθε μέρα που δίνεις και δείχνεις την αγάπη σου, η ημέρα του Έρωτα απλά θα είναι μια έξτρα ευκαιρία να απογειώσεις εις το έπακρον και χωρίς τα «πρέπει», το άλλο σου μισό.

Κλείνοντας σας αφιερώνω του τραγούδι που μόνο η Ella Fitzgerland επιτρέπεται να το τραγουδάει, με τίτλο My Funny Valentine…

Vassilia Camara

About Vassilia Camara

Γεννήθηκε στο όμορφο Μόντρεαλ του Καναδά. Πήγε σχολείο αλλά υποστηρίζει με πάθος ότι τα μαθήματα της ζωής είναι το... πραγματικό σχολείο. Εργάζεται στο χώρο των ΜΜΕ τα τελευταία 12 χρόνια στην Πάτρα κάνοντας λίγο πολύ τα πάντα. «Κρυφό» της πάθος η ζωγραφική. Από μικρή θυμάται να πιάνει χαρτί και να ζωγραφίζει με τις ώρες και μια ωραία μέρα στο ξεκάρφωτο την πήρε η αδελφή της από το χέρι και την πήγε σε μια σχολή σχεδίου μόδας. Κάποιες φορές στη ζωή θέλουμε έναν άνθρωπο να μας ταρακουνάει… Εργάζεται στο «thebest.gr» και είναι συνιδιοκτήτρια του «Beau Sillage». Χαλαρώνει με soft jazz, της αρέσει να ταξιδεύει σε δικούς της φανταστικούς κόσμους, αλλά και σε πραγματικούς, βρίσκει ομορφιά σε απλά καθημερινά πράγματα, είναι αισιόδοξη σε σημείο που εκνευρίζει τους άλλους αλλά δε τη νοιάζει και πιστεύει ότι η ευτυχία μπαίνει χωρίς να το καταλάβεις από την πόρτα που ξέχασες ανοιχτή…