Το σκηνικό έχει ως εξής: Ένας καναπές δίπλα στο τζάκι και ένα μικρό κοριτσάκι κουλουριασμένο με τη μάλλινη, πικέ κουβέρτα να παρακολουθεί με δέος τις φλόγες της φωτιάς.

Κάπως έτσι ξεκινάει η ιστορία μου με την αλήθεια. Από πιτσιρικάκι ακόμα, περίμενα με ανυπομονησία τα παραμύθια της γιαγιάς για να διαπιστώνω αν είναι αλήθεια τα όσα διαδραματίζονταν στις αφηγήσεις της.

Αλήθεια το λες γιαγιά; Ο κακός μάγος την κοίμισε την πριγκίπισσα; Τελικά η Κοκκινοσκουφίτσα γλίτωσε από τον λύκο;

Η γιαγιά μου, με σχεδόν αριστοτεχνικό τρόπο προσπαθούσε να μου απαντήσει χωρίς να με κάνει να στενοχωρηθώ, αφού στο τέλος θα ζούσαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα.

Στην πραγματική ζωή το πράγμα διαφέρει λίγο, καθώς η αλήθεια είναι μία έννοια που αρκετοί δυσκολεύονται να διαχειριστούν. Πρέπει ΠΑΝΤΑ να λέμε την αλήθεια, αλλά τι γίνεται όταν αυτή η αλήθεια μεταμορφώνεται σε «μαγικό καθρέφτη» και ξεγυμνώνει κάθε μελανό σημείο που θα ήθελες έντεχνα να κρύψεις; Ή ακόμα χειρότερα τι συμβαίνει όταν αυτή η αλήθεια αφορά αγαπημένα σου πρόσωπα; Κάποιες φορές, όντας υπέρμαχος της αλήθειας, λέω αυτό που πραγματικά σκέφτομαι και κάποιες άλλες σιωπώ, διότι θεωρώ ότι ο συνομιλητής μου δεν είναι προετοιμασμένος ψυχολογικά ή εκπαιδευμένος σωστά για να ακούσει την ωμή αλήθεια, την δική μου αλήθεια, την αλήθεια του καθένα από εμάς όταν καλείται να πει την άποψή του για ένα οποιοδήποτε θέμα.

Δεν θα ξεχάσω ποτέ τη στιγμή που ο Σίμπα μαθαίνει πως πέθανε ο πατέρας του στην αξέχαστη ταινία κινουμένων σχεδίων «Ο Βασιλιάς των Λιονταριών». Έκλαιγα τρία μερόνυχτα για να συνέλθω από το σοκ και μόλις πήρα τα πάνω μου αναρωτήθηκα γιατί θα έπρεπε να του πούνε την αλήθεια… θα μπορούσαν να του πουν πως απλά έφυγε μακριά και ούτε γάτα ούτε ζημιά. Από την άλλη είναι σωστό να ζει μια ζωή μέσα σε ένα ψέμα;

Αυτά τα διλλήματα είναι καθημερινό φαινόμενο. Να χαρακτηρίζεσαι από απόλυτη ειλικρίνεια προς τους άλλους ή μερικές φορές να τους λες αυτό που έχουν ανάγκη να ακούσουν για να αισθανθούν καλύτερα; Αν κάτσουμε και δούμε προσεχτικά σε πόσους αποφεύγουμε να πούμε την αλήθεια και σε πόσους πραγματικά λέμε αυτό ακριβώς που σκεφτόμαστε θα καταλάβουμε αμέσως πως η μάχη είναι άνιση. Ο λόγος προφανής, αν λάμψει αυτή, θα σκοτεινιάσουν οι ζωές των ανθρώπων, οι οποίοι μια χαρά τα βόλευαν με μερικά ψέματα…

Νομίζω όμως πως στο τέλος όσο δύσκολο και να είναι εκείνη θα λάμψει… και θα είναι τόσο λυτρωτική και τόσο λαμπερή όπως το τέλος στα παραμύθια των παιδικών μας χρόνων!!!

Pepy Roumelioti

About Pepy Roumelioti

Γεννήθηκε μεγάλωσε και σπούδασε στην Πάτρα. Είναι κορίτσι από σπίτι με γαλλικά πιάνο μπαλέτο, χωρίς τα γαλλικά και το πιάνο. Μικρή ήθελε να γίνει μπαλαρίνα μέχρι, που ο Christian Louboutin αρνήθηκε να σχεδιάσει ένα ζευγάρι pointe shoes για εκείνη. Λατρεύει τη μόδα, τις δραστηριότητες και το καλό φαγητό. Αν και οι σπουδές της αφορούν την σωστή διαχείριση των οικονομικών σε μία επιχείρηση, εκείνη ειδικεύτηκε στην επικοινωνία, τη διοίκηση, και τις δημόσιες σχέσεις. Είναι ιδρύτρια του «Beau Sillage», έχει εργαστεί ως Fashion Editor στο περιοδικό «The Βest» και το όνειρό της είναι, να αποκτήσει το δικό της περιοδικό μόδας, τη δική της εταιρεία επικοινωνίας, να γυρίσει όλο τον κόσμο ή και τα τρία μαζί!