Τρέχω, τρέχεις, τρέχουμε. Όλοι κάπου πάμε. Γυρίζει η γη, γυρίζουμε κι εμείς μαζί της. Χωρίς παύση τις περισσότερες φορές. Χωρίς μια στάση να πάρεις μια ανάσα. Έτσι, να ξαποστάσεις λίγο. Να ξεκουράσεις εκείνο το μυαλό που δουλεύει σαν μια καλοκουρδισμένη μηχανή πρωί, μεσημέρι, βράδυ χωρίς ένα διάλειμμα.

Οι περισσότεροι από εμάς έτσι λειτουργούμε γιατί έτσι μας μεγάλωσαν. Να πιστεύουμε δηλαδή ότι η ζωή είναι μια συνεχόμενη πάλη και προσπάθεια. Ειδικά σε αναπτυσσόμενες χώρες, είναι και το μυστικό της επιτυχίας. Πρόκειται δηλαδή για μια ισχυρή κοινωνική πεποίθηση.

Στους ανθρώπους δεν έρχονται όλα τόσα εύκολα και ακούραστα. Γι’ αυτό και εκτιμάμε περισσότερο αυτό που παλεύουμε να καταφέρουμε. Κι έτσι το μυαλό δεν σταματά να δουλεύει και να κουράζεται γιατί πολύ απλά επιδιώκει να διατηρήσει αυτό το επίτευγμα. Αντιθέτως στους νόμους της φύσης, τα πράγματα έρχονται πιο φυσικά και αβίαστα. Όλα είναι ρυθμισμένα. Όλα είναι τακτοποιημένα. Ενώ για εμάς, ισχύει το γνωμικό που λέει ότι χωρίς κόπο δεν υπάρχει κέρδος. Πρόκειται λοιπόν για ένα κοινό μυστικό επιτυχίας. Είναι όμως;

Αναρωτιέμαι καμιά φορά γιατί «χτυπιόμαστε» τόσο πολύ για να πετύχουμε ένα πράγμα που καίμε τον εγκέφαλο μας να πετύχουμε και στο τέλος της ημέρας είμαστε εξουθενωμένοι. Μάλιστα πολλοί από εμάς πελαγώνουμε και πνιγόμαστε σε μια κουταλιά νερό. Ναι, ωραία η παραγωγικότητα. Ανοίγει ορίζοντες και ξυπνάει το μυαλό. Όμως τι γίνεται όταν έχουμε κουραστεί τόσο πολύ για να πετύχουμε ένα ποσοστό επιτυχίας; Μήπως κάνουμε κάτι λάθος; Και στο τέλος αναρωτιέμαι πόσο πραγματικά καλά νιώθουμε…

Το σκεφτόμουν πολύ τώρα τελευταία. Και ένα πράγμα μου ήρθε στο μυαλό. Να μείνω ακίνητη. Να έρθω δηλαδή σε επαφή με τον αυτό μου και να οργανώσω τις σκέψεις μου. Με απλά λόγια, κάθεσαι σε μια αγαπημένη σου γωνιά και αυτοσυγκεντρώνεσαι.

Αυτοσυγκέντρωση. Πόσες φορές το κάνουμε; Σε διαβεβαιώνω ότι είναι σημαντική. Είναι αυτή που θα σε κάνει να έχεις πραγματική αίσθηση επίγνωσης. Κλείνεις λοιπόν όλες τις συσκευές που έχεις γύρω σου και κάνεις μια στάση. Ένα διάλειμμα. Μια παύση. Μένεις ακίνητη. Κλείνεις τα μάτια, παίρνεις βαθιές ανάσες που είμαι σίγουρη, ξεχνάς να κάνεις – και συνδέεσαι με άπειρες δυνατότητες, ανοίγεσαι και δέχεσαι νέες ιδέες, φρέσκες προοπτικές και γιατί όχι, λάμψεις διορατικότητας!

Το έκανα. Και το κάνω τώρα τελευταία. Και έχω να σας πω ότι αυτή η «ακινησία» την οποία μπορείς να πετύχεις ερχόμενη σε επαφή με τον εαυτό σου, είναι η αρχή σε οτιδήποτε δημιουργικό.

Vassilia Camara

About Vassilia Camara

Γεννήθηκε στο όμορφο Μόντρεαλ του Καναδά. Πήγε σχολείο αλλά υποστηρίζει με πάθος ότι τα μαθήματα της ζωής είναι το... πραγματικό σχολείο. Εργάζεται στο χώρο των ΜΜΕ τα τελευταία 12 χρόνια στην Πάτρα κάνοντας λίγο πολύ τα πάντα. «Κρυφό» της πάθος η ζωγραφική. Από μικρή θυμάται να πιάνει χαρτί και να ζωγραφίζει με τις ώρες και μια ωραία μέρα στο ξεκάρφωτο την πήρε η αδελφή της από το χέρι και την πήγε σε μια σχολή σχεδίου μόδας. Κάποιες φορές στη ζωή θέλουμε έναν άνθρωπο να μας ταρακουνάει… Εργάζεται στο «thebest.gr» και είναι συνιδιοκτήτρια του «Beau Sillage». Χαλαρώνει με soft jazz, της αρέσει να ταξιδεύει σε δικούς της φανταστικούς κόσμους, αλλά και σε πραγματικούς, βρίσκει ομορφιά σε απλά καθημερινά πράγματα, είναι αισιόδοξη σε σημείο που εκνευρίζει τους άλλους αλλά δε τη νοιάζει και πιστεύει ότι η ευτυχία μπαίνει χωρίς να το καταλάβεις από την πόρτα που ξέχασες ανοιχτή…