Μια «βόλτα» στην πρωινή ενημέρωση:

“H Κατερίνα Ζαρίφη “μίλησε” για το… ντύσιμο της Ζωής Κωνσταντοπούλου στην ορκωμοσία”
“Δερμάτινο φορούσε ο νέος υπουργός Οικονομικών Γ.Βαρουφάκης ”
“Μπέτυ Μπαζιάνα: Ποια η νέα -ανύπαντρη μητέρα- πρώτη κυρία της Ελλάδας”
“Aυτή είναι η πανέμορφη κόρη του Γιάνη Βαρουφάκη [φωτο]”

Μόλις ενημερώθηκα σε βάθος απύθμενο για τα πολιτικά πεπραγμένα και τις τάσεις της οικονομίας. Κλείνω τον υπολογιστή και αναρωτιέμαι που φτάσαμε, τι επίπεδο αναγνωσμάτων είναι αυτό κ.λ.π. και εκεί που αρχίζω να θυμώνω, μου έρχεται στο μυαλό σαν όραμα ένας Παπανδρέου να νομιμοποιεί ως σύντροφο με μια κίνηση μια αεροσυνοδό, ζεϊμπέκικο υπουργών, μεγαλειώδεις γάμοι στα φορσίζονς με ανάλυση του μενού από δημοσιογράφους και “πολιτικούς ρεπόρτερ”, απευθείας σύνδεση κεντρικού Δελτίου Ειδήσεων με το μπουντουάρ της lady Άντζελα για τον εικοστό γάμο με τον Τρούπη(;), σχολιασμό εκλογικών αποτελεσμάτων από την Δούκισσα Νομικού και την Σταματίνα Τσιμτσιλή (γελάστε ελεύθερα), βράβευση του Ρουβά για την ερμηνεία του στις Βάκχες (την ποια;) και πολλά άλλα.

Το lifestyle εί-ναι ε-δώ ,ενώ-μένο δυ-νατό!

Τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης δεν έγιναν τώρα έτσι, ήταν πάντα.
Κάποιος, πιο εντός του παιχνιδιού, θα μου πει αυτό πουλάει. Είναι αναπόφευκτο όμως να μην αναρωτηθείς, ο κόσμος ενδιαφέρεται για το παλτό της Κωνσταντοπούλου περισσότερο από τα δάνειά του στην τράπεζα; Ο συνταξιούχος βλέπει ειδήσεις όχι για να εξετάσει την πορεία της σύνταξής του αλλά για να ενημερωθεί για το αν ο Βαρουφάκης εμφανίστηκε με δερμάτινο; Ο κόσμος κατέκλυσε, δηλαδή, το τηλεφωνικό κέντρο των σταθμών για να μάθει για την ζωή της Μπέτυς Μπαζιάνα; Και κάπου εδώ παρουσιάζει μια λογική ανακολουθία ο παρών συλλογισμός. Αλλά, εφόσον τα παραπάνω δεν ενδιαφέρουν πραγματικά τον πολίτη, γιατί είναι το πρώτο και το τελευταίο πράγμα που ακούς; Η τηλεόραση και τα μέσα είναι σαν τις καταραμένες κούκλες των θρίλερ, έχουν δική τους ψυχή. Δεν τις διαμορφώνεις εσύ, δεν παίζουν το δικό σου παιχνίδι. Παίζεις εσύ το δικό τους μέχρι να σε κυριεύσουν ολοκληρωτικά. Είναι αδηφάγα και αδιάκριτα, εμβαθύνουν στην ζωή των πρωταγωνιστών, κλέβουν εικόνες και τις στήνουν στο κουκλοθέατρο όπως θέλουν αυτά. Ο γάμος του Τσοχατζόπουλου ήταν ένα μεγαλειώδες γεγονός….Τότε δεν αναρωτήθηκε κανείς το πόθεν και το πως, ενώ σήμερα ο Τσοχατζόπουλος είναι ο επαίσχυντος πασοκοκύων του οποίου την ζωή σύρουμε σαν κουφάρι από κανάλι σε κανάλι. Μα τι έγινε, καλά μου παιδιά; Τότε ήταν άμεμπτος και τώρα όχι; Ή μήπως δεν προβλημάτιζε κανέναν ο υπερπολυτελής βίος του; Γι΄ αυτό λοιπόν, είναι κάτι παραπάνω από ξεκάθαρο πως δεν είναι ο λαός που έχει χαμηλή νοημοσύνη και θέλει να μάθει αν το παλτό της Κωνσταντοπούλου ήταν DVF ή όχι, ή αν χόρεψε καλό ζεϊμπέκικο ο Γιωργάκης.

Ο λαός, όπως δεν ενδιαφέρεται αν ο δικηγόρος του ή ο γιατρός του οδηγεί μηχανή ή αυτοκίνητο, αρκεί να τον εξυπηρετήσει, έτσι δεν ενδιαφέρεται αν ο V for Βαρουφάκης οδηγεί μηχανή ή παπί. Φυσικά, οι ακρότητες του βίου είναι θέμα συζήτησης αλλά στις πραγματικές ακρότητες τα M.M.E τηρούν ομερτά.
Η αλήθεια του μέσου είναι μία: κανιβαλισμός, αποπροσανατολισμός, bullying, εξευτελισμός και πλύση εγκεφάλου. Και η δύναμη του είναι τεράστια καθώς ανάλογα με τον γράφοντα και τα συναισθήματα. Διαβάζεις ένα άρθρο και πας να σηκώσεις χρήματα να τα κρύψεις στον τοίχο, ενώ διαβάζεις το επόμενο και ψάχνεις θέρετρο για χειμερινές διακοπές όσο έχει ακόμα χιόνι. Οι τηλεοράσεις μπορεί να μην ανοίγουν μόνες τους όπως στον «Μεγάλο Αδερφό» και μπορεί το Υπουργείο Δημόσιας Τάξης να μην λέγεται Υπουργείο Αγάπης, αλλά η κατάσταση είναι περίπου η ίδια.

Ο μέσος άνθρωπος δεν γνωρίζει πια την κατάσταση με αντικειμενικότητα γιατί η πραγματικότητα είναι προϊόν προς ρετουσάρισμα. Ο κόσμος δεν μπορεί να έχει άποψη για τον πολιτικό άνθρωπο γιατί αυτός απογυμνώνεται και διασύρεται στο έπακρο. Και αυτή η ιστορία των Annabelle – Μ.Μ.Ε δεν έχει happy ending… Για την ακρίβεια, δεν έχει ending.

Υ.Γ1: Έναν εξορκιστή, παρακαλώ.
Υ.Γ2: Ήταν ένα απόγευμα του χειμώνα στην Θεσσαλονίκη όταν η φίλη μου Δήμητρα έβαλε στα χέρια μου ένα βιβλίο με την παραίνεση “Διάβασε το, είναι αποκάλυψη”, Τότε δεν μπορούσα να φανταστώ πως ένα βιβλίο με τον τίτλο “1984”, γραμμένο το 1948 θα μπορούσε να αποκαλύψει σε εμένα τότε (ετών είκοσι) την πεμπτουσία της πολιτικοκοινωνικής ζωής του σήμερα. Αλίμονο! Ο Μεγάλος αδερφός που έπλασε ο Όργουελ τόσο έξυπνα πριν από 60 περίπου χρόνια ήταν κάτι παραπάνω από ένα πολιτικό μυθιστόρημα, ήταν μια βέβαιη κατάληξη του ανθρώπινου είδους.

Sophie Kolliopoulou

About Sophia Kolliopoulou

Ένας μικρός-μικρός τυφώνας γεννημένος μια μέρα του Σεπτέμβρη. Κάθε βράδυ κοιμάται με το σπαθί της στην χώρα του Ποτέ-Ποτέ και κάθε πρωί ξυπνά δικηγόρος. Σιχαίνεται τις ταμπέλες αλλά αν φορούσε μία θα έγραφε «γεννήθηκα για να ελπίζω» με την αγαπημένη της cloche φούστα και ένα ζευγάρι γόβες. Κυνηγός αιώνιων λιακάδων. Και όταν αυτές συννεφιάζουν -γιατί ακόμα και αυτές συννεφιάζουν- γίνονται όμορφες με ένα καλό φίλο, μια κούπα καφέ και τον χιλιοπαιγμένο Armstrong να τραγουδά «give your heart and soul to me and life will always be la vie en rose».