Αν ψάξεις, είμαι σίγουρη πως θα βρεις ένα σωρό από λέξεις που μπορούν με ευκολία να περιγράψουν το εξαιρετικό «ταλέντο» της γκρίνιας. Για κάθε ένα επίπεδο υπάρχει και μία διαφορετική λέξη. Παράπονο, μουρμούρα, δυσαρέσκεια και στο τέλος μιζέρια.

Οτιδήποτε απέχει από αυτό που έχουμε στο μυαλό μας είναι λόγος για να γκρινιάξουμε και να μιζεριάσουμε, σωστά;

Λάθος… και μάλιστα αρκετά μεγάλο… Αυτή η δυσαρέσκεια μπορεί να εκφράζεται παροδικά με μία ελαφριά μουρμούρα αλλά πολλές φορές μπορεί να καταλήξει και τρόπος ζωής.

Η μόνιμα κακή και με αρνητική διάθεση αντιμετώπιση των πάντων, μπορεί να μεταμορφωθεί σε καθημερινότητα μας. Μια καθημερινότητα με συνεχή παράπονα, τις περισσότερες φορές για ασήμαντους λόγους.

Γιατί όμως γκρινιάζουμε;

Η μητέρα μου, πάντα μου έλεγε πως όταν ήμουν μωρό δεν την δυσκόλεψα καθόλου. Σε γενικές γραμμές ήμουν συνεργάσιμη. Εκτός από δύο περιπτώσεις: Μπορούσα να γίνω πάρα πολύ γκρινιάρα όταν ήθελα να πάω στο νηπιαγωγείο με τα καλά μου τα παπούτσια(από μικρό φαίνεται το παιδί) και όταν ήθελα να φάω(πάλι από μικρό φαίνεται το παιδί). Λογικό θα πείτε, αλλά αν το δούμε πιο γενικά, γκρίνιαζα όταν δεν ένιωθα ικανοποίηση, γκρίνιαζα όταν κάτι μου έλειπε.

Μήπως τελικά η ιστορία επαναλαμβάνεται και στην ενήλικη ζωή μας; Μήπως τελικά αυτή η αίσθηση του ανικανοποίητου, οι ελλείψεις που βιώνουμε, τα κακώς κείμενα της ζωής μας, αυτά που δεν μπορούμε να διαχειριστούμε, είναι και αυτά που μας κάνουν να γκρινιάζουμε και να παραπονιόμαστε;

Αν κάτσεις και σκεφτείς καλύτερα σίγουρα θα διαπιστώσεις πως σαν ενήλικη θα έχεις περάσει – δυστυχώς – ένα μεγάλο διάστημα της ζωής σου γκρινιάζοντας. Στην ουσία όμως εάν το καλοσκεφτείς θα διαπιστώσεις πως ήταν μια αρνητική αντιμετώπιση απέναντι στην ζωή. Ήταν ένα διαρκές παράπονο για όλα τα μικρά καθημερινά, παροδικά, που ενοχλούσαν, αλλά που τελικά ήταν τα μικρά ξεσπάσματα για τα μεγάλα, άλυτα προβλήματα.

Ο τρόπος που ζούμε την καθημερινότητα μας, το πόσο ικανοποιημένοι είμαστε από αυτή, έχει να κάνει αποκλειστικά και μόνο με τον τρόπο που διαχειριζόμαστε όλα αυτά που μας συμβαίνουν. Μπορούμε να παραπονιόμαστε συνεχώς για όλα αυτά που μας ενοχλούν ή να τα προσπεράσουμε και να τα δούμε με άλλο μάτι. Πιο αισιόδοξο και λιγότερο αρνητικό! Αν δεν σου αρέσει κάτι, άλλαξέ το. Αν δεν μπορείς να το αλλάξεις, άλλαξε τον τρόπο που το αντιμετωπίζεις. Μην παραπονιέσαι.

Μην χάνεις χρόνια γκρινιάζοντας, διασκέδασε με τις αναποδιές σου, χλεύασε τες, μην αφήνεις την ζωή να σε προσπεράσει γιατί είναι πονηρή…τις μεγάλες ευτυχίες τις στέλνει μόνο όταν έχουμε μάθει να αγαπάμε και να χαιρόμαστε με τις μικρές!!!

Όταν παραπονιέσαι για το κακό, το διπλασιάζεις. Όταν το περιγελάς, το εξουδετερώνεις. Κομφούκιος

Pepy Roumelioti

About Pepy Roumelioti

Γεννήθηκε μεγάλωσε και σπούδασε στην Πάτρα. Είναι κορίτσι από σπίτι με γαλλικά πιάνο μπαλέτο, χωρίς τα γαλλικά και το πιάνο. Μικρή ήθελε να γίνει μπαλαρίνα μέχρι, που ο Christian Louboutin αρνήθηκε να σχεδιάσει ένα ζευγάρι pointe shoes για εκείνη. Λατρεύει τη μόδα, τις δραστηριότητες και το καλό φαγητό. Αν και οι σπουδές της αφορούν την σωστή διαχείριση των οικονομικών σε μία επιχείρηση, εκείνη ειδικεύτηκε στην επικοινωνία, τη διοίκηση, και τις δημόσιες σχέσεις. Είναι ιδρύτρια του «Beau Sillage», έχει εργαστεί ως Fashion Editor στο περιοδικό «The Βest» και το όνειρό της είναι, να αποκτήσει το δικό της περιοδικό μόδας, τη δική της εταιρεία επικοινωνίας, να γυρίσει όλο τον κόσμο ή και τα τρία μαζί!